{"id":"filozofia-2020-czerwiec-matura-rozszerzona/zad/15","paper_id":"filozofia-2020-czerwiec-matura-rozszerzona","number":"15","points":25,"ptype":"open","subject":"filozofia","category":"matura","year":2020,"month":"czerwiec","level":"rozszerzona","text":"Zadanie 15. (0-25)\nNapisz wypracowanie na jeden z poniższych tematów.\nTemat 1. Plotyn twierdził, że żyć dobrze i być szczęśliwym to [jedno i to] samo (Enneady).\nJaka, Twoim zdaniem, jest relacja między dobrem moralnym a szczęściem? Rozważ\nproblem, odwołując się do wybranych koncepcji filozoficznych.\nTemat 2. Jestem siłą, co chce być wolna. […] Trwać i być wolna może tylko wtedy, jeżeli siebie\nsamą dobrowolnie odda na wytwarzanie dobra, piękna i prawdy. Wówczas dopiero\nistnieje.\nCzy zgadzasz się z Romanem Ingardenem, że warunkiem trwania i wolności\nczłowieka jest jego więź z wartościami moralnymi, estetycznymi i poznawczymi?\nRozważ problem, odwołując się do wybranych koncepcji filozoficznych.\nna temat nr\nMFI_1R\nMFI_1R\nMFI_1R\nMFI_1R\nWypełnia\negzaminator\nNr zadania\n15.\nMaks. liczba pkt\n25\nUzyskana liczba pkt\nMFI_1R\nBRUDNOPIS (nie podlega ocenie)","answer":null,"answer_text":"Zadanie 15. (0-25)\nII. Tworzenie wypowiedzi.\nZdający formułuje podstawowe pytania (problemy) oraz tezy filozoficzne, prawidłowo\nrekonstruuje poznane argumenty; porównuje różne rozwiązania tego samego problemu; jasno\nprezentuje własne stanowisko w dyskusji, popiera je rzetelną argumentacją oraz przykładami;\nprawidłowo posługuje się pojęciami filozoficznymi, stosuje argumentację filozoficzną do\nrozpatrywania problemów życia codziennego i społecznego.\nKryteria oceniania wypracowania z filozofii\nKryterium\nPunktacja\nMax.\nliczba\npunktów\n25\nI\nSformułowanie\nstanowiska\nJasne sformułowanie stanowiska (tezy lub hipotezy), które lokuje się w problematyce pracy.\n3\n3\nStanowisko lokuje się w problematyce pracy, ale jest sformułowane nieprecyzyjnie.\n2\nNiejednoznaczny związek między stanowiskiem a problematyką pracy lub brak stanowiska, a jedynie\nkontekst wskazuje na przekonania zdającego.\n1\nII\nUzasadnienie\nstanowiska\na) Adekwatne\nUzasadnienie jest bezpośrednio odniesione do stanowiska (wszystkie argumenty\nwiążą się ze stanowiskiem i przyjętym sposobem rozwiązania problemu).\n3\n3\n18\nLuźny związek uzasadnienia ze stanowiskiem - zdający dostarcza argumentów w\nsprawie drugorzędnych elementów przyjętego rozwiązania problemu.\n1\nb) Trafne\nUzasadnienie poprawne zawierające argumenty za przyjętym rozwiązaniem\nproblemu i przeciw przyjętemu rozwiązaniu - kontrargumenty (argumenty\nzgodne oraz logicznie poprawne za przyjętym rozwiązaniem problemu i przeciw\nprzyjętemu rozwiązaniu).\nOdwołania do wiedzy nie zawierają błędów rzeczowych i logicznych.\n4\n4\nUzasadnienie na ogół poprawne zawierające argumenty za przyjętym\nrozwiązaniem problemu i przeciw przyjętemu rozwiązaniu (poprawne\noraz na ogół logiczne). Nieliczne usterki rzeczowe i jeden błąd logiczny.\n3\nNa ogół poprawne argumenty tylko za przyjętym rozwiązaniem problemu.\nNieliczne usterki rzeczowe i jeden błąd logiczny.\n2\nArgumenty błędne. Rozumowanie zawiera sądy wzajemnie sprzeczne, zawiera\nrozumowania non sequitur. Liczne błędy rzeczowe (w tym rażące) i logiczne.\n1\nc) Pogłębione Rozbudowana argumentacja i kontrargumentacja. Zdający posługuje się więcej niż\n1 argumentem za swoim stanowiskiem i więcej niż 1 argumentem podważającym\n4\n4\nstanowisko; rozpatruje problem z więcej niż 1 punktu widzenia). Argumenty są\nważkie (istotne), ich wprowadzenie uzasadnione jest przez zdającego. Swobodne\nposługiwanie się wiedzą i terminologią filozoficzną.\nArgumentacja zrównoważona - zdający posługuje się przynajmniej 1 ważkim\nargumentem i 1 kontrargumentem. Uzasadnienie argumentacji wystarczające dla\nzrozumienia stanowiska zdającego. Sporadyczne użycie pojęć filozoficznych.\n3\nArgumentacja wąska - zdający przywołuje jedynie argumenty, a brak\nkontrargumentów lub odwrotnie. Uzasadnienie argumentacji ogólnikowe.\nPojedyncze użycie pojęć filozoficznych lub ich brak.\n2\nArgumentacja wąska -zdający przywołuje jedynie argumenty, a brak\nkontrargumentów lub odwrotnie. Argumenty lub kontrargumenty nieistotne\n(drugorzędne). Uzasadnienie powierzchowne (infantylne).\n1\nd) Krytyczne\nUzasadnienie obejmuje analizę krytyczną argumentów i kontrargumentów, zdający\nrozważa racje przemawiające na rzecz danych argumentów i uzasadnia\nwprowadzenie kontrargumentów.\n4\n4\nAnaliza krytyczna obecna, ale w stopniu niewystarczającym, np. bez uzasadnienia\nkontrargumentacji.\n2\ne) Nawiązania\ndo innych\ndziedzin\nkultury\nZdający swobodnie nawiązuje/wykazuje związek między filozofią a innymi\ndziedzinami kultury (literaturą, sztuką).\n3\n3\nZdający w niewielkim stopniu nawiązuje do innych dziedzin kultury.\n2\nIII\nKompozycja\npracy\nPoprawna i przejrzysta kompozycja pracy - wyodrębnione i konsekwentnie uporządkowane części\npracy niezbędne do jasnego sformułowania i uzasadnienia stanowiska.\n2\n2\nZaburzenia w kompozycji pracy.\n1\nIV\nPoprawność\njęzykowa\nPraca napisana językiem komunikatywnym i na ogół poprawnym pod względem składniowym,\nleksykalnym, frazeologicznym, fleksyjnym, ortograficznym i interpunkcyjnym.\n2\n2\nPraca napisana językiem w większości komunikatywnym. Występują błędy fleksyjne, leksykalne,\nfrazeologiczne, ortograficzne i interpunkcyjne.\n1\nZasady oceniania rozwiązań zadań","solution":"## Poprawna odpowiedź (teza)\n\n**Temat 1 - Plotyn - wzorcowe wypracowanie (400-600 słów):**\n\nMiędzy dobrem moralnym a szczęściem zachodzi relacja wewnętrzna i konieczna - nie są to odrębne wartości, które można realizować niezależnie, lecz dwa aspekty tego samego dążenia duszy do pełni. Przyjmuję stanowisko eudajmonistyczne: życie moralne i życie szczęśliwe są, w sensie głębszym, jednym i tym samym.\n\nPlotynus - filozof neoplatoński III w. n.e., autor *Ennead* - wywodził swoją etykę z metafizyki hierarchii bytu. Na szczycie tej hierarchii stoi **Jedno** (*to Hen*), utożsamiane z Dobrem i Pięknością. Wszystko, co istnieje, emanuje z Jednego: Nous (Intelekt), Psyche (Dusza), a na końcu - materia. Ludzka dusza pochodzi z Duszy Świata i nosi w sobie ślad Jednego. **Życie szczęśliwe** to dla Plotyna życie polegające na **powrocie duszy ku Jednemu** (*epistrophe*), czyli zwróceniu się ku najwyższemu Dobru.\n\nW tym ujęciu dobro moralne i szczęście są ze sobą nierozerwalnie splecione: człowiek jest szczęśliwy o tyle, o ile kieruje się ku Dobru, a Dobro jest zarazem tym, co etycznie najdoskonalsze. Plotyn pisze w *Enneadach*: \"żyć dobrze i być szczęśliwym to [jedno i to] samo\" - szczęście nie jest nagrodą za cnotę, lecz samą istotą życia cnotliwego.\n\nStanowisko Plotyna wpisuje się w szeroką tradycję **eudajmonizmu** (gr. *eudaimonia* - szczęście, dobre życie). Arystoteles, który sformułował klasyczną teorię eudajmonii w *Etyce nikomachejskiej*, twierdził, że szczęście jest *działalnością duszy zgodną z cnotą* (*energeia psyches kath'areten*). Cnota (*arete*) nie jest środkiem do szczęścia - jest jego składnikiem. Człowiek cnotliwy nie tylko postępuje dobrze, ale i żyje dobrze - bo życie zgodne z naturą i rozumem jest zarazem życiem spełnionym.\n\nHedonizm Epikura zdaje się tę tezę podważać: Epikur utożsamia szczęście z przyjemnością (*hedone*), a przyjemność nie jest tożsama z dobrem moralnym. Jednak Epikur zaraz precyzuje: najwyższa przyjemność to *ataraksja* (spokój ducha) i *aponia* (brak cierpienia) - a te osiąga się przez życie rozsądne, sprawiedliwe i piękne. Epikur pisał: \"Nie można żyć przyjemnie, nie żyjąc rozumnie, pięknie i sprawiedliwie.\" Nawet hedonizm prowadzi do wniosku zbliżonego do eudajmonizmu.\n\nInaczej problem ujmuje Immanuel Kant. W *Krytyce praktycznego rozumu* (1788 r.) oddziela on rygorystycznie moralność od szczęścia: dobro moralne to spełnienie **obowiązku** (*Pflicht*) wynikającego z prawa moralnego (*prawo moralne*), niezależnie od tego, czy przynosi szczęście. Kant przestrzega: działać moralnie, bo chcemy być szczęśliwi, to działać heteronomicznie - niegodnie. Dopiero w koncepcji **najwyższego dobra** (*summum bonum*) Kant łączy obie wartości: w doskonałym świecie (postulowanym przez rozum praktyczny) cnota i szczęście powinny korespondować, ale tu, na ziemi, mogą być rozbieżne.\n\nKrytyka Kanta jest poważna i nie należy jej lekceważyć. Istnieją sytuacje graniczne, w których człowiek moralny cierpi - np. obrona prawdy za cenę własnego dobrostanu, czy solidarność z prześladowanymi za cenę własnego szczęścia. W tych przypadkach dobro moralne i szczęście rozchodzą się.\n\nMimo to uważam, że w ostatecznym sensie Plotyn ma rację: **szczęście osiągalne w oderwaniu od dobra moralnego jest szczęściem powierzchownym** - przyjemnością, wygodą, dobrostanem. Szczęście głębokie - spełnienie, sens, integralność - jest możliwe jedynie w życiu moralnie ukierunkowanym. Człowiek, który osiąga korzyści kosztem cnoty, może doświadczać przyjemności, ale nie *eudajmonii*. A tylko ta ostatnia jest prawdziwym szczęściem.\n\n## Punkty CKE\n\n> **Schemat punktowania (zadanie 15, max 25 pkt):**\n\n**I. Sformułowanie stanowiska (max 3 pkt):**\nWypracowanie stawia wyraźną tezę eudajmonistyczną: dobro moralne i szczęście są wewnętrznie powiązane. Teza jest zlokalizowana w problematyce pytania. → 3 pkt\n\n**II. Uzasadnienie (max 18 pkt):**\n- *Adekwatne* (max 3 pkt): Wszystkie argumenty (Plotyn, Arystoteles, Epikur, Kant) wiążą się ze stanowiskiem i problemem relacji dobro-szczęście. → 3 pkt\n- *Trafne* (max 4 pkt): Uzasadnienie zawiera argumenty za (eudajmonizm) i kontrargumenty (Kant), bez błędów merytorycznych. → 4 pkt\n- *Pogłębione* (max 4 pkt): Więcej niż 1 argument za (Plotyn + Arystoteles + Epikur) i więcej niż 1 kontrargument (Kant + przykład graniczny). → 4 pkt\n- *Twórcze* (max 3 pkt): Rozróżnienie między \"szczęściem powierzchownym\" a *eudajmonią*, oryginalne sformułowanie końcowe. → 2-3 pkt\n- *Z kontekstami filozoficznymi* (max 4 pkt): Plotyn (*Enneady*), Arystoteles (*Etyka nikomachejska*), Epikur, Kant (*Krytyka praktycznego rozumu*). → 4 pkt\n\n**III. Kompozycja (max 2 pkt):**\nWypracowanie podzielone na akapity, logiczny wywód: teza → argumenty za → kontrargument → odpowiedź na kontrargument → podsumowanie. → 2 pkt\n\n**IV. Sprawność językowa (max 2 pkt):**\nTerminologia filozoficzna (*eudajmonia*, *arete*, *epistrophe*, *summum bonum*), styl akademicki. → 2 pkt\n\n**Łącznie wzorcowo: 22-25 pkt**\n\n**Temat 2 - Ingarden - wskazówki strukturalne (alternatywnie):**\n\nTemat 2 pyta: czy wolność i trwanie człowieka wymagają więzi z wartościami (moralnymi, estetycznymi, poznawczymi)?\n\nMożliwe konteksty filozoficzne:\n- **Roman Ingarden** (*Książeczka o człowieku*, 1972) - człowiek jako byt zagrożony nicością; wartości jako to, co nadaje bytowi trwałość i sens\n- **Sartre** (*Egzystencjalizm jest humanizmem*, 1945) - człowiek skazany na wolność; wartości są dziełem człowieka, nie warunkiem jego wolności\n- **Heidegger** (*Bycie i czas*, 1927) - autentyczność jako możliwe stanowisko: bycie ku śmierci i troska o własny byt\n- **Kant** - autonomia moralna jako warunek prawdziwej wolności\n- **Nietzsche** - przewartościowanie wartości; czy związanie z wartościami nie jest formą zniewolenia?\n\nStruktura: teza (tak/nie/częściowo) → argument z Ingardena → kontekst Sartre'a (kontrargument) → odpowiedź → podsumowanie.","image":"img/filozofia-2020-czerwiec-matura-rozszerzona/zad-15.webp","solution_image":null,"topics":null,"page_from":10,"source":"ocr","answer_source":null,"answer_text_source":"ocr","solution_source":"maturazai","text_source":"ocr","source_label":"Filozofia · Matura · czerwiec 2020 (rozszerzona)","subject_label":"Filozofia","category_label":"Matura","text_html":"

Zadanie 15. (0-25)
Napisz wypracowanie na jeden z poniższych tematów.
Temat 1. Plotyn twierdził, że żyć dobrze i być szczęśliwym to [jedno i to] samo (Enneady).
Jaka, Twoim zdaniem, jest relacja między dobrem moralnym a szczęściem? Rozważ
problem, odwołując się do wybranych koncepcji filozoficznych.
Temat 2. Jestem siłą, co chce być wolna. […] Trwać i być wolna może tylko wtedy, jeżeli siebie
samą dobrowolnie odda na wytwarzanie dobra, piękna i prawdy. Wówczas dopiero
istnieje.
Czy zgadzasz się z Romanem Ingardenem, że warunkiem trwania i wolności
człowieka jest jego więź z wartościami moralnymi, estetycznymi i poznawczymi?
Rozważ problem, odwołując się do wybranych koncepcji filozoficznych.
na temat nr
MFI_1R
MFI_1R
MFI_1R
MFI_1R
Wypełnia
egzaminator
Nr zadania
15.
Maks. liczba pkt
25
Uzyskana liczba pkt
MFI_1R
BRUDNOPIS (nie podlega ocenie)

","answer_text_html":"

Zadanie 15. (0-25)
II. Tworzenie wypowiedzi.
Zdający formułuje podstawowe pytania (problemy) oraz tezy filozoficzne, prawidłowo
rekonstruuje poznane argumenty; porównuje różne rozwiązania tego samego problemu; jasno
prezentuje własne stanowisko w dyskusji, popiera je rzetelną argumentacją oraz przykładami;
prawidłowo posługuje się pojęciami filozoficznymi, stosuje argumentację filozoficzną do
rozpatrywania problemów życia codziennego i społecznego.
Kryteria oceniania wypracowania z filozofii
Kryterium
Punktacja
Max.
liczba
punktów
25
I
Sformułowanie
stanowiska
Jasne sformułowanie stanowiska (tezy lub hipotezy), które lokuje się w problematyce pracy.
3
3
Stanowisko lokuje się w problematyce pracy, ale jest sformułowane nieprecyzyjnie.
2
Niejednoznaczny związek między stanowiskiem a problematyką pracy lub brak stanowiska, a jedynie
kontekst wskazuje na przekonania zdającego.
1
II
Uzasadnienie
stanowiska
a) Adekwatne
Uzasadnienie jest bezpośrednio odniesione do stanowiska (wszystkie argumenty
wiążą się ze stanowiskiem i przyjętym sposobem rozwiązania problemu).
3
3
18
Luźny związek uzasadnienia ze stanowiskiem - zdający dostarcza argumentów w
sprawie drugorzędnych elementów przyjętego rozwiązania problemu.
1
b) Trafne
Uzasadnienie poprawne zawierające argumenty za przyjętym rozwiązaniem
problemu i przeciw przyjętemu rozwiązaniu - kontrargumenty (argumenty
zgodne oraz logicznie poprawne za przyjętym rozwiązaniem problemu i przeciw
przyjętemu rozwiązaniu).
Odwołania do wiedzy nie zawierają błędów rzeczowych i logicznych.
4
4
Uzasadnienie na ogół poprawne zawierające argumenty za przyjętym
rozwiązaniem problemu i przeciw przyjętemu rozwiązaniu (poprawne
oraz na ogół logiczne). Nieliczne usterki rzeczowe i jeden błąd logiczny.
3
Na ogół poprawne argumenty tylko za przyjętym rozwiązaniem problemu.
Nieliczne usterki rzeczowe i jeden błąd logiczny.
2
Argumenty błędne. Rozumowanie zawiera sądy wzajemnie sprzeczne, zawiera
rozumowania non sequitur. Liczne błędy rzeczowe (w tym rażące) i logiczne.
1
c) Pogłębione Rozbudowana argumentacja i kontrargumentacja. Zdający posługuje się więcej niż
1 argumentem za swoim stanowiskiem i więcej niż 1 argumentem podważającym
4
4
stanowisko; rozpatruje problem z więcej niż 1 punktu widzenia). Argumenty są
ważkie (istotne), ich wprowadzenie uzasadnione jest przez zdającego. Swobodne
posługiwanie się wiedzą i terminologią filozoficzną.
Argumentacja zrównoważona - zdający posługuje się przynajmniej 1 ważkim
argumentem i 1 kontrargumentem. Uzasadnienie argumentacji wystarczające dla
zrozumienia stanowiska zdającego. Sporadyczne użycie pojęć filozoficznych.
3
Argumentacja wąska - zdający przywołuje jedynie argumenty, a brak
kontrargumentów lub odwrotnie. Uzasadnienie argumentacji ogólnikowe.
Pojedyncze użycie pojęć filozoficznych lub ich brak.
2
Argumentacja wąska -zdający przywołuje jedynie argumenty, a brak
kontrargumentów lub odwrotnie. Argumenty lub kontrargumenty nieistotne
(drugorzędne). Uzasadnienie powierzchowne (infantylne).
1
d) Krytyczne
Uzasadnienie obejmuje analizę krytyczną argumentów i kontrargumentów, zdający
rozważa racje przemawiające na rzecz danych argumentów i uzasadnia
wprowadzenie kontrargumentów.
4
4
Analiza krytyczna obecna, ale w stopniu niewystarczającym, np. bez uzasadnienia
kontrargumentacji.
2
e) Nawiązania
do innych
dziedzin
kultury
Zdający swobodnie nawiązuje/wykazuje związek między filozofią a innymi
dziedzinami kultury (literaturą, sztuką).
3
3
Zdający w niewielkim stopniu nawiązuje do innych dziedzin kultury.
2
III
Kompozycja
pracy
Poprawna i przejrzysta kompozycja pracy - wyodrębnione i konsekwentnie uporządkowane części
pracy niezbędne do jasnego sformułowania i uzasadnienia stanowiska.
2
2
Zaburzenia w kompozycji pracy.
1
IV
Poprawność
językowa
Praca napisana językiem komunikatywnym i na ogół poprawnym pod względem składniowym,
leksykalnym, frazeologicznym, fleksyjnym, ortograficznym i interpunkcyjnym.
2
2
Praca napisana językiem w większości komunikatywnym. Występują błędy fleksyjne, leksykalne,
frazeologiczne, ortograficzne i interpunkcyjne.
1
Zasady oceniania rozwiązań zadań

","solutions":[{"source":"maturazai","label":"maturazai.pl (AI)","kind":"text","html":"

Poprawna odpowiedź (teza)

\n

Temat 1 - Plotyn - wzorcowe wypracowanie (400-600 słów):

\n

Między dobrem moralnym a szczęściem zachodzi relacja wewnętrzna i konieczna - nie są to odrębne wartości, które można realizować niezależnie, lecz dwa aspekty tego samego dążenia duszy do pełni. Przyjmuję stanowisko eudajmonistyczne: życie moralne i życie szczęśliwe są, w sensie głębszym, jednym i tym samym.

\n

Plotynus - filozof neoplatoński III w. n.e., autor Ennead - wywodził swoją etykę z metafizyki hierarchii bytu. Na szczycie tej hierarchii stoi Jedno (to Hen), utożsamiane z Dobrem i Pięknością. Wszystko, co istnieje, emanuje z Jednego: Nous (Intelekt), Psyche (Dusza), a na końcu - materia. Ludzka dusza pochodzi z Duszy Świata i nosi w sobie ślad Jednego. Życie szczęśliwe to dla Plotyna życie polegające na powrocie duszy ku Jednemu (epistrophe), czyli zwróceniu się ku najwyższemu Dobru.

\n

W tym ujęciu dobro moralne i szczęście są ze sobą nierozerwalnie splecione: człowiek jest szczęśliwy o tyle, o ile kieruje się ku Dobru, a Dobro jest zarazem tym, co etycznie najdoskonalsze. Plotyn pisze w Enneadach: "żyć dobrze i być szczęśliwym to [jedno i to] samo" - szczęście nie jest nagrodą za cnotę, lecz samą istotą życia cnotliwego.

\n

Stanowisko Plotyna wpisuje się w szeroką tradycję eudajmonizmu (gr. eudaimonia - szczęście, dobre życie). Arystoteles, który sformułował klasyczną teorię eudajmonii w Etyce nikomachejskiej, twierdził, że szczęście jest działalnością duszy zgodną z cnotą (energeia psyches kath'areten). Cnota (arete) nie jest środkiem do szczęścia - jest jego składnikiem. Człowiek cnotliwy nie tylko postępuje dobrze, ale i żyje dobrze - bo życie zgodne z naturą i rozumem jest zarazem życiem spełnionym.

\n

Hedonizm Epikura zdaje się tę tezę podważać: Epikur utożsamia szczęście z przyjemnością (hedone), a przyjemność nie jest tożsama z dobrem moralnym. Jednak Epikur zaraz precyzuje: najwyższa przyjemność to ataraksja (spokój ducha) i aponia (brak cierpienia) - a te osiąga się przez życie rozsądne, sprawiedliwe i piękne. Epikur pisał: "Nie można żyć przyjemnie, nie żyjąc rozumnie, pięknie i sprawiedliwie." Nawet hedonizm prowadzi do wniosku zbliżonego do eudajmonizmu.

\n

Inaczej problem ujmuje Immanuel Kant. W Krytyce praktycznego rozumu (1788 r.) oddziela on rygorystycznie moralność od szczęścia: dobro moralne to spełnienie obowiązku (Pflicht) wynikającego z prawa moralnego (prawo moralne), niezależnie od tego, czy przynosi szczęście. Kant przestrzega: działać moralnie, bo chcemy być szczęśliwi, to działać heteronomicznie - niegodnie. Dopiero w koncepcji najwyższego dobra (summum bonum) Kant łączy obie wartości: w doskonałym świecie (postulowanym przez rozum praktyczny) cnota i szczęście powinny korespondować, ale tu, na ziemi, mogą być rozbieżne.

\n

Krytyka Kanta jest poważna i nie należy jej lekceważyć. Istnieją sytuacje graniczne, w których człowiek moralny cierpi - np. obrona prawdy za cenę własnego dobrostanu, czy solidarność z prześladowanymi za cenę własnego szczęścia. W tych przypadkach dobro moralne i szczęście rozchodzą się.

\n

Mimo to uważam, że w ostatecznym sensie Plotyn ma rację: szczęście osiągalne w oderwaniu od dobra moralnego jest szczęściem powierzchownym - przyjemnością, wygodą, dobrostanem. Szczęście głębokie - spełnienie, sens, integralność - jest możliwe jedynie w życiu moralnie ukierunkowanym. Człowiek, który osiąga korzyści kosztem cnoty, może doświadczać przyjemności, ale nie eudajmonii. A tylko ta ostatnia jest prawdziwym szczęściem.

\n

Punkty CKE

\n
Schemat punktowania (zadanie 15, max 25 pkt):
\n

I. Sformułowanie stanowiska (max 3 pkt):
Wypracowanie stawia wyraźną tezę eudajmonistyczną: dobro moralne i szczęście są wewnętrznie powiązane. Teza jest zlokalizowana w problematyce pytania. → 3 pkt

\n

II. Uzasadnienie (max 18 pkt):

\n\n

III. Kompozycja (max 2 pkt):
Wypracowanie podzielone na akapity, logiczny wywód: teza → argumenty za → kontrargument → odpowiedź na kontrargument → podsumowanie. → 2 pkt

\n

IV. Sprawność językowa (max 2 pkt):
Terminologia filozoficzna (eudajmonia, arete, epistrophe, summum bonum), styl akademicki. → 2 pkt

\n

Łącznie wzorcowo: 22-25 pkt

\n

Temat 2 - Ingarden - wskazówki strukturalne (alternatywnie):

\n

Temat 2 pyta: czy wolność i trwanie człowieka wymagają więzi z wartościami (moralnymi, estetycznymi, poznawczymi)?

\n

Możliwe konteksty filozoficzne:

\n\n

Struktura: teza (tak/nie/częściowo) → argument z Ingardena → kontekst Sartre'a (kontrargument) → odpowiedź → podsumowanie.

"}]}