{"id":"chemia-2016-maj-matura-rozszerzona/zad/19","paper_id":"chemia-2016-maj-matura-rozszerzona","number":"19","points":1,"ptype":"closed","subject":"chemia","category":"matura","year":2016,"month":"maj","level":"rozszerzona","text":"Zadanie 19. (0-1)\nIloczyn rozpuszczalności Ks soli i wodorotlenków jest stałą równowagi dynamicznej, jaka\nustala się między nasyconym roztworem substancji a jej osadem. W poniższej tabeli\nzestawiono wartości iloczynu rozpuszczalności trzech trudno rozpuszczalnych w wodzie soli\nsrebra w temperaturze 298 K.\nWzór soli\nWyrażenie na iloczyn\nrozpuszczalności\nWartość iloczynu\nrozpuszczalności\nAgCl\ns(AgCl)\nK\n]\nCl\n[\n]\nAg\n[\n+ ⋅\n10\n10\n6,1\n⋅\nAgBr\ns(AgBr)\nK\n]\nBr\n[\n]\nAg\n[\n+ ⋅\n13\n10\n7,7\n⋅\nAgI\ns(AgI)\nK\n]\nI[\n]\nAg\n[\n+ ⋅\n16\n10\n5,1\n⋅\nNa podstawie: K.-H. Lautenschläger, W. Schröter, A. Wanninger, Nowoczesne kompendium chemii,\nWarszawa 2007.\nW probówce umieszczono 3 cm3 wodnego roztworu azotanu(V) srebra o stężeniu\n0,1\n3\nmol dm-\n⋅\n. Następnie przygotowano trzy odczynniki:\n- wodny roztwór chlorku potasu o stężeniu 0,1\n3\nmol dm-\n⋅\n- wodny roztwór bromku potasu o stężeniu 0,1\n3\nmol dm-\n⋅\n- wodny roztwór jodku potasu o stężeniu 0,1\n3\nmol dm-\n⋅\nWybierz odczynnik, którego dodanie do roztworu azotanu(V) srebra w ilości\nstechiometrycznej spowoduje, że stężenie jonów Ag+ w roztworze po reakcji będzie\nnajmniejsze. Uzupełnij schemat doświadczenia - wpisz nazwę wybranego odczynnika.\nUzasadnij swój wybór.\nUzasadnienie:","answer":null,"answer_text":"Zadanie 19. (0-1)\nIII Opanowanie\nczynności\npraktycznych.\nIV etap edukacyjny - poziom rozszerzony\n4. Kinetyka i statyka chemiczna. Zdający:\n4.9) interpretuje wartości stałej dysocjacji […].\nSchemat punktowania\n1 p. - za poprawny wybór odczynnika i uzasadnienie.\n0 p. - za odpowiedź niepełną lub błędną albo brak odpowiedzi.\nPoprawna odpowiedź\nroztwór AgNO3\nNazwa wybranego odczynnika:\n(wodny roztwór) jodku potasu (o stężeniu 0,1 mol·dm-3) lub KI (aq)\nUzasadnienie: Iloczyn rozpuszczalności AgI jest najmniejszy.","solution":"## Poprawna odpowiedź: jodek potasu (KI)\n\nPo dodaniu **jodku potasu** w ilości stechiometrycznej stężenie jonów \\(\\ce{Ag+}\\) będzie najmniejsze, ponieważ \\(\\ce{AgI}\\) ma najniższy iloczyn rozpuszczalności: \\(K_{s(\\text{AgI})} = 1{,}5 \\cdot 10^{-16}\\).\n\n## Sposób 1 - Obliczenie [Ag⁺] z iloczynu rozpuszczalności po stechiometrycznym dodatku\n\n**Kluczowa obserwacja:** „dodanie w ilości stechiometrycznej\" oznacza, że \\(n(\\ce{X-}) = n(\\ce{Ag+})\\) - dodajemy dokładnie tyle anionów, ile jest kationów srebrowych.\n\n**Reakcja strącania:**\n\\[\\ce{Ag+(aq) + X-(aq) -> AgX(s) v}\\]\n\nPo strąceniu osadu \\(\\ce{AgX}\\) w roztworze ustala się równowaga:\n\\[\\ce{AgX(s) <=> Ag+(aq) + X-(aq)}\\]\n\nPonieważ oba jony \\(\\ce{Ag+}\\) i \\(\\ce{X-}\\) były dodane w **równych ilościach molowych** i obie substancje przeszły do osadu w stosunku 1:1, to w stanie równowagi:\n\\[[\\ce{Ag+}] = [\\ce{X-}] = s\\]\n\nStąd wyrażenie na iloczyn rozpuszczalności:\n\\[K_s = [\\ce{Ag+}][\\ce{X-}] = s \\cdot s = s^2\\]\n\\[s = \\sqrt{K_s}\\]\n\n**Obliczenia dla każdej soli:**\n\n\\[s(\\ce{AgCl}) = \\sqrt{1{,}6 \\cdot 10^{-10}} \\approx 1{,}26 \\cdot 10^{-5} \\text{ mol/dm}^3\\]\n\n\\[s(\\ce{AgBr}) = \\sqrt{7{,}7 \\cdot 10^{-13}} \\approx 8{,}8 \\cdot 10^{-7} \\text{ mol/dm}^3\\]\n\n\\[s(\\ce{AgI}) = \\sqrt{1{,}5 \\cdot 10^{-16}} \\approx 1{,}2 \\cdot 10^{-8} \\text{ mol/dm}^3\\]\n\n**Wniosek:** Im mniejszy \\(K_s\\), tym mniejszy \\([\\ce{Ag+}]\\) po reakcji. Najniższy \\(K_s\\) ma \\(\\ce{AgI}\\), więc **jodek potasu** powoduje największe wytrącenie srebra i daje najmniejsze stężenie \\(\\ce{Ag+}\\) w roztworze.\n\n## Sposób 2 - Porównanie jakościowe (bez rachunków)\n\nMożna uniknąć obliczeń, korzystając z samej logiki iloczynu rozpuszczalności:\n\nDla **stechiometrycznego** dodatku odczynnika \\([\\ce{Ag+}] = [\\ce{X-}]\\) po reakcji, więc:\n\\[[\\ce{Ag+}] = \\sqrt{K_s}\\]\n\nFunkcja \\(f(K_s) = \\sqrt{K_s}\\) jest rosnąca - **mniejszy \\(K_s\\) daje mniejszy \\([\\ce{Ag+}]\\)**.\n\nZ tabeli bezpośrednio odczytujemy ranking:\n\\[K_{s(\\text{AgI})} < K_{s(\\text{AgBr})} < K_{s(\\text{AgCl})}\\]\n\\[1{,}5 \\cdot 10^{-16} \\ll 7{,}7 \\cdot 10^{-13} \\ll 1{,}6 \\cdot 10^{-10}\\]\n\nZatem minimalne \\([\\ce{Ag+}]\\) gwarantuje **KI → \\(\\ce{AgI}\\)↓**.\n\n## Wzory z karty CKE\n\n📖 **Karta wzorów str. 10 - Iloczyn rozpuszczalności:**\nSekcja zawiera definicję \\(K_{sp}\\) oraz tabelę wartości dla trudno rozpuszczalnych soli i wodorotlenków (m.in. \\(\\ce{AgCl}\\), \\(\\ce{AgBr}\\), \\(\\ce{AgI}\\)).\nWzór ogólny dla soli \\(\\ce{AgX}\\): \\(K_s = [\\ce{Ag+}][\\ce{X-}]\\)\nUżyliśmy relacji \\([\\ce{Ag+}] = \\sqrt{K_s}\\) (wynikającej z warunku stechiometryczności) do porównania stężeń resztkowych \\(\\ce{Ag+}\\).\n\n> Wartości z zadania (podane w treści) pokrywają się z tymi dostępnymi na karcie - na egzaminie możesz je odczytać bez zapamiętywania.\n\n## Typowe pułapki\n\n⚠️ **Uwaga:** Nie porównuj bezpośrednio wartości \\(K_s\\) i stężeń bez uwzględnienia warunku stechiometryczności. Gdyby dodać **nadmiar** jednego z odczynników (np. duże stężenie \\(\\ce{Cl-}\\)), efekt byłby inny - nadmiar wspólnego jonu obniża \\([\\ce{Ag+}]\\) niezależnie od \\(K_s\\).\n\n⚠️ **Uwaga:** Pominięcie podwojenia objętości po zmieszaniu roztworów nie zmienia **wyniku porównawczego** (bo \\([\\ce{Ag+}] = \\sqrt{K_s}\\) jest niezależne od objętości w stanie równowagi), ale w obliczeniach bezwzględnych trzeba to uwzględnić.\n\n⚠️ **Uwaga:** Nie mylić „stochiometryczny dodatek\" z „dodatek w nadmiarze\". Tu \\(n(\\ce{X-}) = n(\\ce{Ag+})\\), więc po reakcji nie ma nadmiaru ani \\(\\ce{Ag+}\\), ani \\(\\ce{X-}\\) - stąd właśnie \\([\\ce{Ag+}] = [\\ce{X-}]\\) i \\([\\ce{Ag+}] = \\sqrt{K_s}\\).","image":"img/chemia-2016-maj-matura-rozszerzona/zad-19.webp","solution_image":null,"topics":null,"page_from":12,"source":"ocr","answer_source":null,"answer_text_source":"ocr","solution_source":"maturazai","text_source":"ocr","source_label":"Chemia · Matura · maj 2016 (rozszerzona)","subject_label":"Chemia","category_label":"Matura","text_html":"<p>Zadanie 19. (0-1)<br>Iloczyn rozpuszczalności Ks soli i wodorotlenków jest stałą równowagi dynamicznej, jaka<br>ustala się między nasyconym roztworem substancji a jej osadem. W poniższej tabeli<br>zestawiono wartości iloczynu rozpuszczalności trzech trudno rozpuszczalnych w wodzie soli<br>srebra w temperaturze 298 K.<br>Wzór soli<br>Wyrażenie na iloczyn<br>rozpuszczalności<br>Wartość iloczynu<br>rozpuszczalności<br>AgCl<br>s(AgCl)<br>K<br>]<br>Cl<br>[<br>]<br>Ag<br>[</p>\n<ul><li>⋅</li></ul>\n<p>10<br>10<br>6,1<br>⋅<br>AgBr<br>s(AgBr)<br>K<br>]<br>Br<br>[<br>]<br>Ag<br>[</p>\n<ul><li>⋅</li></ul>\n<p>13<br>10<br>7,7<br>⋅<br>AgI<br>s(AgI)<br>K<br>]<br>I[<br>]<br>Ag<br>[</p>\n<ul><li>⋅</li></ul>\n<p>16<br>10<br>5,1<br>⋅<br>Na podstawie: K.-H. Lautenschläger, W. Schröter, A. Wanninger, Nowoczesne kompendium chemii,<br>Warszawa 2007.<br>W probówce umieszczono 3 cm3 wodnego roztworu azotanu(V) srebra o stężeniu<br>0,1<br>3<br>mol dm-<br>⋅<br>. Następnie przygotowano trzy odczynniki:</p>\n<ul><li>wodny roztwór chlorku potasu o stężeniu 0,1</li></ul>\n<p>3<br>mol dm-<br>⋅</p>\n<ul><li>wodny roztwór bromku potasu o stężeniu 0,1</li></ul>\n<p>3<br>mol dm-<br>⋅</p>\n<ul><li>wodny roztwór jodku potasu o stężeniu 0,1</li></ul>\n<p>3<br>mol dm-<br>⋅<br>Wybierz odczynnik, którego dodanie do roztworu azotanu(V) srebra w ilości<br>stechiometrycznej spowoduje, że stężenie jonów Ag+ w roztworze po reakcji będzie<br>najmniejsze. Uzupełnij schemat doświadczenia - wpisz nazwę wybranego odczynnika.<br>Uzasadnij swój wybór.<br>Uzasadnienie:</p>","answer_text_html":"<p>Zadanie 19. (0-1)<br>III Opanowanie<br>czynności<br>praktycznych.<br>IV etap edukacyjny - poziom rozszerzony</p>\n<ol><li>Kinetyka i statyka chemiczna. Zdający:</li></ol>\n<p>4.9) interpretuje wartości stałej dysocjacji […].<br>Schemat punktowania<br>1 p. - za poprawny wybór odczynnika i uzasadnienie.<br>0 p. - za odpowiedź niepełną lub błędną albo brak odpowiedzi.<br>Poprawna odpowiedź<br>roztwór AgNO3<br>Nazwa wybranego odczynnika:<br>(wodny roztwór) jodku potasu (o stężeniu 0,1 mol·dm-3) lub KI (aq)<br>Uzasadnienie: Iloczyn rozpuszczalności AgI jest najmniejszy.</p>","solutions":[{"source":"maturazai","label":"maturazai.pl (AI)","kind":"text","html":"<h4>Poprawna odpowiedź: jodek potasu (KI)</h4>\n<p>Po dodaniu <strong>jodku potasu</strong> w ilości stechiometrycznej stężenie jonów <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mi>\\ce</mi><mrow><mi>A</mi><mi>g</mi><mo>&#x0002B;</mo></mrow></mrow></math> będzie najmniejsze, ponieważ <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mi>\\ce</mi><mrow><mi>A</mi><mi>g</mi><mi>I</mi></mrow></mrow></math> ma najniższy iloczyn rozpuszczalności: <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><msub><mi>K</mi><mrow><mi>s</mi><mo stretchy=\"false\">&#x00028;</mo><mtext>AgI</mtext><mo stretchy=\"false\">&#x00029;</mo></mrow></msub><mo>&#x0003D;</mo><mn>1</mn><mrow><mo>&#x0002C;</mo></mrow><mn>5</mn><mo>&#x000B7;</mo><msup><mn>10</mn><mrow><mo>&#x02212;</mo><mn>16</mn></mrow></msup></mrow></math>.</p>\n<h4>Sposób 1 - Obliczenie [Ag⁺] z iloczynu rozpuszczalności po stechiometrycznym dodatku</h4>\n<p><strong>Kluczowa obserwacja:</strong> „dodanie w ilości stechiometrycznej&quot; oznacza, że <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mi>n</mi><mo stretchy=\"false\">&#x00028;</mo><mi>\\ce</mi><mrow><mi>X</mi><mo>&#x02212;</mo></mrow><mo stretchy=\"false\">&#x00029;</mo><mo>&#x0003D;</mo><mi>n</mi><mo stretchy=\"false\">&#x00028;</mo><mi>\\ce</mi><mrow><mi>A</mi><mi>g</mi><mo>&#x0002B;</mo></mrow><mo stretchy=\"false\">&#x00029;</mo></mrow></math> - dodajemy dokładnie tyle anionów, ile jest kationów srebrowych.</p>\n<p><strong>Reakcja strącania:</strong></p>\n<div class=\"math-block\"><math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"block\"><mrow><mi>\\ce</mi><mrow><mi>A</mi><mi>g</mi><mo>&#x0002B;</mo><mo stretchy=\"false\">&#x00028;</mo><mi>a</mi><mi>q</mi><mo stretchy=\"false\">&#x00029;</mo><mo>&#x0002B;</mo><mi>X</mi><mo>&#x02212;</mo><mo stretchy=\"false\">&#x00028;</mo><mi>a</mi><mi>q</mi><mo stretchy=\"false\">&#x00029;</mo><mo>&#x02212;</mo><mo>&#x0003E;</mo><mi>A</mi><mi>g</mi><mi>X</mi><mo stretchy=\"false\">&#x00028;</mo><mi>s</mi><mo stretchy=\"false\">&#x00029;</mo><mi>v</mi></mrow></mrow></math></div>\n<p>Po strąceniu osadu <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mi>\\ce</mi><mrow><mi>A</mi><mi>g</mi><mi>X</mi></mrow></mrow></math> w roztworze ustala się równowaga:</p>\n<div class=\"math-block\"><math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"block\"><mrow><mi>\\ce</mi><mrow><mi>A</mi><mi>g</mi><mi>X</mi><mo stretchy=\"false\">&#x00028;</mo><mi>s</mi><mo stretchy=\"false\">&#x00029;</mo><mo>&#x0003C;</mo><mo>&#x0003D;</mo><mo>&#x0003E;</mo><mi>A</mi><mi>g</mi><mo>&#x0002B;</mo><mo stretchy=\"false\">&#x00028;</mo><mi>a</mi><mi>q</mi><mo stretchy=\"false\">&#x00029;</mo><mo>&#x0002B;</mo><mi>X</mi><mo>&#x02212;</mo><mo stretchy=\"false\">&#x00028;</mo><mi>a</mi><mi>q</mi><mo stretchy=\"false\">&#x00029;</mo></mrow></mrow></math></div>\n<p>Ponieważ oba jony <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mi>\\ce</mi><mrow><mi>A</mi><mi>g</mi><mo>&#x0002B;</mo></mrow></mrow></math> i <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mi>\\ce</mi><mrow><mi>X</mi><mo>&#x02212;</mo></mrow></mrow></math> były dodane w <strong>równych ilościach molowych</strong> i obie substancje przeszły do osadu w stosunku 1:1, to w stanie równowagi:</p>\n<div class=\"math-block\"><math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"block\"><mrow><mo stretchy=\"false\">[</mo><mi>\\ce</mi><mrow><mi>A</mi><mi>g</mi><mo>&#x0002B;</mo></mrow><mo stretchy=\"false\">]</mo><mo>&#x0003D;</mo><mo stretchy=\"false\">[</mo><mi>\\ce</mi><mrow><mi>X</mi><mo>&#x02212;</mo></mrow><mo stretchy=\"false\">]</mo><mo>&#x0003D;</mo><mi>s</mi></mrow></math></div>\n<p>Stąd wyrażenie na iloczyn rozpuszczalności:</p>\n<div class=\"math-block\"><math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"block\"><mrow><msub><mi>K</mi><mi>s</mi></msub><mo>&#x0003D;</mo><mo stretchy=\"false\">[</mo><mi>\\ce</mi><mrow><mi>A</mi><mi>g</mi><mo>&#x0002B;</mo></mrow><mo stretchy=\"false\">]</mo><mo stretchy=\"false\">[</mo><mi>\\ce</mi><mrow><mi>X</mi><mo>&#x02212;</mo></mrow><mo stretchy=\"false\">]</mo><mo>&#x0003D;</mo><mi>s</mi><mo>&#x000B7;</mo><mi>s</mi><mo>&#x0003D;</mo><msup><mi>s</mi><mn>2</mn></msup></mrow></math></div>\n<div class=\"math-block\"><math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"block\"><mrow><mi>s</mi><mo>&#x0003D;</mo><msqrt><mrow><msub><mi>K</mi><mi>s</mi></msub></mrow></msqrt></mrow></math></div>\n<p><strong>Obliczenia dla każdej soli:</strong></p>\n<div class=\"math-block\"><math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"block\"><mrow><mi>s</mi><mo stretchy=\"false\">&#x00028;</mo><mi>\\ce</mi><mrow><mi>A</mi><mi>g</mi><mi>C</mi><mi>l</mi></mrow><mo stretchy=\"false\">&#x00029;</mo><mo>&#x0003D;</mo><msqrt><mrow><mn>1</mn><mrow><mo>&#x0002C;</mo></mrow><mn>6</mn><mo>&#x000B7;</mo><msup><mn>10</mn><mrow><mo>&#x02212;</mo><mn>10</mn></mrow></msup></mrow></msqrt><mo>&#x02248;</mo><mn>1</mn><mrow><mo>&#x0002C;</mo></mrow><mn>26</mn><mo>&#x000B7;</mo><msup><mn>10</mn><mrow><mo>&#x02212;</mo><mn>5</mn></mrow></msup><msup><mtext>&#x000A0;mol/dm</mtext><mn>3</mn></msup></mrow></math></div>\n<div class=\"math-block\"><math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"block\"><mrow><mi>s</mi><mo stretchy=\"false\">&#x00028;</mo><mi>\\ce</mi><mrow><mi>A</mi><mi>g</mi><mi>B</mi><mi>r</mi></mrow><mo stretchy=\"false\">&#x00029;</mo><mo>&#x0003D;</mo><msqrt><mrow><mn>7</mn><mrow><mo>&#x0002C;</mo></mrow><mn>7</mn><mo>&#x000B7;</mo><msup><mn>10</mn><mrow><mo>&#x02212;</mo><mn>13</mn></mrow></msup></mrow></msqrt><mo>&#x02248;</mo><mn>8</mn><mrow><mo>&#x0002C;</mo></mrow><mn>8</mn><mo>&#x000B7;</mo><msup><mn>10</mn><mrow><mo>&#x02212;</mo><mn>7</mn></mrow></msup><msup><mtext>&#x000A0;mol/dm</mtext><mn>3</mn></msup></mrow></math></div>\n<div class=\"math-block\"><math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"block\"><mrow><mi>s</mi><mo stretchy=\"false\">&#x00028;</mo><mi>\\ce</mi><mrow><mi>A</mi><mi>g</mi><mi>I</mi></mrow><mo stretchy=\"false\">&#x00029;</mo><mo>&#x0003D;</mo><msqrt><mrow><mn>1</mn><mrow><mo>&#x0002C;</mo></mrow><mn>5</mn><mo>&#x000B7;</mo><msup><mn>10</mn><mrow><mo>&#x02212;</mo><mn>16</mn></mrow></msup></mrow></msqrt><mo>&#x02248;</mo><mn>1</mn><mrow><mo>&#x0002C;</mo></mrow><mn>2</mn><mo>&#x000B7;</mo><msup><mn>10</mn><mrow><mo>&#x02212;</mo><mn>8</mn></mrow></msup><msup><mtext>&#x000A0;mol/dm</mtext><mn>3</mn></msup></mrow></math></div>\n<p><strong>Wniosek:</strong> Im mniejszy <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><msub><mi>K</mi><mi>s</mi></msub></mrow></math>, tym mniejszy <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mo stretchy=\"false\">[</mo><mi>\\ce</mi><mrow><mi>A</mi><mi>g</mi><mo>&#x0002B;</mo></mrow><mo stretchy=\"false\">]</mo></mrow></math> po reakcji. Najniższy <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><msub><mi>K</mi><mi>s</mi></msub></mrow></math> ma <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mi>\\ce</mi><mrow><mi>A</mi><mi>g</mi><mi>I</mi></mrow></mrow></math>, więc <strong>jodek potasu</strong> powoduje największe wytrącenie srebra i daje najmniejsze stężenie <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mi>\\ce</mi><mrow><mi>A</mi><mi>g</mi><mo>&#x0002B;</mo></mrow></mrow></math> w roztworze.</p>\n<h4>Sposób 2 - Porównanie jakościowe (bez rachunków)</h4>\n<p>Można uniknąć obliczeń, korzystając z samej logiki iloczynu rozpuszczalności:</p>\n<p>Dla <strong>stechiometrycznego</strong> dodatku odczynnika <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mo stretchy=\"false\">[</mo><mi>\\ce</mi><mrow><mi>A</mi><mi>g</mi><mo>&#x0002B;</mo></mrow><mo stretchy=\"false\">]</mo><mo>&#x0003D;</mo><mo stretchy=\"false\">[</mo><mi>\\ce</mi><mrow><mi>X</mi><mo>&#x02212;</mo></mrow><mo stretchy=\"false\">]</mo></mrow></math> po reakcji, więc:</p>\n<div class=\"math-block\"><math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"block\"><mrow><mo stretchy=\"false\">[</mo><mi>\\ce</mi><mrow><mi>A</mi><mi>g</mi><mo>&#x0002B;</mo></mrow><mo stretchy=\"false\">]</mo><mo>&#x0003D;</mo><msqrt><mrow><msub><mi>K</mi><mi>s</mi></msub></mrow></msqrt></mrow></math></div>\n<p>Funkcja <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mi>f</mi><mo stretchy=\"false\">&#x00028;</mo><msub><mi>K</mi><mi>s</mi></msub><mo stretchy=\"false\">&#x00029;</mo><mo>&#x0003D;</mo><msqrt><mrow><msub><mi>K</mi><mi>s</mi></msub></mrow></msqrt></mrow></math> jest rosnąca - <strong>mniejszy <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><msub><mi>K</mi><mi>s</mi></msub></mrow></math> daje mniejszy <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mo stretchy=\"false\">[</mo><mi>\\ce</mi><mrow><mi>A</mi><mi>g</mi><mo>&#x0002B;</mo></mrow><mo stretchy=\"false\">]</mo></mrow></math></strong>.</p>\n<p>Z tabeli bezpośrednio odczytujemy ranking:</p>\n<div class=\"math-block\"><math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"block\"><mrow><msub><mi>K</mi><mrow><mi>s</mi><mo stretchy=\"false\">&#x00028;</mo><mtext>AgI</mtext><mo stretchy=\"false\">&#x00029;</mo></mrow></msub><mo>&#x0003C;</mo><msub><mi>K</mi><mrow><mi>s</mi><mo stretchy=\"false\">&#x00028;</mo><mtext>AgBr</mtext><mo stretchy=\"false\">&#x00029;</mo></mrow></msub><mo>&#x0003C;</mo><msub><mi>K</mi><mrow><mi>s</mi><mo stretchy=\"false\">&#x00028;</mo><mtext>AgCl</mtext><mo stretchy=\"false\">&#x00029;</mo></mrow></msub></mrow></math></div>\n<div class=\"math-block\"><math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"block\"><mrow><mn>1</mn><mrow><mo>&#x0002C;</mo></mrow><mn>5</mn><mo>&#x000B7;</mo><msup><mn>10</mn><mrow><mo>&#x02212;</mo><mn>16</mn></mrow></msup><mo>&#x0226A;</mo><mn>7</mn><mrow><mo>&#x0002C;</mo></mrow><mn>7</mn><mo>&#x000B7;</mo><msup><mn>10</mn><mrow><mo>&#x02212;</mo><mn>13</mn></mrow></msup><mo>&#x0226A;</mo><mn>1</mn><mrow><mo>&#x0002C;</mo></mrow><mn>6</mn><mo>&#x000B7;</mo><msup><mn>10</mn><mrow><mo>&#x02212;</mo><mn>10</mn></mrow></msup></mrow></math></div>\n<p>Zatem minimalne <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mo stretchy=\"false\">[</mo><mi>\\ce</mi><mrow><mi>A</mi><mi>g</mi><mo>&#x0002B;</mo></mrow><mo stretchy=\"false\">]</mo></mrow></math> gwarantuje <strong>KI → <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mi>\\ce</mi><mrow><mi>A</mi><mi>g</mi><mi>I</mi></mrow></mrow></math>↓</strong>.</p>\n<h4>Wzory z karty CKE</h4>\n<p>📖 <strong>Karta wzorów str. 10 - Iloczyn rozpuszczalności:</strong><br>Sekcja zawiera definicję <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><msub><mi>K</mi><mrow><mi>s</mi><mi>p</mi></mrow></msub></mrow></math> oraz tabelę wartości dla trudno rozpuszczalnych soli i wodorotlenków (m.in. <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mi>\\ce</mi><mrow><mi>A</mi><mi>g</mi><mi>C</mi><mi>l</mi></mrow></mrow></math>, <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mi>\\ce</mi><mrow><mi>A</mi><mi>g</mi><mi>B</mi><mi>r</mi></mrow></mrow></math>, <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mi>\\ce</mi><mrow><mi>A</mi><mi>g</mi><mi>I</mi></mrow></mrow></math>).<br>Wzór ogólny dla soli <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mi>\\ce</mi><mrow><mi>A</mi><mi>g</mi><mi>X</mi></mrow></mrow></math>: <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><msub><mi>K</mi><mi>s</mi></msub><mo>&#x0003D;</mo><mo stretchy=\"false\">[</mo><mi>\\ce</mi><mrow><mi>A</mi><mi>g</mi><mo>&#x0002B;</mo></mrow><mo stretchy=\"false\">]</mo><mo stretchy=\"false\">[</mo><mi>\\ce</mi><mrow><mi>X</mi><mo>&#x02212;</mo></mrow><mo stretchy=\"false\">]</mo></mrow></math><br>Użyliśmy relacji <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mo stretchy=\"false\">[</mo><mi>\\ce</mi><mrow><mi>A</mi><mi>g</mi><mo>&#x0002B;</mo></mrow><mo stretchy=\"false\">]</mo><mo>&#x0003D;</mo><msqrt><mrow><msub><mi>K</mi><mi>s</mi></msub></mrow></msqrt></mrow></math> (wynikającej z warunku stechiometryczności) do porównania stężeń resztkowych <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mi>\\ce</mi><mrow><mi>A</mi><mi>g</mi><mo>&#x0002B;</mo></mrow></mrow></math>.</p>\n<blockquote>Wartości z zadania (podane w treści) pokrywają się z tymi dostępnymi na karcie - na egzaminie możesz je odczytać bez zapamiętywania.</blockquote>\n<h4>Typowe pułapki</h4>\n<p>⚠️ <strong>Uwaga:</strong> Nie porównuj bezpośrednio wartości <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><msub><mi>K</mi><mi>s</mi></msub></mrow></math> i stężeń bez uwzględnienia warunku stechiometryczności. Gdyby dodać <strong>nadmiar</strong> jednego z odczynników (np. duże stężenie <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mi>\\ce</mi><mrow><mi>C</mi><mi>l</mi><mo>&#x02212;</mo></mrow></mrow></math>), efekt byłby inny - nadmiar wspólnego jonu obniża <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mo stretchy=\"false\">[</mo><mi>\\ce</mi><mrow><mi>A</mi><mi>g</mi><mo>&#x0002B;</mo></mrow><mo stretchy=\"false\">]</mo></mrow></math> niezależnie od <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><msub><mi>K</mi><mi>s</mi></msub></mrow></math>.</p>\n<p>⚠️ <strong>Uwaga:</strong> Pominięcie podwojenia objętości po zmieszaniu roztworów nie zmienia <strong>wyniku porównawczego</strong> (bo <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mo stretchy=\"false\">[</mo><mi>\\ce</mi><mrow><mi>A</mi><mi>g</mi><mo>&#x0002B;</mo></mrow><mo stretchy=\"false\">]</mo><mo>&#x0003D;</mo><msqrt><mrow><msub><mi>K</mi><mi>s</mi></msub></mrow></msqrt></mrow></math> jest niezależne od objętości w stanie równowagi), ale w obliczeniach bezwzględnych trzeba to uwzględnić.</p>\n<p>⚠️ <strong>Uwaga:</strong> Nie mylić „stochiometryczny dodatek&quot; z „dodatek w nadmiarze&quot;. Tu <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mi>n</mi><mo stretchy=\"false\">&#x00028;</mo><mi>\\ce</mi><mrow><mi>X</mi><mo>&#x02212;</mo></mrow><mo stretchy=\"false\">&#x00029;</mo><mo>&#x0003D;</mo><mi>n</mi><mo stretchy=\"false\">&#x00028;</mo><mi>\\ce</mi><mrow><mi>A</mi><mi>g</mi><mo>&#x0002B;</mo></mrow><mo stretchy=\"false\">&#x00029;</mo></mrow></math>, więc po reakcji nie ma nadmiaru ani <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mi>\\ce</mi><mrow><mi>A</mi><mi>g</mi><mo>&#x0002B;</mo></mrow></mrow></math>, ani <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mi>\\ce</mi><mrow><mi>X</mi><mo>&#x02212;</mo></mrow></mrow></math> - stąd właśnie <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mo stretchy=\"false\">[</mo><mi>\\ce</mi><mrow><mi>A</mi><mi>g</mi><mo>&#x0002B;</mo></mrow><mo stretchy=\"false\">]</mo><mo>&#x0003D;</mo><mo stretchy=\"false\">[</mo><mi>\\ce</mi><mrow><mi>X</mi><mo>&#x02212;</mo></mrow><mo stretchy=\"false\">]</mo></mrow></math> i <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mo stretchy=\"false\">[</mo><mi>\\ce</mi><mrow><mi>A</mi><mi>g</mi><mo>&#x0002B;</mo></mrow><mo stretchy=\"false\">]</mo><mo>&#x0003D;</mo><msqrt><mrow><msub><mi>K</mi><mi>s</mi></msub></mrow></msqrt></mrow></math>.</p>"}]}