{"id":"chemia-2019-maj-matura-rozszerzona/zad/15.2","paper_id":"chemia-2019-maj-matura-rozszerzona","number":"15.2","points":1,"ptype":"open","subject":"chemia","category":"matura","year":2019,"month":"maj","level":"rozszerzona","text":"Zadanie 15.2. (0-1)\nWyjaśnij, dlaczego cząsteczki amoniaku, metanolu i kwasu mrówkowego mają zdolność\nodszczepiania i przyłączania protonu w procesie autoprotolizy. Odnieś się do budowy tych\ncząsteczek.\nCząsteczki wymienionych związków mają zdolność odszczepiania protonu, ponieważ\nCząsteczki wymienionych związków mają zdolność przyłączania protonu, ponieważ\nMCH_1R","answer":null,"answer_text":"Zadanie 15.2. (0-1)\nII. Rozumowanie\ni zastosowanie nabytej\nwiedzy do rozwiązywania\nproblemów.\nIV etap edukacyjny - zakres rozszerzony\n3. Wiązania chemiczne. Zdający:\n3.4) zapisuje wzory elektronowe typowych cząsteczek\nzwiązków kowalencyjnych […].\nSchemat punktowania\n1 p. - za poprawne wyjaśnienie - podanie dwóch cech budowy cząsteczek wymienionych\nzwiązków: 1) (w pierwszym akapicie) istnienie atomu wodoru połączonego z atomem\no wysokiej elektroujemności lub występowanie polaryzacji wiązań i 2) (w drugim\nakapicie) istnienie (ujemnie naładowanego) atomu z wolną parą elektronową.\n0 p. - za odpowiedź niepełną lub błędną albo brak odpowiedzi.\nPoprawna odpowiedź\nCząsteczki wymienionych związków mają zdolność odszczepiania protonu, ponieważ\nistnieje w nich atom wodoru stanowiący biegun dodatni lub atom wodoru połączony\nz (silnie) elektroujemnym atomem.\nCząsteczki wymienionych związków mają zdolność przyłączania protonu, ponieważ\nistnieje w nich atom pierwiastka o dużej elektroujemności lub stanowiący biegun ujemny,\nktóry ma co najmniej jedną wolną parę elektronową.","solution":"## Poprawna odpowiedź: Wszystkie trzy cząsteczki zawierają atom pierwiastka elektroujemnego (N lub O) z **wolną parą elektronową** (→ mogą przyjąć proton) ORAZ wiązanie **N-H lub O-H** (→ mogą oddać proton). Ta dwojaka budowa umożliwia autoprotolizy.\n\n## Sposób 1 - Analiza budowy każdej cząsteczki: co daje zdolność do oddawania i przyjmowania protonu\n\nAutoprotolizy to reakcja, w której ta sama substancja w jednej cząsteczce **oddaje proton** (działa jako kwas Brønsteda), a w drugiej **przyjmuje proton** (działa jako zasada Brønsteda). Warunki konieczne dla danej cząsteczki:\n\n| Rola | Wymóg strukturalny | Efekt |\n| **Kwas Brønsteda** (oddaje H⁺) | Wiązanie **N-H** lub **O-H** (atom elektroujemny polaryzuje wiązanie → H ma ładunek δ+) | Cząsteczka traci proton, staje się anionem |\n| **Zasada Brønsteda** (przyjmuje H⁺) | **Wolna para elektronowa** na N lub O | Cząsteczka tworzy wiązanie koordynacyjne z protonem, staje się kationem |\n\n**Amoniak \\(\\ce{NH3}\\)**\n\nBudowa: atom azotu z **trzema wiązaniami N-H** i **jedną wolną parą elektronową**.\n\n- Oddaje proton (kwas): wiązanie N-H jest spolaryzowane \\(\\ce{N^{\\delta-}-H^{\\delta+}}\\) → możliwe odłączenie \\(\\ce{H+}\\)\n- Przyjmuje proton (zasada): wolna para na N tworzy wiązanie z \\(\\ce{H+}\\)\n\n\\[\n\\ce{NH3 + NH3 <=> NH4+ + NH2-}\n\\]\n\n**Metanol \\(\\ce{CH3OH}\\)**\n\nBudowa: atom tlenu w grupie \\(\\ce{-OH}\\) z **wiązaniem O-H** i **dwiema wolnymi parami elektronowymi**.\n\n- Oddaje proton: wiązanie O-H jest silnie spolaryzowane \\(\\ce{O^{\\delta-}-H^{\\delta+}}\\) → odłączenie \\(\\ce{H+}\\) daje anion metanolowy \\(\\ce{CH3O-}\\)\n- Przyjmuje proton: wolne pary na O przyłączają \\(\\ce{H+}\\), tworząc \\(\\ce{CH3OH2+}\\)\n\n\\[\n\\ce{CH3OH + CH3OH <=> CH3OH2+ + CH3O-}\n\\]\n\n**Kwas mrówkowy \\(\\ce{HCOOH}\\)**\n\nBudowa: grupa karboksylowa \\(\\ce{-COOH}\\) - atom tlenu w wiązaniu O-H z **dwiema wolnymi parami elektronowymi** na obu atomach O.\n\n- Oddaje proton: wiązanie O-H w \\(\\ce{-COOH}\\) jest spolaryzowane i stosunkowo łatwe do zerwania → powstaje anion mrówczanowy \\(\\ce{HCOO-}\\)\n- Przyjmuje proton: wolna para na atomie O (szczególnie z grupy \\(\\ce{C=O}\\)) przyłącza \\(\\ce{H+}\\) → \\(\\ce{HCOOH2+}\\)\n\n\\[\n\\ce{HCOOH + HCOOH <=> HCOOH2+ + HCOO-}\n\\]\n\n**Wspólna cecha strukturalna wszystkich trzech:**\n\nKażda cząsteczka posiada **jednocześnie**:\n1. **Wiązanie X-H** (X = N lub O, atom elektroujemny) - umożliwia **oddanie** \\(\\ce{H+}\\)\n2. **Wolną parę elektronową** na atomie N lub O - umożliwia **przyjęcie** \\(\\ce{H+}\\)\n\n## Sposób 2 - Weryfikacja przez koncepcję amfoteryczności Brønsteda-Lowry'ego\n\nSubstancja amfoprotyczna (amfoteryczna w sensie kwasowo-zasadowym) musi mieć **par kwasowo-zasadową wbudowaną w jedną cząsteczkę**:\n\n\\[\n\\underbrace{\\text{cząsteczka}}_{\\text{forma bazowa}} + \\underbrace{\\text{cząsteczka}}_{\\text{forma kwasowa}} \\ce{<=>} \\underbrace{\\text{kation}}_{\\text{po przyjęciu H+}} + \\underbrace{\\text{anion}}_{\\text{po oddaniu H+}}\n\\]\n\nSprawdzamy, czy każda cząsteczka ma **obie** te formy:\n\n| Cząsteczka | Forma po oddaniu H⁺ (anion) | Forma po przyjęciu H⁺ (kation) |\n| \\(\\ce{NH3}\\) | \\(\\ce{NH2-}\\) (amid) | \\(\\ce{NH4+}\\) (amonowy) |\n| \\(\\ce{CH3OH}\\) | \\(\\ce{CH3O-}\\) (metanolan) | \\(\\ce{CH3OH2+}\\) |\n| \\(\\ce{HCOOH}\\) | \\(\\ce{HCOO-}\\) (mrówczan) | \\(\\ce{HCOOH2+}\\) |\n\nWszystkie trzy tworzą stabilne formy po oddaniu i po przyjęciu protonu → wszystkie mogą uczestniczyć w autoprotolizie. ✓\n\n## Wzory z karty CKE\n\n> 📖 **Karta wzorów str. 9 - Stałe dysocjacji kwasów i zasad:**\n> Tabela zawiera \\(pK_a\\) i \\(pK_b\\) dla \\(\\ce{NH3}\\) i kwasów organicznych. Widać tam, że \\(\\ce{NH3}\\) jest zarówno słabym kwasem (\\(pK_a \\approx 38\\)) jak i słabą zasadą (\\(pK_b = 4{,}74\\)) - potwierdza to jej amfoteryczny charakter.\n\n> 📖 **Karta wzorów str. 11 - Wskaźniki i zakresy pH:**\n> Skala pH i pojęcie autodysocjacji wody \\(\\ce{H2O + H2O <=> H3O+ + OH-}\\) to modelowy przykład autoprotolizy - analogiczne do NH₃, CH₃OH i HCOOH.\n\n## Schemat oceniania CKE\n\n**1 pkt** - za poprawne podanie dwoch cech budowy: 1) istnienie atomu wodoru polaczonego z atomem o wysokiej elektroujemnosci (biegun dodatni) oraz 2) istnienie atomu z wolna para elektronowa (biegun ujemny).\n**0 pkt** - za odpowiedz niepelna lub bledna albo brak odpowiedzi.\n\nKlucz CKE: czasteczki maja zdolnosc odszczepiania protonu, bo zawieraja atom wodoru stanowiacy biegun dodatni (polaczony z silnie elektroujemnym atomem), oraz zdolnosc przylaczania protonu, bo zawieraja atom o duzej elektroujemnosci z co najmniej jedna wolna para elektronowa.\n\n## Typowe pułapki i uwagi\n\n> ⚠️ **Uwaga:** Nie myl **autoprotolizy** z **hydrolizą**. Autoprotolizy zachodzi między cząsteczkami **tej samej substancji** - nie z udziałem wody.\n\n> ⚠️ **Uwaga:** Sam fakt posiadania wiązania O-H lub N-H NIE wystarczy - cząsteczka musi też mieć wolną parę elektronową, żeby móc być zasadą. Np. \\(\\ce{HCl}\\) ma wiązanie H-Cl, ale Cl⁻ po oddaniu H⁺ nie przyjmie już kolejnego protonu w sensownych warunkach → HCl nie ulega autoprotolizie.\n\n> ⚠️ **Uwaga:** W zadaniu chodzi o **wyjaśnienie przez odwołanie do budowy** - nie wystarczy napisać \"są amfoteryczne\". Trzeba wskazać konkretny element struktury: wiązanie N-H / O-H **i** wolną parę elektronową.","image":"img/chemia-2019-maj-matura-rozszerzona/zad-15.2.webp","solution_image":null,"topics":null,"page_from":10,"source":"ocr","answer_source":null,"answer_text_source":"ocr","solution_source":"maturazai","text_source":"ocr","source_label":"Chemia · Matura · maj 2019 (rozszerzona)","subject_label":"Chemia","category_label":"Matura","text_html":"<p>Zadanie 15.2. (0-1)<br>Wyjaśnij, dlaczego cząsteczki amoniaku, metanolu i kwasu mrówkowego mają zdolność<br>odszczepiania i przyłączania protonu w procesie autoprotolizy. Odnieś się do budowy tych<br>cząsteczek.<br>Cząsteczki wymienionych związków mają zdolność odszczepiania protonu, ponieważ<br>Cząsteczki wymienionych związków mają zdolność przyłączania protonu, ponieważ<br>MCH_1R</p>","answer_text_html":"<p>Zadanie 15.2. (0-1)<br>II. Rozumowanie<br>i zastosowanie nabytej<br>wiedzy do rozwiązywania<br>problemów.<br>IV etap edukacyjny - zakres rozszerzony</p>\n<ol><li>Wiązania chemiczne. Zdający:</li></ol>\n<p>3.4) zapisuje wzory elektronowe typowych cząsteczek<br>związków kowalencyjnych […].<br>Schemat punktowania<br>1 p. - za poprawne wyjaśnienie - podanie dwóch cech budowy cząsteczek wymienionych<br>związków: 1) (w pierwszym akapicie) istnienie atomu wodoru połączonego z atomem<br>o wysokiej elektroujemności lub występowanie polaryzacji wiązań i 2) (w drugim<br>akapicie) istnienie (ujemnie naładowanego) atomu z wolną parą elektronową.<br>0 p. - za odpowiedź niepełną lub błędną albo brak odpowiedzi.<br>Poprawna odpowiedź<br>Cząsteczki wymienionych związków mają zdolność odszczepiania protonu, ponieważ<br>istnieje w nich atom wodoru stanowiący biegun dodatni lub atom wodoru połączony<br>z (silnie) elektroujemnym atomem.<br>Cząsteczki wymienionych związków mają zdolność przyłączania protonu, ponieważ<br>istnieje w nich atom pierwiastka o dużej elektroujemności lub stanowiący biegun ujemny,<br>który ma co najmniej jedną wolną parę elektronową.</p>","solutions":[{"source":"maturazai","label":"maturazai.pl (AI)","kind":"text","html":"<h4>Poprawna odpowiedź: Wszystkie trzy cząsteczki zawierają atom pierwiastka elektroujemnego (N lub O) z <strong>wolną parą elektronową</strong> (→ mogą przyjąć proton) ORAZ wiązanie <strong>N-H lub O-H</strong> (→ mogą oddać proton). Ta dwojaka budowa umożliwia autoprotolizy.</h4>\n<h4>Sposób 1 - Analiza budowy każdej cząsteczki: co daje zdolność do oddawania i przyjmowania protonu</h4>\n<p>Autoprotolizy to reakcja, w której ta sama substancja w jednej cząsteczce <strong>oddaje proton</strong> (działa jako kwas Brønsteda), a w drugiej <strong>przyjmuje proton</strong> (działa jako zasada Brønsteda). Warunki konieczne dla danej cząsteczki:</p>\n<p>| Rola | Wymóg strukturalny | Efekt |<br>| <strong>Kwas Brønsteda</strong> (oddaje H⁺) | Wiązanie <strong>N-H</strong> lub <strong>O-H</strong> (atom elektroujemny polaryzuje wiązanie → H ma ładunek δ+) | Cząsteczka traci proton, staje się anionem |<br>| <strong>Zasada Brønsteda</strong> (przyjmuje H⁺) | <strong>Wolna para elektronowa</strong> na N lub O | Cząsteczka tworzy wiązanie koordynacyjne z protonem, staje się kationem |</p>\n<p><strong>Amoniak <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mi>\\ce</mi><mrow><mi>N</mi><mi>H</mi><mn>3</mn></mrow></mrow></math></strong></p>\n<p>Budowa: atom azotu z <strong>trzema wiązaniami N-H</strong> i <strong>jedną wolną parą elektronową</strong>.</p>\n<ul><li>Oddaje proton (kwas): wiązanie N-H jest spolaryzowane <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mi>\\ce</mi><mrow><msup><mi>N</mi><mrow><mi>&#x003B4;</mi><mo>&#x02212;</mo></mrow></msup><mo>&#x02212;</mo><msup><mi>H</mi><mrow><mi>&#x003B4;</mi><mo>&#x0002B;</mo></mrow></msup></mrow></mrow></math> → możliwe odłączenie <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mi>\\ce</mi><mrow><mi>H</mi><mo>&#x0002B;</mo></mrow></mrow></math></li><li>Przyjmuje proton (zasada): wolna para na N tworzy wiązanie z <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mi>\\ce</mi><mrow><mi>H</mi><mo>&#x0002B;</mo></mrow></mrow></math></li></ul>\n<div class=\"math-block\"><math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"block\"><mrow><mi>\\ce</mi><mrow><mi>N</mi><mi>H</mi><mn>3</mn><mo>&#x0002B;</mo><mi>N</mi><mi>H</mi><mn>3</mn><mo>&#x0003C;</mo><mo>&#x0003D;</mo><mo>&#x0003E;</mo><mi>N</mi><mi>H</mi><mn>4</mn><mo>&#x0002B;</mo><mo>&#x0002B;</mo><mi>N</mi><mi>H</mi><mn>2</mn><mo>&#x02212;</mo></mrow></mrow></math></div>\n<p><strong>Metanol <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mi>\\ce</mi><mrow><mi>C</mi><mi>H</mi><mn>3</mn><mi>O</mi><mi>H</mi></mrow></mrow></math></strong></p>\n<p>Budowa: atom tlenu w grupie <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mi>\\ce</mi><mrow><mo>&#x02212;</mo><mi>O</mi><mi>H</mi></mrow></mrow></math> z <strong>wiązaniem O-H</strong> i <strong>dwiema wolnymi parami elektronowymi</strong>.</p>\n<ul><li>Oddaje proton: wiązanie O-H jest silnie spolaryzowane <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mi>\\ce</mi><mrow><msup><mi>O</mi><mrow><mi>&#x003B4;</mi><mo>&#x02212;</mo></mrow></msup><mo>&#x02212;</mo><msup><mi>H</mi><mrow><mi>&#x003B4;</mi><mo>&#x0002B;</mo></mrow></msup></mrow></mrow></math> → odłączenie <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mi>\\ce</mi><mrow><mi>H</mi><mo>&#x0002B;</mo></mrow></mrow></math> daje anion metanolowy <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mi>\\ce</mi><mrow><mi>C</mi><mi>H</mi><mn>3</mn><mi>O</mi><mo>&#x02212;</mo></mrow></mrow></math></li><li>Przyjmuje proton: wolne pary na O przyłączają <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mi>\\ce</mi><mrow><mi>H</mi><mo>&#x0002B;</mo></mrow></mrow></math>, tworząc <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mi>\\ce</mi><mrow><mi>C</mi><mi>H</mi><mn>3</mn><mi>O</mi><mi>H</mi><mn>2</mn><mo>&#x0002B;</mo></mrow></mrow></math></li></ul>\n<div class=\"math-block\"><math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"block\"><mrow><mi>\\ce</mi><mrow><mi>C</mi><mi>H</mi><mn>3</mn><mi>O</mi><mi>H</mi><mo>&#x0002B;</mo><mi>C</mi><mi>H</mi><mn>3</mn><mi>O</mi><mi>H</mi><mo>&#x0003C;</mo><mo>&#x0003D;</mo><mo>&#x0003E;</mo><mi>C</mi><mi>H</mi><mn>3</mn><mi>O</mi><mi>H</mi><mn>2</mn><mo>&#x0002B;</mo><mo>&#x0002B;</mo><mi>C</mi><mi>H</mi><mn>3</mn><mi>O</mi><mo>&#x02212;</mo></mrow></mrow></math></div>\n<p><strong>Kwas mrówkowy <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mi>\\ce</mi><mrow><mi>H</mi><mi>C</mi><mi>O</mi><mi>O</mi><mi>H</mi></mrow></mrow></math></strong></p>\n<p>Budowa: grupa karboksylowa <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mi>\\ce</mi><mrow><mo>&#x02212;</mo><mi>C</mi><mi>O</mi><mi>O</mi><mi>H</mi></mrow></mrow></math> - atom tlenu w wiązaniu O-H z <strong>dwiema wolnymi parami elektronowymi</strong> na obu atomach O.</p>\n<ul><li>Oddaje proton: wiązanie O-H w <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mi>\\ce</mi><mrow><mo>&#x02212;</mo><mi>C</mi><mi>O</mi><mi>O</mi><mi>H</mi></mrow></mrow></math> jest spolaryzowane i stosunkowo łatwe do zerwania → powstaje anion mrówczanowy <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mi>\\ce</mi><mrow><mi>H</mi><mi>C</mi><mi>O</mi><mi>O</mi><mo>&#x02212;</mo></mrow></mrow></math></li><li>Przyjmuje proton: wolna para na atomie O (szczególnie z grupy <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mi>\\ce</mi><mrow><mi>C</mi><mo>&#x0003D;</mo><mi>O</mi></mrow></mrow></math>) przyłącza <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mi>\\ce</mi><mrow><mi>H</mi><mo>&#x0002B;</mo></mrow></mrow></math> → <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mi>\\ce</mi><mrow><mi>H</mi><mi>C</mi><mi>O</mi><mi>O</mi><mi>H</mi><mn>2</mn><mo>&#x0002B;</mo></mrow></mrow></math></li></ul>\n<div class=\"math-block\"><math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"block\"><mrow><mi>\\ce</mi><mrow><mi>H</mi><mi>C</mi><mi>O</mi><mi>O</mi><mi>H</mi><mo>&#x0002B;</mo><mi>H</mi><mi>C</mi><mi>O</mi><mi>O</mi><mi>H</mi><mo>&#x0003C;</mo><mo>&#x0003D;</mo><mo>&#x0003E;</mo><mi>H</mi><mi>C</mi><mi>O</mi><mi>O</mi><mi>H</mi><mn>2</mn><mo>&#x0002B;</mo><mo>&#x0002B;</mo><mi>H</mi><mi>C</mi><mi>O</mi><mi>O</mi><mo>&#x02212;</mo></mrow></mrow></math></div>\n<p><strong>Wspólna cecha strukturalna wszystkich trzech:</strong></p>\n<p>Każda cząsteczka posiada <strong>jednocześnie</strong>:</p>\n<ol><li><strong>Wiązanie X-H</strong> (X = N lub O, atom elektroujemny) - umożliwia <strong>oddanie</strong> <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mi>\\ce</mi><mrow><mi>H</mi><mo>&#x0002B;</mo></mrow></mrow></math></li><li><strong>Wolną parę elektronową</strong> na atomie N lub O - umożliwia <strong>przyjęcie</strong> <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mi>\\ce</mi><mrow><mi>H</mi><mo>&#x0002B;</mo></mrow></mrow></math></li></ol>\n<h4>Sposób 2 - Weryfikacja przez koncepcję amfoteryczności Brønsteda-Lowry&#x27;ego</h4>\n<p>Substancja amfoprotyczna (amfoteryczna w sensie kwasowo-zasadowym) musi mieć <strong>par kwasowo-zasadową wbudowaną w jedną cząsteczkę</strong>:</p>\n<div class=\"math-block\"><math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"block\"><mrow><munder><munder><mrow><mtext>cząsteczka</mtext></mrow><mo>&#x23DF;</mo></munder><mrow><mtext>forma&#x000A0;bazowa</mtext></mrow></munder><mo>&#x0002B;</mo><munder><munder><mrow><mtext>cząsteczka</mtext></mrow><mo>&#x23DF;</mo></munder><mrow><mtext>forma&#x000A0;kwasowa</mtext></mrow></munder><mi>\\ce</mi><mrow><mo>&#x0003C;</mo><mo>&#x0003D;</mo><mo>&#x0003E;</mo></mrow><munder><munder><mrow><mtext>kation</mtext></mrow><mo>&#x23DF;</mo></munder><mrow><mtext>po&#x000A0;przyjęciu&#x000A0;H+</mtext></mrow></munder><mo>&#x0002B;</mo><munder><munder><mrow><mtext>anion</mtext></mrow><mo>&#x23DF;</mo></munder><mrow><mtext>po&#x000A0;oddaniu&#x000A0;H+</mtext></mrow></munder></mrow></math></div>\n<p>Sprawdzamy, czy każda cząsteczka ma <strong>obie</strong> te formy:</p>\n<p>| Cząsteczka | Forma po oddaniu H⁺ (anion) | Forma po przyjęciu H⁺ (kation) |<br>| <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mi>\\ce</mi><mrow><mi>N</mi><mi>H</mi><mn>3</mn></mrow></mrow></math> | <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mi>\\ce</mi><mrow><mi>N</mi><mi>H</mi><mn>2</mn><mo>&#x02212;</mo></mrow></mrow></math> (amid) | <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mi>\\ce</mi><mrow><mi>N</mi><mi>H</mi><mn>4</mn><mo>&#x0002B;</mo></mrow></mrow></math> (amonowy) |<br>| <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mi>\\ce</mi><mrow><mi>C</mi><mi>H</mi><mn>3</mn><mi>O</mi><mi>H</mi></mrow></mrow></math> | <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mi>\\ce</mi><mrow><mi>C</mi><mi>H</mi><mn>3</mn><mi>O</mi><mo>&#x02212;</mo></mrow></mrow></math> (metanolan) | <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mi>\\ce</mi><mrow><mi>C</mi><mi>H</mi><mn>3</mn><mi>O</mi><mi>H</mi><mn>2</mn><mo>&#x0002B;</mo></mrow></mrow></math> |<br>| <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mi>\\ce</mi><mrow><mi>H</mi><mi>C</mi><mi>O</mi><mi>O</mi><mi>H</mi></mrow></mrow></math> | <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mi>\\ce</mi><mrow><mi>H</mi><mi>C</mi><mi>O</mi><mi>O</mi><mo>&#x02212;</mo></mrow></mrow></math> (mrówczan) | <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mi>\\ce</mi><mrow><mi>H</mi><mi>C</mi><mi>O</mi><mi>O</mi><mi>H</mi><mn>2</mn><mo>&#x0002B;</mo></mrow></mrow></math> |</p>\n<p>Wszystkie trzy tworzą stabilne formy po oddaniu i po przyjęciu protonu → wszystkie mogą uczestniczyć w autoprotolizie. ✓</p>\n<h4>Wzory z karty CKE</h4>\n<blockquote>📖 <strong>Karta wzorów str. 9 - Stałe dysocjacji kwasów i zasad:</strong><br>Tabela zawiera <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mi>p</mi><msub><mi>K</mi><mi>a</mi></msub></mrow></math> i <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mi>p</mi><msub><mi>K</mi><mi>b</mi></msub></mrow></math> dla <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mi>\\ce</mi><mrow><mi>N</mi><mi>H</mi><mn>3</mn></mrow></mrow></math> i kwasów organicznych. Widać tam, że <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mi>\\ce</mi><mrow><mi>N</mi><mi>H</mi><mn>3</mn></mrow></mrow></math> jest zarówno słabym kwasem (<math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mi>p</mi><msub><mi>K</mi><mi>a</mi></msub><mo>&#x02248;</mo><mn>38</mn></mrow></math>) jak i słabą zasadą (<math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mi>p</mi><msub><mi>K</mi><mi>b</mi></msub><mo>&#x0003D;</mo><mn>4</mn><mrow><mo>&#x0002C;</mo></mrow><mn>74</mn></mrow></math>) - potwierdza to jej amfoteryczny charakter.</blockquote>\n<blockquote>📖 <strong>Karta wzorów str. 11 - Wskaźniki i zakresy pH:</strong><br>Skala pH i pojęcie autodysocjacji wody <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mi>\\ce</mi><mrow><mi>H</mi><mn>2</mn><mi>O</mi><mo>&#x0002B;</mo><mi>H</mi><mn>2</mn><mi>O</mi><mo>&#x0003C;</mo><mo>&#x0003D;</mo><mo>&#x0003E;</mo><mi>H</mi><mn>3</mn><mi>O</mi><mo>&#x0002B;</mo><mo>&#x0002B;</mo><mi>O</mi><mi>H</mi><mo>&#x02212;</mo></mrow></mrow></math> to modelowy przykład autoprotolizy - analogiczne do NH₃, CH₃OH i HCOOH.</blockquote>\n<h4>Schemat oceniania CKE</h4>\n<p><strong>1 pkt</strong> - za poprawne podanie dwoch cech budowy: 1) istnienie atomu wodoru polaczonego z atomem o wysokiej elektroujemnosci (biegun dodatni) oraz 2) istnienie atomu z wolna para elektronowa (biegun ujemny).<br><strong>0 pkt</strong> - za odpowiedz niepelna lub bledna albo brak odpowiedzi.</p>\n<p>Klucz CKE: czasteczki maja zdolnosc odszczepiania protonu, bo zawieraja atom wodoru stanowiacy biegun dodatni (polaczony z silnie elektroujemnym atomem), oraz zdolnosc przylaczania protonu, bo zawieraja atom o duzej elektroujemnosci z co najmniej jedna wolna para elektronowa.</p>\n<h4>Typowe pułapki i uwagi</h4>\n<blockquote>⚠️ <strong>Uwaga:</strong> Nie myl <strong>autoprotolizy</strong> z <strong>hydrolizą</strong>. Autoprotolizy zachodzi między cząsteczkami <strong>tej samej substancji</strong> - nie z udziałem wody.</blockquote>\n<blockquote>⚠️ <strong>Uwaga:</strong> Sam fakt posiadania wiązania O-H lub N-H NIE wystarczy - cząsteczka musi też mieć wolną parę elektronową, żeby móc być zasadą. Np. <math xmlns=\"http://www.w3.org/1998/Math/MathML\" display=\"inline\"><mrow><mi>\\ce</mi><mrow><mi>H</mi><mi>C</mi><mi>l</mi></mrow></mrow></math> ma wiązanie H-Cl, ale Cl⁻ po oddaniu H⁺ nie przyjmie już kolejnego protonu w sensownych warunkach → HCl nie ulega autoprotolizie.</blockquote>\n<blockquote>⚠️ <strong>Uwaga:</strong> W zadaniu chodzi o <strong>wyjaśnienie przez odwołanie do budowy</strong> - nie wystarczy napisać &quot;są amfoteryczne&quot;. Trzeba wskazać konkretny element struktury: wiązanie N-H / O-H <strong>i</strong> wolną parę elektronową.</blockquote>"}]}