{"id":"fizyka-2016-operon-probna-rozszerzona/zad/13","paper_id":"fizyka-2016-operon-probna-rozszerzona","number":"13","points":null,"ptype":"open","subject":"fizyka","category":"probna","year":2016,"month":"listopad","level":"rozszerzona","text":"Informacja do zadania 13.\nBadania wieku obiektów, czyli datowanie\n\nOmawiając zastosowanie izotopów promieniotwórczych trudno nie wspomnieć o datowaniu, tj. badaniu wieku obiektów. Dotychczas opracowano kilkanaście metod datowania z wykorzystaniem wiedzy na temat izotopów promieniotwórczych. Dla znalezisk organicznych najbardziej podstawową pozostaje metoda węgla ^ 14 C . Metoda ta opiera się na fakcie, że wszystkie żywe organizmy w trakcie swojego istnienia wymieniają z otoczeniem węgiel. W węglu znaną domieszkę stanowi promieniotwórczy izotop ^ 14 C o okresie połowicznego rozpadu 5730 lat . Po śmierci organizmu „dowóz” węgla z pokarmem ustaje, a więc względna zawartość ^ 14 C zaczyna spadać ze względu na rozpad promieniotwórczy tego izotopu. Stąd wiemy, że organizm, u którego jest np. 4 razy mniej węgla radioaktywnego niż normalnie, zmarł 11460 lat temu. Metoda radiowęglowa dotyczy obiektów powstałych nie dawniej niż 40 000 lat temu.\nOczywiście, do datowania możemy wykorzystywać i inne izotopy - zależnie od wieku, który chcemy ocenić. Np. dla minerałów, zmieniających się w „geologicznej” skali czasu (planeta Ziemia liczy sobie ok. 4,5 10^9 lat = 4 500 000 000 lat ) niezbędny tu zegar, związany z procesem rozpadu promieniotwórczego, powinien działać w zupełnie innej skali czasu niż izotop ^ 14 C .\nSpotkanie z promieniotwórczością, Instytut Problemów Jądrowych im. Andrzeja Sołtana,\nlistopad 2010.\n\nZadanie 13. (0-4)","answer":null,"answer_text":null,"solution":null,"image":null,"solution_image":null,"topics":null,"page_from":null,"source":"zadaniazmatur","answer_source":null,"answer_text_source":null,"solution_source":null,"text_source":"zadaniazmatur","source_label":"Fizyka · Matura próbna · listopad 2016 (rozszerzona)","subject_label":"Fizyka","category_label":"Matura próbna","text_html":"<p>Informacja do zadania 13.<br>Badania wieku obiektów, czyli datowanie</p>\n<p>Omawiając zastosowanie izotopów promieniotwórczych trudno nie wspomnieć o datowaniu, tj. badaniu wieku obiektów. Dotychczas opracowano kilkanaście metod datowania z wykorzystaniem wiedzy na temat izotopów promieniotwórczych. Dla znalezisk organicznych najbardziej podstawową pozostaje metoda węgla ^ 14 C . Metoda ta opiera się na fakcie, że wszystkie żywe organizmy w trakcie swojego istnienia wymieniają z otoczeniem węgiel. W węglu znaną domieszkę stanowi promieniotwórczy izotop ^ 14 C o okresie połowicznego rozpadu 5730 lat . Po śmierci organizmu „dowóz” węgla z pokarmem ustaje, a więc względna zawartość ^ 14 C zaczyna spadać ze względu na rozpad promieniotwórczy tego izotopu. Stąd wiemy, że organizm, u którego jest np. 4 razy mniej węgla radioaktywnego niż normalnie, zmarł 11460 lat temu. Metoda radiowęglowa dotyczy obiektów powstałych nie dawniej niż 40 000 lat temu.<br>Oczywiście, do datowania możemy wykorzystywać i inne izotopy - zależnie od wieku, który chcemy ocenić. Np. dla minerałów, zmieniających się w „geologicznej” skali czasu (planeta Ziemia liczy sobie ok. 4,5 10^9 lat = 4 500 000 000 lat ) niezbędny tu zegar, związany z procesem rozpadu promieniotwórczego, powinien działać w zupełnie innej skali czasu niż izotop ^ 14 C .<br>Spotkanie z promieniotwórczością, Instytut Problemów Jądrowych im. Andrzeja Sołtana,<br>listopad 2010.</p>\n<p>Zadanie 13. (0-4)</p>","solutions":[]}