{"id":"informator-maturalny-jezyk-polski-2023-poziom-podstawowy/zad/Temat 1","paper_id":"informator-maturalny-jezyk-polski-2023-poziom-podstawowy","number":"Temat 1","points":null,"ptype":"closed","subject":"egzamin-maturalny","category":"informator-maturalny","year":2023,"month":null,"level":null,"text":"Temat 1.\nCzłowiek - zmagający się z losem samotnik poszukujący swojej drogi życiowej.\nW pracy odwołaj się do:\n\nwybranej lektury obowiązkowej\n\nsensu wiersza Do samotności Adama Mickiewicza\n\nwybranych kontekstów.\nAdam Mickiewicz\nDo samotności\nSamotności! do ciebie biegnę jak do wody\nZ codziennych życia upałów;\nZ jakąż rozkoszą padam w jasno-czyste chłody\nTwych niezgłębionych kryształów!\nNurzam się i wzbijam w myślach nad myślami,\nIgram z niemi jak z falami,\nAż ostygły, znużony, złożę moje zwłoki\nChoć na chwilę w sen głęboki.\nTyś mój żywioł; te jasnych wód szyby\nSłodzą mi serce; zmysły zaciemniają mrokiem.\nI za cóż znowu muszę na kształt ptaka-ryby,\nWyrywać się w powietrze, słońca szukać okiem?\nI bez oddechu w górze, bez ciepła na dole,\nRównie jestem wygnańcem w oboim żywiole!\n[1829-1855]\nAdam Mickiewicz, Do samotności, [w:] tegoż, Wiersze i powieści poetyckie, Warszawa 1998.\nWymagania ogólne i szczegółowe\nWykaz wymagań ogólnych i szczegółowych, sprawdzanych w wypracowaniu, znajduje się na\ns. 22-23 Informatora.\nZasady oceniania\nOpis zasad oceniania zadań otwartych rozszerzonej odpowiedzi (wypracowań) znajduje się\nna s. 29.-42. Informatora.\n216 Informator o egzaminie maturalnym z języka polskiego od roku szkolnego 2022/2023\nPrzykładowe ocenione rozwiązania\nPrzykład 1.\nBłędy\nrzeczowe,\nbłędy\nw kompozycji\nBłędy językowe\n(w tym\nstylistyczne),\nortograficzne\ni interpunkcyjne\nsp.\n01\n02\n03\n04\n05\n06\n07\n08\n09\n10\n11\n12\n13\n14\n15\n16\n17\n18\n19\n20\n21\n22\n23\n24\n25\n26\n27\n28\n29\n30\n31\nSamotność to stan, który towarzyszy ludziom w różnych\nmomentach życia, może być dobrowolnym i świadomym wyborem,\nponieważ\nniektórym\nodpowiada\nsamodzielne\nmierzenie\nsię\nz przeciwnościami losu. Czasem jednak jest wynikiem splotu\nwydarzeń niezależnych od człowieka. Niemniej jednak samotnik, tak\njak człowiek otaczający się przyjaciółmi, także ma swoją drogę\nżyciową do przejścia. Ze względu na brak towarzyszy na tej ścieżce,\nsamotnicy radzą sobie w odmienny sposób, ale każdy z nich ma\nwłasną metodę na spełnienie swojego losu.\nW utworze „Do samotności” Adam Mickiewicz prezentuje ten stan\njako wybawienie, wytchnienie dla człowieka. Wiersz rozpoczyna się\napostrofą skierowaną do samotności, do której ucieka podmiot\nliryczny po codziennych trudach. Dla osoby mówiącej jest więc\nsamotność ostoją, chwilą wytchnienia i wewnętrznego wyciszenia.\nRozpoczynając drugą strofę słowami: „Nurzam się i wzbijam w\nmyślach nad myślami”, podmiot mówiący podkreśla zbawczą moc\nsamotności, to ona daje mu satysfakcję, ale staje się też przyczyną\nzmęczenia, które ukoi jedynie upragniony sen. ‿ W kolejnej strofie\nosoba mówiąca zwraca się bezpośrednio do samotności, która jest z\njednej strony przeznaczeniem, życiodajną siłą, a z drugiej\nkoniecznością, która wyzwoli myśli i przyniesie natchnienie. Co\nciekawe√ podmiot liryczny zdaje sobie sprawę, ze swojego stanu\nzawieszenia: „I bez oddechu w górze, bez ciepła na dole”, które\ntraktuje jako swego rodzaju przekleństwo czy niedostosowanie.\nChociaż samotność pomaga mu w znalezieniu drogi życiowej, to\njednak skazuje go na los wygnańca.\nPodobny\nlos\nspotyka\nKonrada,\nbohatera\n„Dziadów”\nA. Mickiewicza. Konrad jest samotnikiem z wyboru. W trakcie\n√Wielkiej Improwizacji√ mówi, że czuje się osamotniony ze względu\nna swój geniusz poetycki, jest przekonany o swojej wyjątkowości\ni niezwykłej misji, którą ma wypełnić. Stawia siebie na piedestale,\njęz.\njęz.\n√ int.\njęz.\n√ int. √ int.\nPrzykładowe zadania z rozwiązaniami 217\nsp.\nsp.\n32\n33\n34\n35\n36\n37\n38\n39\n40\n41\n42\n43\n44\n45\n46\n47\n48\n49\n50\n51\n52\n53\n54\n55\n56\n57\n58\n59\n60\n61\n62\n63\n64\n65\n66\n67\nwyżej od Boga, unosi się pychą. Samotność Konrada wynika także z\npoczucia niezrozumienia ze strony reszty świata i pomaga mu podjąć\ndecyzję dotyczącą wyboru drogi życiowej. Tą drogą staje się\npoświęcenie dla dobra ludzkości. Bohater deklaruje gotowość na\ncierpienie i zdaje sobie sprawę, że taka postawa skazuje go na\nsamotność. Jednocześnie jednak pycha wynikająca z przekonania o\nwyższości nad innymi ludźmi prowadzi Konrada niemal do\nbluźnierstwa - mdleje, nim zdoła wykrzyknąć oskarżenie, że Bóg jest\ncarem. To w pewnym stopniu niechlubny efekt samotności Konrada.\nWarto zwrócić uwagę, że samotność Konrada wpisuje się w szerszy\nkontekst epoki romantyzmu. Samotność i poczucie niezrozumienia\nprzez resztę świata to cechy twórców epoki romantyzmu, do których\nnależał Adam Mickiewicz. Uobecnione w kreacji Konrada-poety,\nnadają dramatyczny charakter postaci bohatera i czynią z niego\nsymbol romantycznego samotnika szukającego własnej drogi.\n‿Samotność może być pomocna w wyborze celu życiowego.\nBohater „Dżumy” Alberta Camusa - Rambert - to dziennikarz, który\nzostał uwięziony w Oranie na czas trwania epidemii. Czuje się\nosamotniony, nie może powrócić do Francji do ukochanej i jest\nzmuszony do pozostania w mieście wśród obcych ludzi. Niepewny,\nczy kiedykolwiek powróci do domu, desperacko poszukuje sposobu,\nby przekroczyć bramy miasta. Nie jest w stanie znieść przymusowej\nizolacji i nie identyfikuje się z mieszkańcami Oranu. Z czasem jednak\nuświadomił sobie, że dżuma dotyczy wszystkich, także i jego.\nOsamotnienie Ramberta doprowadziło go do podjęcia decyzji\ni paradoksalnie zbliżyło do innych ludzi, ponieważ zaangażował się\nw organizację miejskich oddziałów sanitarnych. Przemiana, jaka\nzachodzi w postawie bohatera, świadczy o tym, że wyzwolił się on\nz egoistycznego myślenia. Zrozumiał, że można połączyć pragnienie\nwłasnego szczęścia i jednocześnie pomagać innym.\nW ten sposób Camus wpisuje dziennikarza w szereg bohaterów\negzystencjalnych. Rambert - człowiek zagubiony w poszukiwaniu\nsensu swego istnienia√ odnajduje go w niesieniu pomocy drugiemu\nczłowiekowi. Zgodnie z filozofią egzystencjalną, której zwolennikiem\nbył Albert Camus, człowiek skazany jest na wolność i odpowiada za\ndokonywane przez siebie wybory. W tych decyzjach jest samotny\njęz.\njęz.\njęz.\njęz.\n√ int.\n218 Informator o egzaminie maturalnym z języka polskiego od roku szkolnego 2022/2023\n68\n69\n70\n71\n72\n73\n74\n75\n76\n77\n78\ni ma świadomość√ że życie ludzkie zmierza ku śmierci, od której nic\nnie może go uratować. Jednak mimo tej świadomości nie wolno się\npoddawać.\nRambert\nudowodnił\nswoim\npostępowaniem,\nże\nsamotność, będąca wynikiem sił niezależnych od człowieka, może\npomóc w wyborze właściwej drogi życiowej.\nUważam, że samotność, na którą decyduje się człowiek\nposzukujący\nswojej\ndrogi\nżyciowej,\nnie\noznacza\nzawsze\npozostawania w odosobnieniu i zachowywania biernej postawy. Los\nstawia wyzwania, które należy podjąć, i bohaterowie literaccy\npokazują, że potrafią sobie z nimi poradzić. Człowiek to istota, która\nudźwignie wszystko, a samotność często może w tym pomóc.\n/674 wyrazy/\n√ int.\n1. Spełnienie formalnych warunków polecenia: 1 pkt - wypracowanie spełnia formalne\nwarunki:\n\nnie zawiera błędu kardynalnego\n\nznajduje się w nim odwołanie do lektury obowiązkowej (Dziadów cz. III Adama\nMickiewicza)\n\nw całości dotyczy problemu wskazanego w poleceniu\n\njest wypowiedzią argumentacyjną.\n2. Kompetencje literackie i kulturowe: 16 pkt\n\nutwory przywołane w wypowiedzi zostały w niej wykorzystane w pełni\nfunkcjonalnie, funkcjonalna analiza różnych aspektów samotności w wierszu\nAdama Mickiewicza oraz analiza przyczyn i skutków samotności Konrada,\nbohatera III cz. Dziadów zostały zaprezentowane w sposób wyczerpujący;\n\nfunkcjonalnie\nwykorzystano\nrównież\ndwa\nkonteksty\ninterpretacyjne\n(historycznoliteracki\nromantyczna\nkoncepcja\njednostki\ni filozoficzny\negzystencjalizm), wzbogacono wywód trzecim kontekstem - literackim - analizą\nsamotności Ramberta, bohatera Dżumy Alberta Camusa\n\nbogata argumentacja\n\nwypowiedź świadczy o erudycji zdającego.\n3. Kompozycja wypowiedzi\n3a. Struktura wypowiedzi: 3 pkt - elementy treściowe zostały w pracy zorganizowane\nproblemowo; podział wypowiedzi poprawny zarówno w skali ogólnej, jak i w zakresie\nstruktury akapitów.\n3b. Spójność wypowiedzi: 2 pkt - wywód w całości uporządkowany i spójny;\n2 zaburzenia spójności wynikają z braku powiązania treści w akapicie i między\nakapitami, trzecie - z nieuzasadnionego zastosowania w sąsiadujących ze sobą\nzdaniach (linijki 53-61) czasowników w czasie teraźniejszym i przeszłym.\n3c. Styl wypowiedzi: 1 pkt - adekwatny do sytuacji komunikacyjnej, jednorodny.\nPrzykładowe zadania z rozwiązaniami 219\n4. Język wypowiedzi\n4a. Poprawność językowa: 5 pkt - szeroki zakres środków językowych\n(zróżnicowana składnia, leksyka) umożliwiających pełną i swobodną realizację tematu;\n7 błędów językowych obniża ocenę wypowiedzi.\n4b. Poprawność ortograficzna: 2 pkt - praca bez błędów ortograficznych.\n4c. Poprawność interpunkcyjna: 1 pkt - praca zawiera 5 błędów interpunkcyjnych.\nŁącznie\n31 punktów\nPrzykład 2.\nBłędy\nrzeczowe,\nbłędy\nw kompozycji\nBłędy językowe\n(w tym\nstylistyczne),\nortograficzne\ni interpunkcyjne\nsp.\n01\n02\n03\n04\n05\n06\n07\n08\n09\n10\n11\n12\n13\n14\n15\n16\n17\n18\n19\n20\n21\n22\n23\n24\nLudzie często przez całe życie poszukują w pojedynkę swojej\ndrogi życiowej. Samotność może im towarzyszyć tymczasowo bądź\ntrwale oraz być dla nich zarówno potrzebna i rozwijająca, jak\ni destrukcyjna. Pewne jest jednak, że w osamotnieniu można\nnajefektywniej poznać samego siebie i doszukać się sensu własnego\nistnienia, co może być głównym zadaniem człowieka w jego życiu.\nW wierszu Adama Mickiewicza „Do samotności” poruszony jest\ntemat samotności jako zbawiennej odskoczni od intensywnego,\ncodziennego życia, która daje podmiotowi przestrzeń na zagłębienie\nsię we własne wnętrze i myśli. Samotność jest źródłem energii dla\nosoby mówiącej w wierszu i sprawia, że czuje się komfortowo,\ntwierdząc nawet, że jest to jego żywiołem. Przyrównanie do wody,\nktóra w kontekście biblijnym jest symbolem oczyszczenia i życia,\npodkreśla wagę i znaczenie samotności dla podmiotu lirycznego.\nStan ten pozwala mu na podejście do swojego życia z dystansem, na\nchwilę spokoju, w której jedynym towarzyszem będą jego własne\nmyśli. Podmiot uznaje, że los człowieka polega na wiecznym\nposzukiwaniu swojego miejsca w świecie, jednocześnie wiedząc, że\nprzeznaczone mu jest bycie samotnym.\n‿W dramacie romantycznym Juliusza Słowackiego „Kordian”\ngłówny bohater niewątpliwie zmaga się z losem samotnika i odbywa\nwędrówkę w celu odnalezienia sensu w swoim życiu. Jako postać\nromantyczna, skazana na samotność√ koncentruje się on na swoich\nemocjach i popada w stan świadomej refleksji nad swoją\njęz.\njęz.\njęz.\njęz.\njęz.\njęz.\njęz. jęz.\njęz.\n√ int.\njęz.\n220 Informator o egzaminie maturalnym z języka polskiego od roku szkolnego 2022/2023\n25\n26\n27\n28\n29\n30\n31\n32\n33\n34\n35\n36\n37\n38\n39\n40\n41\n42\n43\n44\n45\n46\n47\nprzyszłością. Kordian znajduje odpowiedzi na pytania√ czym jest\nmiłość, religia i jak funkcjonuje świat√ poprzez przypadkowe kontakty\nz ludźmi, jednak dopiero oddając się samotności√ odnajduje cel\nw życiu i przechodzi przemianę. Jest przykładem człowieka, dla\nktórego priorytetem było znalezienie swojego powołania.\nBardzo symbolicznie przedstawiona jest również wędrówka\nsamotnego pielgrzyma w „Stepach akermańskich”√ należących do\n„Sonetów krymskich” Adama Mickiewicza. Opis natury przedstawia\nstep jako obszar dostarczający różnych bodźców, których podmiot\nliryczny ma możliwość doświadczyć. Przyroda jest częścią świata,\nktóry zachwyca i wprawia w głębokie refleksje na tematy\negzystencjalne, a natura pomaga samotnikowi lepiej poznać siebie\ni ustalić ważne dla niego cele. To oddalenie od ludzi i samotność\nsprzyjają refleksjo o świecie, jego ogromie, zmienności, pozwalają\nsamotnemu wędrowcy na chwilę namysłu nad sobą i otaczającą go\nnaturą. Zatem samotna wędrówka przez step może być motywem\nposzukiwania drogi życiowej.\nSamotność daje możliwość na odkrycie własnej osobowości,\na co za tym idzie√ na ustalenie priorytetów i celów w swoim życiu.\nPozwala na refleksję nad życiem i nad sobą. Człowiek, nawet\nznajdując się wśród ludzi, może pozostać samotnikiem w dążeniu do\nznalezienia\nwłasnej\ndrogi\nżyciowej, gdyż\nto\nwłaśnie\nstan\nodosobnienia uwalnia myśli i pragnienia danej osoby.\n/404 wyrazy/\n√ int.\n√ int. jęz.\njęz. √ int.\n√ int.\njęz.\njęz.\njęz.\njęz.\n√ int.\njęz.\n1. Spełnienie formalnych warunków polecenia: 1 pkt - wypracowanie spełnia formalne\nwarunki:\n\nnie zawiera błędu kardynalnego\n\nznajduje się w nim odwołanie do lektury obowiązkowej (Kordiana Juliusza\nSłowackiego)\n\nw całości dotyczy problemu wskazanego w poleceniu\n\njest wypowiedzią argumentacyjną.\n2. Kompetencje literackie i kulturowe: 8 pkt\n\nutwory przywołane w wypowiedzi zostały w niej wykorzystane częściowo\nfunkcjonalnie; powierzchowna analiza postawy samotnika w wierszu Mickiewicza nie\npozwala na pełne rozstrzygnięcie problemu wskazanego w poleceniu; także\nPrzykładowe zadania z rozwiązaniami 221\nomówienie przykładu podróży Kordiana, bohatera dramatu Juliusza Słowackiego nie\npozwoliło na pełne wnioskowanie dotyczące rozważanego problemu\n\nfunkcjonalnie wykorzystano dwa konteksty interpretacyjne: kulturowy (odniesienie\ndo biblijnej symboliki wody) oraz literacki (wykorzystanie dla pogłębienia interpretacji\ninnego utworu literackiego, Sonetów krymskich Adama Mickiewicza)\n\ntrafna argumentacja;\n\npraca zawiera fragmenty erudycyjne (interpretacja symboliki wody).\n3. Kompozycja wypowiedzi\n3a. Struktura wypowiedzi: 3 pkt - elementy treściowe zostały w pracy zorganizowane\nproblemowo; podział wypowiedzi poprawny zarówno w skali ogólnej, jak i w zakresie\nstruktury akapitów.\n3b. Spójność wypowiedzi: 3 pkt - wywód w całości uporządkowany i spójny;\n1 zaburzenie spójności wynika z braku powiązania treści między akapitami.\n3c. Styl wypowiedzi: 1 pkt - adekwatny do sytuacji komunikacyjnej, jednorodny.\n4. Język wypowiedzi\n4a. Poprawność językowa: 1 pkt - szeroki zakres środków językowych\n(zróżnicowana składnia, leksyka) umożliwiających pełną i swobodną realizację tematu;\n17 błędów językowych obniża ostateczną ocenę wypowiedzi.\n4b. Poprawność ortograficzna: 2 pkt - praca bez błędów ortograficznych.\n4c. Poprawność interpunkcyjna: 1 pkt - praca zawiera 6 błędów interpunkcyjnych.\nŁącznie\n20 punktów\nPrzykład 3.\nBłędy\nrzeczowe,\nbłędy\nw kompozycji\nBłędy językowe\n(w tym\nstylistyczne),\nortograficzne\ni interpunkcyjne\nsp.\n01\n02\n03\n04\n05\n06\n07\n08\n09\n10\n11\n12\n13\nDziś, pomimo szybko rozwijającej się technologii, umożliwiającej\nbezproblemową komunikację z bliskimi w każdym miejscu i o każdej\nporze, ludzie czują się nadzwyczaj samotni. Zanikają zdolności\nrozmowy twarzą w twarz, narasta lęk i obawa przed byciem ocenianym\nprzez innych. Temat wyalienowania podjął w swoim utworze „Do\nsamotności” wybitny wieszcz okresu romantyzmu, Adam Mickiewicz. W\nwierszu ukazuje on człowieka jako samotnika, który musi poszukiwać\nwłasnej drogi życiowej.\n‿Już w pierwszej zwrotce podmiot liryczny za pomocą rozbudowanej\napostrofy do samotności ujawnia, że wartość ta stanowi dla niego\nźródło rozkoszy, ulgi i spokoju. Natomiast na przestrzeni całego utworu\nporównuje ją do wody - życiodajnego, nieodzownego elementu jego\nżycia. Jedynie samotność pozwala osobie mówiącej na całkowitą\njęz.\njęz.\njęz.\n222 Informator o egzaminie maturalnym z języka polskiego od roku szkolnego 2022/2023\nsp.\nrzecz.\nrzecz.\n14\n15\n16\n17\n18\n19\n20\n21\n22\n23\n24\n25\n26\n27\n28\n29\n30\n31\n32\n33\n34\n35\n36\n37\n38\n39\n40\n41\n42\n43\n44\n45\n46\n47\n48\n49\nswobodę twórczą, na igranie z myślami „jak z falami”, na szczęście\nwynikające z możliwości poznania własnych pragnień w sposób\ndokładny i zrozumiały.\n‿Jednak samotność ma również cechy żywiołu - niczym wzburzona\nwoda, gwałtowna i nieokiełznana, zaciemnia zmysły mrokiem. Zmusza\nwtedy podmiot do opuszczenia jej, wyrwania się spowrotem na\npowietrze. Staje się on wtedy, zgodnie z romantyczną wizją poety jako\njednostki wybitnej, człowiekiem unoszącym się nad innymi, samotnie\nszybującym w przestworzach, niezrozumianym przez ludzi, którzy nie\nsą w stanie ogarnąć umysłem jego geniuszu. Dwuwers kończący utwór\nukazuje tragizm poety romantycznego, który żyć musi√ „I bez oddechu\nw górze, bez ciepła na dole” - samotnie zarówno między ludźmi, którzy\nograniczają jego swobodę twórczą, jak i jako wybitny artysta,\nniezrozumiany, wyalienowany ze względu na swój geniusz.\nAdam\nMickiewicz\nukazuje\nzmagania\nczłowieka-samotnika\nz własnym losem również w innym dziele, określanym jako manifest\nprogramowy romantyzmu, w „Romantyczności”. Narrator w tej balladzie\njest jedynie obserwatorem, który dokładnie opisuje to, co widzi - młodą\ndziewczynę, otoczoną przez tłum, której wydaje się, że widzi swojego\nzmarłego ukochanego. Ludzie szydzą z niej, wyśmiewają, twierdzą, że\nzwariowała albo jest bardzo chora. Tymczasem osoba mówiąca uważa\nwprost przeciwnie - Karusia wpisuje się bowiem w romantyczny kanon\njednostki niezwykłej - osamotnionej i niezrozumianej, odczuwającej\nwrażenia metafizyczne, która dodatkowo doświadczyła nieszczęśliwej\nmiłości, która dla romantyków stanowiła wartość niezwykłą, ponieważ\numożliwiała spełnione życie, poprzez przyniesione cierpienie. Narrator\nrozumie ją, ponieważ będąc poetą, sam czuje się wyalienowany.\nSłowami√ „Czucie i wiara silniej mówi do mnie / Niż mędrca szkiełko\ni oko”√ krytykuje racjonalną postawę oświeceniową opartą na\ndoświadczeniu, ukazuje również, że romantyczne podejście do\nrzeczywistości - niezrozumiałej dla człowieka, posiadającej dwie\npłaszczyzny: realną i metafizyczną. Tę drugą można poznać jedynie\ndzięki emocjom, pozostaje nieodgadniona dla ludzkich zmysłów.\nLiteratura romantyczna podkreśla zatem, że samotność jest cechą\njednostek niezwykłych, wybitnych, doświadczających więcej niż osoby\nprzeciętne. Bez wątpienia może to stanowić pocieszenie dla tych,\nort.\njęz.\njęz.\n√int\njęz.\njęz.\njęz.\njęz.\njęz.\n√int\n√int\njęz.\njęz.\njęz.\njęz.\nPrzykładowe zadania z rozwiązaniami 223\n50\n51\n52\n53\nktórzy w obecnych czasach czują się opuszczeni i niezrozumiani. Warto\njednak pamiętać, że aby osiągnąć szczęście, potrzebne są wsparcie\ni miłość innych ludzi, którzy nam pomagają zmagać się z problemami\ni wspierają nas w trudnych momentach.\n/445 wyrazów/\n1. Spełnienie formalnych warunków polecenia: 1 pkt - wypracowanie spełnia\nformalne warunki:\n\nznajduje się w nim odwołanie do lektury obowiązkowej (Romantyczność Adama\nMickiewicza)\n\nczęściowo dotyczy problemu wskazanego w poleceniu\n\njest wypowiedzią argumentacyjną\n\nnie zawiera błędu kardynalnego.\n2. Kompetencje literackie i kulturowe: 5 pkt\n\nutwory przywołane w wypowiedzi zostały w niej wykorzystane częściowo\nfunkcjonalnie; analiza wiersza Do samotności tylko częściowo pozwala na\nrozstrzygnięcie problemu samotności człowieka i jej znaczenia w poszukiwaniu\nodpowiedzi na pytanie o jej wartość i znaczenie dla kondycji jednostki, zadający\ndokonuje miejscami nadinterpretacji problematyki wiersza; w przypadku ballady\nRomantyczność zdający zaproponował tylko częściowe uzasadnienie jej odczytania\nw powiązaniu z tematem\n\nczęściowo\nfunkcjonalnie\nwykorzystano\njeden\nkontekst\ninterpretacyjny\n(historycznoliteracki - romantyczna koncepcja poety jako osamotnionej, wybitnej\njednostki)\n\nzadowalająca argumentacja\n\ndwa błędy rzeczowe.\n3. Kompozycja wypowiedzi\n3a. Struktura wypowiedzi: 2 pkt - elementy treściowe zostały w pracy zorganizowane\nproblemowo; usterki w podziale tekstu na akapity.\n3b. Spójność wypowiedzi: 2 pkt - wywód w większości uporządkowany i spójny;\n2 zaburzenia spójności wynikają z braku powiązania treści między akapitami.\n3c. Styl wypowiedzi: 1 pkt - adekwatny do sytuacji komunikacyjnej, jednorodny.\n4. Język wypowiedzi\n4a. Poprawność językowa: 1 pkt - zadowalający zakres środków językowych (składnia\ni leksyka odpowiednie do realizacji tematu); 14 błędów językowych obniża ostateczną\nocenę wypowiedzi.\n4b. Poprawność ortograficzna: 2 pkt - 1 błąd ortograficzny.\n4c. Poprawność interpunkcyjna: 2 pkt - praca zawiera 3 błędy interpunkcyjne.\nŁącznie\n16 punktów\n224 Informator o egzaminie maturalnym z języka polskiego od roku szkolnego 2022/2023","answer":null,"answer_text":null,"solution":null,"image":"img/informator-maturalny-jezyk-polski-2023-poziom-podstawowy/zad-Temat_1.webp","solution_image":null,"topics":null,"page_from":215,"source":"ocr","answer_source":null,"answer_text_source":null,"solution_source":null,"text_source":"ocr","source_label":"Egzamin maturalny · Informator maturalny · 2023","subject_label":"egzamin-maturalny","category_label":"Informator maturalny","text_html":"

Temat 1.
Człowiek - zmagający się z losem samotnik poszukujący swojej drogi życiowej.
W pracy odwołaj się do:

wybranej lektury obowiązkowej

sensu wiersza Do samotności Adama Mickiewicza

wybranych kontekstów.
Adam Mickiewicz
Do samotności
Samotności! do ciebie biegnę jak do wody
Z codziennych życia upałów;
Z jakąż rozkoszą padam w jasno-czyste chłody
Twych niezgłębionych kryształów!
Nurzam się i wzbijam w myślach nad myślami,
Igram z niemi jak z falami,
Aż ostygły, znużony, złożę moje zwłoki
Choć na chwilę w sen głęboki.
Tyś mój żywioł; te jasnych wód szyby
Słodzą mi serce; zmysły zaciemniają mrokiem.
I za cóż znowu muszę na kształt ptaka-ryby,
Wyrywać się w powietrze, słońca szukać okiem?
I bez oddechu w górze, bez ciepła na dole,
Równie jestem wygnańcem w oboim żywiole!
[1829-1855]
Adam Mickiewicz, Do samotności, [w:] tegoż, Wiersze i powieści poetyckie, Warszawa 1998.
Wymagania ogólne i szczegółowe
Wykaz wymagań ogólnych i szczegółowych, sprawdzanych w wypracowaniu, znajduje się na
s. 22-23 Informatora.
Zasady oceniania
Opis zasad oceniania zadań otwartych rozszerzonej odpowiedzi (wypracowań) znajduje się
na s. 29.-42. Informatora.
216 Informator o egzaminie maturalnym z języka polskiego od roku szkolnego 2022/2023
Przykładowe ocenione rozwiązania
Przykład 1.
Błędy
rzeczowe,
błędy
w kompozycji
Błędy językowe
(w tym
stylistyczne),
ortograficzne
i interpunkcyjne
sp.
01
02
03
04
05
06
07
08
09
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
Samotność to stan, który towarzyszy ludziom w różnych
momentach życia, może być dobrowolnym i świadomym wyborem,
ponieważ
niektórym
odpowiada
samodzielne
mierzenie
się
z przeciwnościami losu. Czasem jednak jest wynikiem splotu
wydarzeń niezależnych od człowieka. Niemniej jednak samotnik, tak
jak człowiek otaczający się przyjaciółmi, także ma swoją drogę
życiową do przejścia. Ze względu na brak towarzyszy na tej ścieżce,
samotnicy radzą sobie w odmienny sposób, ale każdy z nich ma
własną metodę na spełnienie swojego losu.
W utworze „Do samotności” Adam Mickiewicz prezentuje ten stan
jako wybawienie, wytchnienie dla człowieka. Wiersz rozpoczyna się
apostrofą skierowaną do samotności, do której ucieka podmiot
liryczny po codziennych trudach. Dla osoby mówiącej jest więc
samotność ostoją, chwilą wytchnienia i wewnętrznego wyciszenia.
Rozpoczynając drugą strofę słowami: „Nurzam się i wzbijam w
myślach nad myślami”, podmiot mówiący podkreśla zbawczą moc
samotności, to ona daje mu satysfakcję, ale staje się też przyczyną
zmęczenia, które ukoi jedynie upragniony sen. ‿ W kolejnej strofie
osoba mówiąca zwraca się bezpośrednio do samotności, która jest z
jednej strony przeznaczeniem, życiodajną siłą, a z drugiej
koniecznością, która wyzwoli myśli i przyniesie natchnienie. Co
ciekawe√ podmiot liryczny zdaje sobie sprawę, ze swojego stanu
zawieszenia: „I bez oddechu w górze, bez ciepła na dole”, które
traktuje jako swego rodzaju przekleństwo czy niedostosowanie.
Chociaż samotność pomaga mu w znalezieniu drogi życiowej, to
jednak skazuje go na los wygnańca.
Podobny
los
spotyka
Konrada,
bohatera
„Dziadów”
A. Mickiewicza. Konrad jest samotnikiem z wyboru. W trakcie
√Wielkiej Improwizacji√ mówi, że czuje się osamotniony ze względu
na swój geniusz poetycki, jest przekonany o swojej wyjątkowości
i niezwykłej misji, którą ma wypełnić. Stawia siebie na piedestale,
jęz.
jęz.
√ int.
jęz.
√ int. √ int.
Przykładowe zadania z rozwiązaniami 217
sp.
sp.
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42
43
44
45
46
47
48
49
50
51
52
53
54
55
56
57
58
59
60
61
62
63
64
65
66
67
wyżej od Boga, unosi się pychą. Samotność Konrada wynika także z
poczucia niezrozumienia ze strony reszty świata i pomaga mu podjąć
decyzję dotyczącą wyboru drogi życiowej. Tą drogą staje się
poświęcenie dla dobra ludzkości. Bohater deklaruje gotowość na
cierpienie i zdaje sobie sprawę, że taka postawa skazuje go na
samotność. Jednocześnie jednak pycha wynikająca z przekonania o
wyższości nad innymi ludźmi prowadzi Konrada niemal do
bluźnierstwa - mdleje, nim zdoła wykrzyknąć oskarżenie, że Bóg jest
carem. To w pewnym stopniu niechlubny efekt samotności Konrada.
Warto zwrócić uwagę, że samotność Konrada wpisuje się w szerszy
kontekst epoki romantyzmu. Samotność i poczucie niezrozumienia
przez resztę świata to cechy twórców epoki romantyzmu, do których
należał Adam Mickiewicz. Uobecnione w kreacji Konrada-poety,
nadają dramatyczny charakter postaci bohatera i czynią z niego
symbol romantycznego samotnika szukającego własnej drogi.
‿Samotność może być pomocna w wyborze celu życiowego.
Bohater „Dżumy” Alberta Camusa - Rambert - to dziennikarz, który
został uwięziony w Oranie na czas trwania epidemii. Czuje się
osamotniony, nie może powrócić do Francji do ukochanej i jest
zmuszony do pozostania w mieście wśród obcych ludzi. Niepewny,
czy kiedykolwiek powróci do domu, desperacko poszukuje sposobu,
by przekroczyć bramy miasta. Nie jest w stanie znieść przymusowej
izolacji i nie identyfikuje się z mieszkańcami Oranu. Z czasem jednak
uświadomił sobie, że dżuma dotyczy wszystkich, także i jego.
Osamotnienie Ramberta doprowadziło go do podjęcia decyzji
i paradoksalnie zbliżyło do innych ludzi, ponieważ zaangażował się
w organizację miejskich oddziałów sanitarnych. Przemiana, jaka
zachodzi w postawie bohatera, świadczy o tym, że wyzwolił się on
z egoistycznego myślenia. Zrozumiał, że można połączyć pragnienie
własnego szczęścia i jednocześnie pomagać innym.
W ten sposób Camus wpisuje dziennikarza w szereg bohaterów
egzystencjalnych. Rambert - człowiek zagubiony w poszukiwaniu
sensu swego istnienia√ odnajduje go w niesieniu pomocy drugiemu
człowiekowi. Zgodnie z filozofią egzystencjalną, której zwolennikiem
był Albert Camus, człowiek skazany jest na wolność i odpowiada za
dokonywane przez siebie wybory. W tych decyzjach jest samotny
jęz.
jęz.
jęz.
jęz.
√ int.
218 Informator o egzaminie maturalnym z języka polskiego od roku szkolnego 2022/2023
68
69
70
71
72
73
74
75
76
77
78
i ma świadomość√ że życie ludzkie zmierza ku śmierci, od której nic
nie może go uratować. Jednak mimo tej świadomości nie wolno się
poddawać.
Rambert
udowodnił
swoim
postępowaniem,
że
samotność, będąca wynikiem sił niezależnych od człowieka, może
pomóc w wyborze właściwej drogi życiowej.
Uważam, że samotność, na którą decyduje się człowiek
poszukujący
swojej
drogi
życiowej,
nie
oznacza
zawsze
pozostawania w odosobnieniu i zachowywania biernej postawy. Los
stawia wyzwania, które należy podjąć, i bohaterowie literaccy
pokazują, że potrafią sobie z nimi poradzić. Człowiek to istota, która
udźwignie wszystko, a samotność często może w tym pomóc.
/674 wyrazy/
√ int.

\n
  1. Spełnienie formalnych warunków polecenia: 1 pkt - wypracowanie spełnia formalne
\n

warunki:

nie zawiera błędu kardynalnego

znajduje się w nim odwołanie do lektury obowiązkowej (Dziadów cz. III Adama
Mickiewicza)

w całości dotyczy problemu wskazanego w poleceniu

jest wypowiedzią argumentacyjną.

\n
  1. Kompetencje literackie i kulturowe: 16 pkt
\n


utwory przywołane w wypowiedzi zostały w niej wykorzystane w pełni
funkcjonalnie, funkcjonalna analiza różnych aspektów samotności w wierszu
Adama Mickiewicza oraz analiza przyczyn i skutków samotności Konrada,
bohatera III cz. Dziadów zostały zaprezentowane w sposób wyczerpujący;

funkcjonalnie
wykorzystano
również
dwa
konteksty
interpretacyjne
(historycznoliteracki
romantyczna
koncepcja
jednostki
i filozoficzny
egzystencjalizm), wzbogacono wywód trzecim kontekstem - literackim - analizą
samotności Ramberta, bohatera Dżumy Alberta Camusa

bogata argumentacja

wypowiedź świadczy o erudycji zdającego.

\n
  1. Kompozycja wypowiedzi
\n

3a. Struktura wypowiedzi: 3 pkt - elementy treściowe zostały w pracy zorganizowane
problemowo; podział wypowiedzi poprawny zarówno w skali ogólnej, jak i w zakresie
struktury akapitów.
3b. Spójność wypowiedzi: 2 pkt - wywód w całości uporządkowany i spójny;
2 zaburzenia spójności wynikają z braku powiązania treści w akapicie i między
akapitami, trzecie - z nieuzasadnionego zastosowania w sąsiadujących ze sobą
zdaniach (linijki 53-61) czasowników w czasie teraźniejszym i przeszłym.
3c. Styl wypowiedzi: 1 pkt - adekwatny do sytuacji komunikacyjnej, jednorodny.
Przykładowe zadania z rozwiązaniami 219

\n
  1. Język wypowiedzi
\n

4a. Poprawność językowa: 5 pkt - szeroki zakres środków językowych
(zróżnicowana składnia, leksyka) umożliwiających pełną i swobodną realizację tematu;
7 błędów językowych obniża ocenę wypowiedzi.
4b. Poprawność ortograficzna: 2 pkt - praca bez błędów ortograficznych.
4c. Poprawność interpunkcyjna: 1 pkt - praca zawiera 5 błędów interpunkcyjnych.
Łącznie
31 punktów
Przykład 2.
Błędy
rzeczowe,
błędy
w kompozycji
Błędy językowe
(w tym
stylistyczne),
ortograficzne
i interpunkcyjne
sp.
01
02
03
04
05
06
07
08
09
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
Ludzie często przez całe życie poszukują w pojedynkę swojej
drogi życiowej. Samotność może im towarzyszyć tymczasowo bądź
trwale oraz być dla nich zarówno potrzebna i rozwijająca, jak
i destrukcyjna. Pewne jest jednak, że w osamotnieniu można
najefektywniej poznać samego siebie i doszukać się sensu własnego
istnienia, co może być głównym zadaniem człowieka w jego życiu.
W wierszu Adama Mickiewicza „Do samotności” poruszony jest
temat samotności jako zbawiennej odskoczni od intensywnego,
codziennego życia, która daje podmiotowi przestrzeń na zagłębienie
się we własne wnętrze i myśli. Samotność jest źródłem energii dla
osoby mówiącej w wierszu i sprawia, że czuje się komfortowo,
twierdząc nawet, że jest to jego żywiołem. Przyrównanie do wody,
która w kontekście biblijnym jest symbolem oczyszczenia i życia,
podkreśla wagę i znaczenie samotności dla podmiotu lirycznego.
Stan ten pozwala mu na podejście do swojego życia z dystansem, na
chwilę spokoju, w której jedynym towarzyszem będą jego własne
myśli. Podmiot uznaje, że los człowieka polega na wiecznym
poszukiwaniu swojego miejsca w świecie, jednocześnie wiedząc, że
przeznaczone mu jest bycie samotnym.
‿W dramacie romantycznym Juliusza Słowackiego „Kordian”
główny bohater niewątpliwie zmaga się z losem samotnika i odbywa
wędrówkę w celu odnalezienia sensu w swoim życiu. Jako postać
romantyczna, skazana na samotność√ koncentruje się on na swoich
emocjach i popada w stan świadomej refleksji nad swoją
jęz.
jęz.
jęz.
jęz.
jęz.
jęz.
jęz. jęz.
jęz.
√ int.
jęz.
220 Informator o egzaminie maturalnym z języka polskiego od roku szkolnego 2022/2023
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42
43
44
45
46
47
przyszłością. Kordian znajduje odpowiedzi na pytania√ czym jest
miłość, religia i jak funkcjonuje świat√ poprzez przypadkowe kontakty
z ludźmi, jednak dopiero oddając się samotności√ odnajduje cel
w życiu i przechodzi przemianę. Jest przykładem człowieka, dla
którego priorytetem było znalezienie swojego powołania.
Bardzo symbolicznie przedstawiona jest również wędrówka
samotnego pielgrzyma w „Stepach akermańskich”√ należących do
„Sonetów krymskich” Adama Mickiewicza. Opis natury przedstawia
step jako obszar dostarczający różnych bodźców, których podmiot
liryczny ma możliwość doświadczyć. Przyroda jest częścią świata,
który zachwyca i wprawia w głębokie refleksje na tematy
egzystencjalne, a natura pomaga samotnikowi lepiej poznać siebie
i ustalić ważne dla niego cele. To oddalenie od ludzi i samotność
sprzyjają refleksjo o świecie, jego ogromie, zmienności, pozwalają
samotnemu wędrowcy na chwilę namysłu nad sobą i otaczającą go
naturą. Zatem samotna wędrówka przez step może być motywem
poszukiwania drogi życiowej.
Samotność daje możliwość na odkrycie własnej osobowości,
a co za tym idzie√ na ustalenie priorytetów i celów w swoim życiu.
Pozwala na refleksję nad życiem i nad sobą. Człowiek, nawet
znajdując się wśród ludzi, może pozostać samotnikiem w dążeniu do
znalezienia
własnej
drogi
życiowej, gdyż
to
właśnie
stan
odosobnienia uwalnia myśli i pragnienia danej osoby.
/404 wyrazy/
√ int.
√ int. jęz.
jęz. √ int.
√ int.
jęz.
jęz.
jęz.
jęz.
√ int.
jęz.

\n
  1. Spełnienie formalnych warunków polecenia: 1 pkt - wypracowanie spełnia formalne
\n

warunki:

nie zawiera błędu kardynalnego

znajduje się w nim odwołanie do lektury obowiązkowej (Kordiana Juliusza
Słowackiego)

w całości dotyczy problemu wskazanego w poleceniu

jest wypowiedzią argumentacyjną.

\n
  1. Kompetencje literackie i kulturowe: 8 pkt
\n


utwory przywołane w wypowiedzi zostały w niej wykorzystane częściowo
funkcjonalnie; powierzchowna analiza postawy samotnika w wierszu Mickiewicza nie
pozwala na pełne rozstrzygnięcie problemu wskazanego w poleceniu; także
Przykładowe zadania z rozwiązaniami 221
omówienie przykładu podróży Kordiana, bohatera dramatu Juliusza Słowackiego nie
pozwoliło na pełne wnioskowanie dotyczące rozważanego problemu

funkcjonalnie wykorzystano dwa konteksty interpretacyjne: kulturowy (odniesienie
do biblijnej symboliki wody) oraz literacki (wykorzystanie dla pogłębienia interpretacji
innego utworu literackiego, Sonetów krymskich Adama Mickiewicza)

trafna argumentacja;

praca zawiera fragmenty erudycyjne (interpretacja symboliki wody).

\n
  1. Kompozycja wypowiedzi
\n

3a. Struktura wypowiedzi: 3 pkt - elementy treściowe zostały w pracy zorganizowane
problemowo; podział wypowiedzi poprawny zarówno w skali ogólnej, jak i w zakresie
struktury akapitów.
3b. Spójność wypowiedzi: 3 pkt - wywód w całości uporządkowany i spójny;
1 zaburzenie spójności wynika z braku powiązania treści między akapitami.
3c. Styl wypowiedzi: 1 pkt - adekwatny do sytuacji komunikacyjnej, jednorodny.

\n
  1. Język wypowiedzi
\n

4a. Poprawność językowa: 1 pkt - szeroki zakres środków językowych
(zróżnicowana składnia, leksyka) umożliwiających pełną i swobodną realizację tematu;
17 błędów językowych obniża ostateczną ocenę wypowiedzi.
4b. Poprawność ortograficzna: 2 pkt - praca bez błędów ortograficznych.
4c. Poprawność interpunkcyjna: 1 pkt - praca zawiera 6 błędów interpunkcyjnych.
Łącznie
20 punktów
Przykład 3.
Błędy
rzeczowe,
błędy
w kompozycji
Błędy językowe
(w tym
stylistyczne),
ortograficzne
i interpunkcyjne
sp.
01
02
03
04
05
06
07
08
09
10
11
12
13
Dziś, pomimo szybko rozwijającej się technologii, umożliwiającej
bezproblemową komunikację z bliskimi w każdym miejscu i o każdej
porze, ludzie czują się nadzwyczaj samotni. Zanikają zdolności
rozmowy twarzą w twarz, narasta lęk i obawa przed byciem ocenianym
przez innych. Temat wyalienowania podjął w swoim utworze „Do
samotności” wybitny wieszcz okresu romantyzmu, Adam Mickiewicz. W
wierszu ukazuje on człowieka jako samotnika, który musi poszukiwać
własnej drogi życiowej.
‿Już w pierwszej zwrotce podmiot liryczny za pomocą rozbudowanej
apostrofy do samotności ujawnia, że wartość ta stanowi dla niego
źródło rozkoszy, ulgi i spokoju. Natomiast na przestrzeni całego utworu
porównuje ją do wody - życiodajnego, nieodzownego elementu jego
życia. Jedynie samotność pozwala osobie mówiącej na całkowitą
jęz.
jęz.
jęz.
222 Informator o egzaminie maturalnym z języka polskiego od roku szkolnego 2022/2023
sp.
rzecz.
rzecz.
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42
43
44
45
46
47
48
49
swobodę twórczą, na igranie z myślami „jak z falami”, na szczęście
wynikające z możliwości poznania własnych pragnień w sposób
dokładny i zrozumiały.
‿Jednak samotność ma również cechy żywiołu - niczym wzburzona
woda, gwałtowna i nieokiełznana, zaciemnia zmysły mrokiem. Zmusza
wtedy podmiot do opuszczenia jej, wyrwania się spowrotem na
powietrze. Staje się on wtedy, zgodnie z romantyczną wizją poety jako
jednostki wybitnej, człowiekiem unoszącym się nad innymi, samotnie
szybującym w przestworzach, niezrozumianym przez ludzi, którzy nie
są w stanie ogarnąć umysłem jego geniuszu. Dwuwers kończący utwór
ukazuje tragizm poety romantycznego, który żyć musi√ „I bez oddechu
w górze, bez ciepła na dole” - samotnie zarówno między ludźmi, którzy
ograniczają jego swobodę twórczą, jak i jako wybitny artysta,
niezrozumiany, wyalienowany ze względu na swój geniusz.
Adam
Mickiewicz
ukazuje
zmagania
człowieka-samotnika
z własnym losem również w innym dziele, określanym jako manifest
programowy romantyzmu, w „Romantyczności”. Narrator w tej balladzie
jest jedynie obserwatorem, który dokładnie opisuje to, co widzi - młodą
dziewczynę, otoczoną przez tłum, której wydaje się, że widzi swojego
zmarłego ukochanego. Ludzie szydzą z niej, wyśmiewają, twierdzą, że
zwariowała albo jest bardzo chora. Tymczasem osoba mówiąca uważa
wprost przeciwnie - Karusia wpisuje się bowiem w romantyczny kanon
jednostki niezwykłej - osamotnionej i niezrozumianej, odczuwającej
wrażenia metafizyczne, która dodatkowo doświadczyła nieszczęśliwej
miłości, która dla romantyków stanowiła wartość niezwykłą, ponieważ
umożliwiała spełnione życie, poprzez przyniesione cierpienie. Narrator
rozumie ją, ponieważ będąc poetą, sam czuje się wyalienowany.
Słowami√ „Czucie i wiara silniej mówi do mnie / Niż mędrca szkiełko
i oko”√ krytykuje racjonalną postawę oświeceniową opartą na
doświadczeniu, ukazuje również, że romantyczne podejście do
rzeczywistości - niezrozumiałej dla człowieka, posiadającej dwie
płaszczyzny: realną i metafizyczną. Tę drugą można poznać jedynie
dzięki emocjom, pozostaje nieodgadniona dla ludzkich zmysłów.
Literatura romantyczna podkreśla zatem, że samotność jest cechą
jednostek niezwykłych, wybitnych, doświadczających więcej niż osoby
przeciętne. Bez wątpienia może to stanowić pocieszenie dla tych,
ort.
jęz.
jęz.
√int
jęz.
jęz.
jęz.
jęz.
jęz.
√int
√int
jęz.
jęz.
jęz.
jęz.
Przykładowe zadania z rozwiązaniami 223
50
51
52
53
którzy w obecnych czasach czują się opuszczeni i niezrozumiani. Warto
jednak pamiętać, że aby osiągnąć szczęście, potrzebne są wsparcie
i miłość innych ludzi, którzy nam pomagają zmagać się z problemami
i wspierają nas w trudnych momentach.
/445 wyrazów/

\n
  1. Spełnienie formalnych warunków polecenia: 1 pkt - wypracowanie spełnia
\n

formalne warunki:

znajduje się w nim odwołanie do lektury obowiązkowej (Romantyczność Adama
Mickiewicza)

częściowo dotyczy problemu wskazanego w poleceniu

jest wypowiedzią argumentacyjną

nie zawiera błędu kardynalnego.

\n
  1. Kompetencje literackie i kulturowe: 5 pkt
\n


utwory przywołane w wypowiedzi zostały w niej wykorzystane częściowo
funkcjonalnie; analiza wiersza Do samotności tylko częściowo pozwala na
rozstrzygnięcie problemu samotności człowieka i jej znaczenia w poszukiwaniu
odpowiedzi na pytanie o jej wartość i znaczenie dla kondycji jednostki, zadający
dokonuje miejscami nadinterpretacji problematyki wiersza; w przypadku ballady
Romantyczność zdający zaproponował tylko częściowe uzasadnienie jej odczytania
w powiązaniu z tematem

częściowo
funkcjonalnie
wykorzystano
jeden
kontekst
interpretacyjny
(historycznoliteracki - romantyczna koncepcja poety jako osamotnionej, wybitnej
jednostki)

zadowalająca argumentacja

dwa błędy rzeczowe.

\n
  1. Kompozycja wypowiedzi
\n

3a. Struktura wypowiedzi: 2 pkt - elementy treściowe zostały w pracy zorganizowane
problemowo; usterki w podziale tekstu na akapity.
3b. Spójność wypowiedzi: 2 pkt - wywód w większości uporządkowany i spójny;
2 zaburzenia spójności wynikają z braku powiązania treści między akapitami.
3c. Styl wypowiedzi: 1 pkt - adekwatny do sytuacji komunikacyjnej, jednorodny.

\n
  1. Język wypowiedzi
\n

4a. Poprawność językowa: 1 pkt - zadowalający zakres środków językowych (składnia
i leksyka odpowiednie do realizacji tematu); 14 błędów językowych obniża ostateczną
ocenę wypowiedzi.
4b. Poprawność ortograficzna: 2 pkt - 1 błąd ortograficzny.
4c. Poprawność interpunkcyjna: 2 pkt - praca zawiera 3 błędy interpunkcyjne.
Łącznie
16 punktów
224 Informator o egzaminie maturalnym z języka polskiego od roku szkolnego 2022/2023

","solutions":[]}