{"id":"jezyk-polski-2014-maj-matura-podstawowa/zad/13","paper_id":"jezyk-polski-2014-maj-matura-podstawowa","number":"13","points":2,"ptype":"closed","subject":"jezyk-polski","category":"matura","year":2014,"month":"maj","level":"podstawowa","text":"Zadanie 13. (2 pkt)\nDo podanych punktów planu tekstu dopisz odpowiadające im numery akapitów.\n1. Wyższy sens funkcji fizjologicznych.\n2. Biologiczny i duchowy wymiar miłości.\n3. Przewaga nienawiści i potrzeba miłości.\nPoziom podstawowy\n7\nCzęść II - pisanie własnego tekstu w związku z tekstem literackim zamieszczonym\nw arkuszu. Wybierz temat i napisz wypracowanie (co najmniej dwie strony,\ntj. około 250 słów).\nTemat 1. Żołnierskie emocje bohaterów Potopu Henryka Sienkiewicza. Na podstawie\nprzytoczonego fragmentu powieści omów stany emocjonalne, zachowania\ni sytuacje ukazanych w nim postaci.\nPOTOP (fragment)\nPan Andrzej stał przed nim w świetle świecznika. Książęce powieki poczęły się otwierać\nleniwie, nagle otworzyły się zupełnie i jakoby płomień przeleciał mu przez twarz. Lecz trwało\nto przez oka mgnienie, po czym znów zamknął oczy.\n- Jeśliś jest duch, nie boję się ciebie - rzekł - ale przepadnij!\n- Przyjechałem z pismem od hetmana - odpowiedział Kmicic.\nBogusław począł czytać, a gdy skończył, dziwne światła błysnęły mu w oczach.\n- Dobrze! - wyrzekł - dość marudztwa! Jutro bitwa A żeś to nie bał się tu\nprzyjechać?\n- Przyjechałem z prośbą do waszej książęcej mości\n- Proszę! Możesz liczyć, że dla ciebie wszystko uczynię Jakaż to prośba?\n- Jest tu schwytany żołnierz, jeden z tych, którzy mi pomagali waszą książęcą mość\nporwać. Ja dawałem rozkazy, on działał jako ślepe instrumentum5. Tego żołnierza zechciej\nwasza książęca mość na wolność wypuścić.\nBogusław pomyślał chwilę.\n- Panie kawalerze - rzekł - namyślam się, czyś lepszy żołnierz, czyż też bezczelniejszy\nsuplikant6\n- Ja tego człowieka darmo od waszej książęcej mości nie chcę.\n- A co mi za niego dajesz?\n- Samego siebie.\n- Widzisz, panie Kmicic, siła razy chodziłem na niedźwiedzia z oszczepem, nie dlatego,\nżem musiał, ale z ochoty. Lubię, gdy mi jakowe niebezpieczeństwo grozi, bo mi się życie\nmniej kuczy7. Owóż i twoją zemstę jako uciechę sobie zostawuję, ile że ci przyznać muszę,\nżeś z takowych niedźwiedzi, co to same strzelca szukają.\n- Wasza książęca mość - rzekł Kmicic - za małe miłosierdzie często Bóg wielkie grzechy\nodpuszcza. Nikt z nas nie wie, kiedy mu przed sądem Chrystusowym stanąć przyjdzie.\n- Dosyć! - przerwał książę. - Ja też sobie psalmy mimo febry komponuję, żeby jakowąś\nzasługę mieć przed Panem, a potrzebowałbymli predykanta8, to bym swego zawołał Waść\nnie umiesz prosić dość pokornie i na manowce leziesz Ja ci sam podam sposób: uderz jutro\nw bitwie na pana Sapiehę, a ja pojutrze tego gemajna9 wypuszczę i tobie winy przebaczę\nZdradziłeś Radziwiłłów, zdradźże Sapiehę…\n- Wasza książęca mość! - zakrzyknął Kmicic, składając wprawdzie ręce jak do prośby, ale\nz twarzą przez gniew zmienioną.\n- To prosisz, a grozisz? - rzekł Bogusław - kark zginasz, a diabeł ci zza kołnierza zęby\ndo mnie szczerzy? To pycha ci z ócz błyska, a w gębie grzmi jak w chmurze? Czołem do\nradziwiłłowskich nóg przy prośbie, mopanku! Łbem o podłogę bić! wówczas ci\nodpowiem!\n5 Instrumentum (z jęz. łac.) - tu: urządzenie służące do wykonania danej czynności, zadania; narzędzie.\n6 Suplikant (z jęz. łac.) - błagający; dawniej osoba wnosząca prośbę.\n7 Kuczyć się - przykrzyć się, nudzić się.\n8 Predykant (z jęz. łac.) - kaznodzieja protestancki.\n9 Gemajn (z jęz. niem.) - żołnierz w wojsku polskim w XVII i XVIII wieku.\nPoziom podstawowy\n8\nTwarz pana Andrzeja blada była jak chusta, ręką pociągnął po mokrym czole, po oczach,\npo twarzy i odrzekł tak przerywanym głosem, jak gdyby febra, na którą cierpiał książę, nagle\nrzuciła się na niego.\n- Jeżeli wasza książęca mość tego starego żołnierza mi wypuści to ja waszej\nksiążęcej mości paść do nóg gotów\nZadowolenie błysnęło w Bogusławowych oczach. Wroga upokorzył, dumny kark zgiął.\nLepszego pokarmu nie mógł dać zemście i nienawiści.\n- Przy świadkach! przy ludziach!\nPrzez otwarte drzwi weszło kilkunastu dworzan, Polaków i cudzoziemców. Za nimi\npoczęli wchodzić oficerowie.\n- Mości panowie! - rzekł książę - oto pan Kmicic, chorąży orszański i poseł od pana\nSapiehy, ma mnie o łaskę prosić i chce wszystkich waszmościów mieć za świadków!\nKmicic zatoczył się jak pijany, jęknął i padł do nóg Bogusławowych.\nA książę wyciągnął je umyślnie tak, że koniec jego rajtarskiego buta dotykał czoła rycerza.\nUpłynęło pół godziny, godzina.\n- Mości pułkowniku, powstań waszmość! - rzekł grzecznie oficer. Kmicic popatrzył na\nniego błędnie.\n- Głowbicz - rzekł, poznając oficera.\n- Mam rozkaz - odparł Głowbicz - związać waszej mości ręce i wyprowadzić za Janów.\nNa czas to wiązanie, później odjedziesz wasza mość wolno Dlatego proszę waszej mości nie\nstawiać oporu\n- Wiąż! - odrzekł Kmicic.\nOficer wyprowadził go z komnaty i wiódł piechotą przez Janów. Za czym szli jeszcze\nz godzinę. Po drodze przyłączyło się kilku jezdnych. Orszak minął brzeźniak i znalazł się\nw pustym polu, na którym ujrzał pan Andrzej oddział lekkiej polskiej chorągwi\nBogusławowej.\nŻołnierze stali szeregiem w kwadrat, w środku był majdan, na nim dwóch tylko piechurów\ntrzymających konie, ubrane w szleje10, i kilkunastu ludzi z pochodniami.\nPrzy ich blasku ujrzał pan Andrzej pal świeżo zaostrzony, leżący poziomo\ni przymocowany drugim końcem do grubego pnia drzewa.\nKmicica mimo woli dreszcze przeszły.\n„To dla mnie - pomyślał - końmi mnie każe na pal nawlec Dla zemsty Sakowicza\npoświęca!”\nLecz mylił się, pal przeznaczony był przede wszystkim dla Soroki.\n- Soroka - jęknął wreszcie Kmicic.\n- Wedle rozkazu! - odpowiedział żołnierz.\nI znowu nastało milczenie. Cóż mieli mówić w takiej chwili! Wtem oprawca zbliżył się do\nniego.\n- No, stary - rzekł - czas na cię.\n- A prosto nawłóczcie!\n- Nie bój się.\nSoroka nie bał się, ale gdy uczuł na sobie ramię oprawcy, począł sapać szybko i głośno,\nnareszcie rzekł:\n- Ot! - rzekł - żołnierski los, za trzydzieści lat służby Nu, czas to czas!\nDrugi oprawca zbliżył się i poczęto go rozbierać.\nNastała chwila ciszy.\nPochodnie drżały w rękach trzymających je ludzi. Wszystkim uczyniło się straszno.\n10 Szleja (z jęz. czes.) - rodzaj uprzęży.\nPoziom podstawowy\n9\nWtem pomruk zerwał się wśród otaczających majdan szeregów i stawał się coraz\ngłośniejszy. Żołnierz nie kat. Sam zadaje śmierć, lecz widoku męki nie lubi.\n- Milczeć! - krzyknął Głowbicz.\nPomruk zmienił się w gwar głośny, w którym brzmiały pojedyncze słowa: „diabli!”,\n„pioruny!”, „pogańska służba! ”\nNagle Kmicic krzyknął tak, jakby jego samego na pal nawłóczono:\n- Stój!!\nOprawcy wstrzymali się mimo woli. Wszystkie oczy zwróciły się na Kmicica.\n- Żołnierze! - krzyknął pan Andrzej. - Książę Bogusław zdrajca przeciw królowi\ni Rzeczypospolitej! Was otoczono i jutro w pień wycięci będziecie! Zdrajcy służycie! Przeciw\nojczyźnie służycie! Ale kto służbę porzuci, zdrajcę porzuci, temu przebaczenie królewskie,\nprzebaczenie hetmańskie! Wybierajcie! Śmierć i hańba albo nagroda jutro!\nI kłąb ludzi bezładny ruszył z miejsca, potem wyciągnął się w długiego węża.\n- Soroka! - rzekł Kmicic.\n- Wedle rozkazu! - ozwał się obok głos wachmistrza.\nKmicic nie mówił nic więcej, tylko wyciągnąwszy rękę, wsparł dłoń na głowie\nwachmistrza - jakby się chciał przekonać, czy jedzie obok.\nŻołnierz przycisnął w milczeniu tę dłoń do ust.\nWtem ozwał się Głowbicz z drugiego boku:\n- Wasza miłość! dawnom to chciał uczynić, co teraz czynię.\n- Nie pożałujecie!\n- Całe życie będę waszej miłości wdzięczny!\n- Słuchaj, Głowbicz, czemu to książę was wysłał, nie cudzoziemski regiment, na\negzekucję?\n- Bo chciał waszą miłość przy Polakach pohańbić.\nNa podstawie: Henryk Sienkiewicz, Potop, Warszawa 1987.\nTemat 2. Na podstawie fragmentu Wesela Stanisława Wyspiańskiego porównaj poglądy\nPoety i Gospodarza na temat poezji narodowej oraz przedstaw sądy bohaterów\no Polakach.\nWESELE\nAkt I, Scena 24\nPOETA, GOSPODARZ\nPOETA\nTaki mi się snuje dramat\ngroźny, szumny, posuwisty\njak polonez; gdzieś z kazamat11\njęk i zgrzyt, i wichrów świsty. -\nMarzę przy tym wichrów graniu\no jakimś wielkim kochaniu.\nBohater w zbrojej, skalisty,\nktoś, jakoby złom granitu,\nrycerz z czoła, ktoś ze szczytu\nw grze uczucia, chłop „qui amat”12,\nprzy tym historia wesoła,\na ogromnie przez to smutna.\n11 Kazamaty - forteczne lochy.\n12 Qui amat (z jęz. łac.) - który kocha; w IV serii Poezyj K. Tetmajera znajdował się cykl wierszy pt. Qui amant,\nczyli: którzy kochają.\nPoziom podstawowy\n10\nGOSPODARZ\nTo tak w każdym z nas coś woła:\njakaś historia wesoła,\na ogromnie przez to smutna.\nPOETA\nA wszystko bajka wierutna.\nWyraźnie się w oczy wciska,\nzbroją świeci, zbroją łyska\npostać dawna, coraz bliska,\ndawny rycerz w pełnej zbroi,\nco niczego się nie lęka,\nchyba widma zbrodni swojej,\na serce mu z bólów pęka,\na on, z takim sercem w zbroi,\nzaklęty, u źródła stoi\ni do mętów studni patrzy,\ni przegląda się we studni.\nA gdy wody czerpnie ręką,\nto mu woda się zabrudni.\nA pragnienie zdroju męką,\nwięc mętów czerpa ze studni;\nu źródła, jakby zaklęty:\ntaki jakiś polski święty.\nGOSPODARZ\nDramatyczne, bardzo pięknie -\nu nas wszystko dramatyczne,\nw wielkiej skali, niebotyczne -\na jak taki heros jęknie,\nto po całej Polsce jęczy,\nto po wszystkich borach szumi,\nto po wszystkich górach brzęczy,\nale kto tam to zrozumi.\nPOETA\nDramatyczny, rycerz błędny,\nale pan, pan pierwszorzędny:\nw zamczysku sam, osmętniały,\na zamek opustoszały,\ni ten lud nasz, taki prosty,\nu stóp zamku, u stóp dworu,\ni ten pan, pełen poloru,\ni ten lud prosty, rubaszny,\ni ten hart rycerski, śmiały,\ni gniew boski gromki, straszny.\nGOSPODARZ\nTak się w każdym z nas coś burzy,\nna taką się burzę zbiera,\ntak w nas ciska piorunami,\ndziwnymi wre postaciami:\nPoziom podstawowy\n11\ndawnym strojem, dawnym krojem,\na ze sercem zawsze swojem;\nto dawność tak z nami walczy.\nCoraz pamięć się zaciera - - -\ntak się w każdym z nas coś zbiera.\nPOETA\nDuch się w każdym poniewiera,\nże czasami dech zapiera;\ntak by gdzieś het gnało, gnało,\ntak by się nam serce śmiało\ndo ogromnych, wielkich rzeczy,\na tu pospolitość skrzeczy,\na tu pospolitość tłoczy,\nwłazi w usta, uszy, oczy;\nduch się w każdym poniewiera\ni chciałby się wydrzeć, skoczyć,\nręce po pas w krwi ubroczyć,\nramię rozpostrzeć szeroko,\nwielkie skrzydła porozwijać,\nlecieć, a nie dać się mijać;\na tu pospolitość niska\nwłazi w usta, ucho, oko; - -\ndaleko, co było z bliska -\nserce zaryte głęboko,\ngdzieś pod czwartą głębną skibą,\nże swego serca nie dostać.\nGOSPODARZ\nTak się orze, tak się zwala\nrok w rok, w każdym pokoleniu;\nraz wraz dusza się odsłania,\nraz wraz wielkość się wyłania\ni raz wraz grąży się w cieniu.\nRaz wraz wstaje wielka postać,\nże ino jej skrzydeł dostać,\nrok w rok w każdym pokoleniu\ni raz wraz przepada, gaśnie,\njakby czas jej przepaść właśnie. -\nKażden ogień swój zapala,\nkażden swoją świętość święci\nPOETA\nMy jesteśmy jak przeklęci,\nże nas mara, dziwo nęci,\nwytwór tęsknej wyobraźni\nserce bierze, zmysły draźni;\nże nam oczy zaszły mgłami;\npieścimy się jeno snami,\na to, co tu nas otacza,\nzdolność nasza przeinacza:\nPoziom podstawowy\n12\nw oczach naszych chłop urasta\ndo potęgi króla Piasta!\nGOSPODARZ\nA bo chłop i ma coś z Piasta,\ncoś z tych królów Piastów - wiele!\n- Już lat dziesięć pośród siedzę,\nsąsiadujemy o miedzę.\nKiedy sieje, orze, miele,\ntaka godność, takie wzięcie;\nco czyni, to czyni święcie;\ngodność, rozwaga, pojęcie.\nA jak modli się w kościele,\ntaka godność, to przejęcie;\nbardzo wiele, wiele z Piasta;\nchłop potęgą jest i basta.\n[1901]\nStanisław Wyspiański, Wesele, Wrocław 1984.\nna temat nr\nPoziom podstawowy\n13\nPoziom podstawowy\n14\nPoziom podstawowy\n15\nPoziom podstawowy\n16\nPoziom podstawowy\n17\nPoziom podstawowy\n18\nBRUDNOPIS (nie podlega ocenie)","answer":null,"answer_text":"Zadanie 13. (0-2)\nKorzystanie z informacji\nRozpoznawanie zasady kompozycyjnej tekstu.\nPoprawna odpowiedź:\nWyższy sens prostych funkcji fizjologicznych - akapity 1. i 2.\nBiologiczny i duchowy wymiar miłości - akapit 3.\nPrzewaga nienawiści i potrzeba miłości - akapity 4. i 5.\n2 p. - za poprawne zakwalifikowanie wszystkich akapitów\n1 p. - za poprawne zakwalifikowanie czterech akapitów\n0 p. - za odpowiedź niepełną, niepoprawną lub brak odpowiedzi\nRozwiązania zadań i schemat punktowania - poziom podstawowy\n6\nCzęść II\nTworzenie informacji\nNapisanie własnego tekstu w związku z tekstem literackim\nzamieszczonym w arkuszu.\nTemat 1. Żołnierskie emocje bohaterów Potopu Henryka Sienkiewicza. Na podstawie\nprzytoczonego fragmentu powieści omów stany emocjonalne, zachowania\ni sytuacje ukazanych w nim postaci.\nI.\nROZWINIĘCIE TEMATU (można uzyskać maksymalnie 25 punktów)\nPunktacja\n1. Wstępne rozpoznanie, np.:\n0-2\na) scena po uwięzieniu Soroki,\nb) Kmicic z misją w siedzibie wroga,\nc) Kmicic jako poseł Sapiehy i obrońca Soroki,\nd) spotkanie przeciwników.\n2. Bogusław Radziwiłł - stany emocjonalne, zachowania, sytuacja, np.:\n0-6\na) Książę Bogusław Radziwiłł - postać historyczna,\nb) zdrajca ojczyzny,\nc) cyniczna gra,\nd) żądza zemsty (satysfakcja),\ne) fiasko jako skutek zaślepienia klęską,\nf) upokarzanie osobistego wroga (Kmicica),\ng) odwaga, potrzeba ryzyka, silnych emocji,\nh) konsekwencja w podstępnych planach (mimo osłabienia chorobą),\ni) niecenienie wartości - ojczyzna, prawda,\nj) wyrachowanie, przebiegłość (brak zasad moralnych),\nk) pycha.\n3. Andrzej Kmicic - stany emocjonalne, zachowania, sytuacja, np.:\n0-6\na) Andrzej Kmicic - pułkownik, chorąży orszański,\nb) patriota,\nc) opanowanie (mimo gniewu),\nd) pragnienie uwolnienia wachmistrza (swojego żołnierza),\ne) gotowość do poświęcenia,\nf) zdolność do wielkich uczuć,\ng) połączenie odwagi i szlachetnych porywów serca\nh) żołnierska duma,\ni) rycerskie cnoty w służbie ojczyźnie,\nj) wiarygodność dowódcy,\nk) zdolności oratorskie,\nl) wskazywanie innym zagrożeń służby u zdrajcy (w sytuacji zagrożenia własnego życia),\nł) ratując z osobistych powodów Sorokę, służy ojczyźnie (nakłania wojsko do odważnych\nczynów).\n4. Wachmistrz Soroka - stany emocjonalne, zachowania, sytuacja, np.:\n0-4\na) wachmistrz, żołnierz Kmicica,\nb) całkowicie oddany swojemu panu,\nRozwiązania zadań i schemat punktowania - poziom podstawowy\n7\nc) skazanie na śmierć,\nd) gotowość na śmierć,\ne) trwoga przed okrucieństwem, bólem,\nf) żołnierski los - niewola, wyrok, wygrana,\ng) cenienie Kmicica,\nh) wdzięczność,\ni) radość (wewnętrzna, tylko w spojrzeniu) z ocalenia.\n5. Wojsko (chorągiew) - stany emocjonalne, zachowania, sytuacja, np.:\n0-4\na) żołnierze - chorągiew służąca Bogusławowi (szlachta polska),\nb) związanie przysięgą - służba Bogusławowi Radziwiłłowi, który okazał się zdrajcą,\nc) wykonywanie rozkazu - aresztowanie Kmicica, przebieg egzekucji Soroki,\nd) posłuchanie namowy Kmicica do wierności ojczyźnie,\ne) gotowość do walki z wrogiem ojczyzny,\nf) poczucie wolności w służbie królowi,\ng) bunt w słusznej sprawie.\n6. Podsumowanie\n0-3\npełne: dostrzeżenie, że postępowanie bohaterów ma związek z sytuacją wojenną, ale również\nwynika z ich usposobienia. Narracja o emocjach dopełnia charakterystykę bohaterów.\nAnalizowanie stanów emocjonalnych postaci Sienkiewicza pozwala na ich zróżnicowanie,\npodział na zdrajców i obrońców ojczyzny, ludzi dobrych i złych.\n(3)\nczęściowe: dostrzeżenie, że postępowanie bohaterów ma związek z sytuacją wojenną, ale\nrównież wynika z ich usposobienia. Narracja o emocjach dopełnia charakterystykę\nbohaterów.\n(2)\npróba podsumowania: dostrzeżenie, że postępowanie bohaterów ma związek z sytuacją\nwojenną, ale również wynika z ich usposobienia.\n(1)\nTemat 2. Na podstawie fragmentu Wesela Stanisława Wyspiańskiego porównaj poglądy\nPoety i Gospodarza na temat poezji narodowej oraz przedstaw sądy bohaterów\no Polakach.\n1.\nWstępne rozpoznanie, np.:\n(2)\na) przedstawienie uczestników dialogu (reprezentanci inteligencji, jeden mieszka w mieście,\na drugi na wsi),\nb) wesele inteligenta z chłopką (Lucjana Rydla z Jadwigą z Mikołajczyków),\nc) czas i miejsce akcji - dom weselny (Bronowice pod Krakowem/dom W. Tetmajera),\nlistopad 1900 r.,\nd) zróżnicowane poglądy bohaterów na temat poezji/Polaków.\n2.\nPoglądy Poety na temat poezji narodowej, np.:\n(5)\na) marzy o wielkim dramacie (monumentalnym/romantycznym),\npoezja powinna:\nb) podejmować ważne tematy (np. cierpienie/miłość/bohaterskie czyny),\nc) kreować bohaterów: herosów, rycerzy,\nd) być spełnieniem marzeń i pragnień,\ne) pobudzać do działania,\nf) łączyć różne kategorie estetyczne (komizm z tragizmem),\ng) kreować bohaterów kierujących się emocjami,\nRozwiązania zadań i schemat punktowania - poziom podstawowy\n8\nh) być poetycka/baśniowa/fatalistyczna,\ni) ukazywać przeciwieństwa.\n3.\nPoglądy Gospodarza na temat poezji narodowej, np.:\n(3)\na) krytykuje dramatyczność/monumentalizm,\npoezja powinna:\nb) wyrażać prawdziwe uczucia,\nc) odzwierciedlać życie,\nd) łączyć smutek z radością,\ne) być zrozumiała.\n4.\nSądy Poety o Polakach, np.:\n(6)\na) rozchwiani emocjonalnie,\nb) pogrążeni w marazmie/bierni,\nc) ograniczeni przez „pospolitość”,\nd) uśpieni,\ne) pragną wielkich czynów/marzą o zbrojnym powstaniu,\nf) marzą o podmiotowości,\ng) marzyciele, fantaści,\nh) oderwani od rzeczywistości,\ni) ciąży na nich fatum.\n5.\nSądy Gospodarza o Polakach, np.:\n(6)\na) skłonni do przeżywania dramatów,\nb) emocjonalni,\nc) porywczy,\nd) rozwarstwieni/podzieleni,\ne) skłonni do przesady, patosu, monumentalizmu,\nf) rozpamiętują tragedie narodowe,\ng) tradycjonaliści/zapatrzeni w przeszłość,\nh) przekonani o swojej wyjątkowości,\ni) wyznają różne wartości/ideały/„świętości”,\nj) bohaterowie narodowi są skazani na klęską,\nk) kolejne pokolenia popełniają te same błędy,\nl) chłopi to ważna siła społeczna.\n6.\nPodsumowanie\n(3)\npełne: uwzględnia podobieństwa i różnice dotyczące poglądów bohaterów na temat poezji\nnarodowej; uogólnia sądy bohaterów o Polakach.\n(3)\nczęściowe: uwzględnia podobieństwa lub różnice dotyczące poglądów bohaterów na temat\npoezji narodowej; uogólnia sądy bohaterów o Polakach.\n(2)\npróba podsumowania: formułuje uogólnienie dotyczące podobieństwa lub różnicy\nw poglądach bohaterów na temat poezji narodowej lub uogólnia sądy bohaterów o Polakach.\n(1)\nRozwiązania zadań i schemat punktowania - poziom podstawowy\n9\nII.\nKOMPOZYCJA (maksymalnie 5 punktów)\nKompozycję wypracowania ocenia się wtedy, gdy przyznane zostały punkty za rozwinięcie tematu.\n- podporządkowana zamysłowi funkcjonalnemu wobec tematu, spójna wewnętrznie;\nprzejrzysta i logiczna; pełna konsekwencja w układzie graficznym;\n5 p.\n- uporządkowana wobec przyjętego kryterium, spójna; graficzne wyodrębnienie\ngłównych części;\n3 p.\n- wskazująca na podjęcie próby porządkowania myśli, na ogół spójna.\n1 p.\nUwaga: jeśli powyższe kryteria nie zostały spełnione, nie przyznaje się punktów.\nIII.\nSTYL (maksymalnie 5 punktów)\n- jasny, żywy, swobodny, zgodny z zastosowaną formą wypowiedzi,\nurozmaicona leksyka;\n5 p.\n- zgodny z zastosowana formą wypowiedzi, na ogół jasny, wystarczająca leksyka;\n3 p.\n- na ogół komunikatywny, dopuszczalne schematy językowe.\n1 p.\nUwaga: jeśli powyższe kryteria nie zostały spełnione, nie przyznaje się punktów.\nIV.\nJĘZYK (maksymalnie 12 punktów)\n- język w całej pracy komunikatywny, poprawna, urozmaicona składnia,\npoprawne: słownictwo, frazeologia, fleksja;\n12 p.\n- język w całej pracy komunikatywny, poprawne: składnia, słownictwo, frazeologia\ni fleksja;\n9 p.\n- język w całej pracy komunikatywny, poprawna fleksja, w większości poprawne:\nskładnia, słownictwo, frazeologia;\n6 p.\n- język w pracy komunikatywny mimo błędów składniowych, leksykalnych\n(słownictwo i frazeologia), fleksyjnych;\n3 p.\n- język w pracy komunikatywny mimo błędów fleksyjnych, licznych błędów\nskładniowych, leksykalnych.\n1 p.\nUwaga: jeśli powyższe kryteria nie zostały spełnione, nie przyznaje się punktów.\nV.\nZAPIS (maksymalnie 3 punkty)\n- bezbłędna ortografia, poprawna interpunkcja (nieliczne błędy);\n3 p.\n- poprawna ortografia (nieliczne błędy II stopnia), na ogół poprawna interpunkcja;\n2 p.\n- poprawna ortografia (nieliczne błędy różnego stopnia), interpunkcja niezakłócająca\nkomunikacji (mimo różnych błędów).\n1 p.\nUwaga: jeśli powyższe kryteria nie zostały spełnione, nie przyznaje się punktów.\nVI.\nSZCZEGÓLNE WALORY PRACY\n0-4\np.","solution":null,"image":"img/jezyk-polski-2014-maj-matura-podstawowa/zad-13.webp","solution_image":null,"topics":null,"page_from":6,"source":"ocr","answer_source":null,"answer_text_source":"ocr","solution_source":null,"text_source":"ocr","source_label":"Język polski · Matura · maj 2014 (podstawowa)","subject_label":"Język polski","category_label":"Matura","text_html":"

Zadanie 13. (2 pkt)
Do podanych punktów planu tekstu dopisz odpowiadające im numery akapitów.

\n
  1. Wyższy sens funkcji fizjologicznych.
  2. Biologiczny i duchowy wymiar miłości.
  3. Przewaga nienawiści i potrzeba miłości.
\n

Poziom podstawowy
7
Część II - pisanie własnego tekstu w związku z tekstem literackim zamieszczonym
w arkuszu. Wybierz temat i napisz wypracowanie (co najmniej dwie strony,
tj. około 250 słów).
Temat 1. Żołnierskie emocje bohaterów Potopu Henryka Sienkiewicza. Na podstawie
przytoczonego fragmentu powieści omów stany emocjonalne, zachowania
i sytuacje ukazanych w nim postaci.
POTOP (fragment)
Pan Andrzej stał przed nim w świetle świecznika. Książęce powieki poczęły się otwierać
leniwie, nagle otworzyły się zupełnie i jakoby płomień przeleciał mu przez twarz. Lecz trwało
to przez oka mgnienie, po czym znów zamknął oczy.

\n\n

Bogusław począł czytać, a gdy skończył, dziwne światła błysnęły mu w oczach.

\n\n

przyjechać?

\n\n

porwać. Ja dawałem rozkazy, on działał jako ślepe instrumentum5. Tego żołnierza zechciej
wasza książęca mość na wolność wypuścić.
Bogusław pomyślał chwilę.

\n\n

suplikant6

\n\n

żem musiał, ale z ochoty. Lubię, gdy mi jakowe niebezpieczeństwo grozi, bo mi się życie
mniej kuczy7. Owóż i twoją zemstę jako uciechę sobie zostawuję, ile że ci przyznać muszę,
żeś z takowych niedźwiedzi, co to same strzelca szukają.

\n\n

odpuszcza. Nikt z nas nie wie, kiedy mu przed sądem Chrystusowym stanąć przyjdzie.

\n\n

zasługę mieć przed Panem, a potrzebowałbymli predykanta8, to bym swego zawołał Waść
nie umiesz prosić dość pokornie i na manowce leziesz Ja ci sam podam sposób: uderz jutro
w bitwie na pana Sapiehę, a ja pojutrze tego gemajna9 wypuszczę i tobie winy przebaczę
Zdradziłeś Radziwiłłów, zdradźże Sapiehę…

\n\n

z twarzą przez gniew zmienioną.

\n\n

do mnie szczerzy? To pycha ci z ócz błyska, a w gębie grzmi jak w chmurze? Czołem do
radziwiłłowskich nóg przy prośbie, mopanku! Łbem o podłogę bić! wówczas ci
odpowiem!
5 Instrumentum (z jęz. łac.) - tu: urządzenie służące do wykonania danej czynności, zadania; narzędzie.
6 Suplikant (z jęz. łac.) - błagający; dawniej osoba wnosząca prośbę.
7 Kuczyć się - przykrzyć się, nudzić się.
8 Predykant (z jęz. łac.) - kaznodzieja protestancki.
9 Gemajn (z jęz. niem.) - żołnierz w wojsku polskim w XVII i XVIII wieku.
Poziom podstawowy
8
Twarz pana Andrzeja blada była jak chusta, ręką pociągnął po mokrym czole, po oczach,
po twarzy i odrzekł tak przerywanym głosem, jak gdyby febra, na którą cierpiał książę, nagle
rzuciła się na niego.

\n\n

książęcej mości paść do nóg gotów
Zadowolenie błysnęło w Bogusławowych oczach. Wroga upokorzył, dumny kark zgiął.
Lepszego pokarmu nie mógł dać zemście i nienawiści.

\n\n

Przez otwarte drzwi weszło kilkunastu dworzan, Polaków i cudzoziemców. Za nimi
poczęli wchodzić oficerowie.

\n\n

Sapiehy, ma mnie o łaskę prosić i chce wszystkich waszmościów mieć za świadków!
Kmicic zatoczył się jak pijany, jęknął i padł do nóg Bogusławowych.
A książę wyciągnął je umyślnie tak, że koniec jego rajtarskiego buta dotykał czoła rycerza.
Upłynęło pół godziny, godzina.

\n\n

niego błędnie.

\n\n

Na czas to wiązanie, później odjedziesz wasza mość wolno Dlatego proszę waszej mości nie
stawiać oporu

\n\n

Oficer wyprowadził go z komnaty i wiódł piechotą przez Janów. Za czym szli jeszcze
z godzinę. Po drodze przyłączyło się kilku jezdnych. Orszak minął brzeźniak i znalazł się
w pustym polu, na którym ujrzał pan Andrzej oddział lekkiej polskiej chorągwi
Bogusławowej.
Żołnierze stali szeregiem w kwadrat, w środku był majdan, na nim dwóch tylko piechurów
trzymających konie, ubrane w szleje10, i kilkunastu ludzi z pochodniami.
Przy ich blasku ujrzał pan Andrzej pal świeżo zaostrzony, leżący poziomo
i przymocowany drugim końcem do grubego pnia drzewa.
Kmicica mimo woli dreszcze przeszły.
„To dla mnie - pomyślał - końmi mnie każe na pal nawlec Dla zemsty Sakowicza
poświęca!”
Lecz mylił się, pal przeznaczony był przede wszystkim dla Soroki.

\n\n

I znowu nastało milczenie. Cóż mieli mówić w takiej chwili! Wtem oprawca zbliżył się do
niego.

\n\n

Soroka nie bał się, ale gdy uczuł na sobie ramię oprawcy, począł sapać szybko i głośno,
nareszcie rzekł:

\n\n

Drugi oprawca zbliżył się i poczęto go rozbierać.
Nastała chwila ciszy.
Pochodnie drżały w rękach trzymających je ludzi. Wszystkim uczyniło się straszno.
10 Szleja (z jęz. czes.) - rodzaj uprzęży.
Poziom podstawowy
9
Wtem pomruk zerwał się wśród otaczających majdan szeregów i stawał się coraz
głośniejszy. Żołnierz nie kat. Sam zadaje śmierć, lecz widoku męki nie lubi.

\n\n

Pomruk zmienił się w gwar głośny, w którym brzmiały pojedyncze słowa: „diabli!”,
„pioruny!”, „pogańska służba! ”
Nagle Kmicic krzyknął tak, jakby jego samego na pal nawłóczono:

\n\n

Oprawcy wstrzymali się mimo woli. Wszystkie oczy zwróciły się na Kmicica.

\n\n

i Rzeczypospolitej! Was otoczono i jutro w pień wycięci będziecie! Zdrajcy służycie! Przeciw
ojczyźnie służycie! Ale kto służbę porzuci, zdrajcę porzuci, temu przebaczenie królewskie,
przebaczenie hetmańskie! Wybierajcie! Śmierć i hańba albo nagroda jutro!
I kłąb ludzi bezładny ruszył z miejsca, potem wyciągnął się w długiego węża.

\n\n

Kmicic nie mówił nic więcej, tylko wyciągnąwszy rękę, wsparł dłoń na głowie
wachmistrza - jakby się chciał przekonać, czy jedzie obok.
Żołnierz przycisnął w milczeniu tę dłoń do ust.
Wtem ozwał się Głowbicz z drugiego boku:

\n\n

egzekucję?

\n\n

Na podstawie: Henryk Sienkiewicz, Potop, Warszawa 1987.
Temat 2. Na podstawie fragmentu Wesela Stanisława Wyspiańskiego porównaj poglądy
Poety i Gospodarza na temat poezji narodowej oraz przedstaw sądy bohaterów
o Polakach.
WESELE
Akt I, Scena 24
POETA, GOSPODARZ
POETA
Taki mi się snuje dramat
groźny, szumny, posuwisty
jak polonez; gdzieś z kazamat11
jęk i zgrzyt, i wichrów świsty. -
Marzę przy tym wichrów graniu
o jakimś wielkim kochaniu.
Bohater w zbrojej, skalisty,
ktoś, jakoby złom granitu,
rycerz z czoła, ktoś ze szczytu
w grze uczucia, chłop „qui amat”12,
przy tym historia wesoła,
a ogromnie przez to smutna.
11 Kazamaty - forteczne lochy.
12 Qui amat (z jęz. łac.) - który kocha; w IV serii Poezyj K. Tetmajera znajdował się cykl wierszy pt. Qui amant,
czyli: którzy kochają.
Poziom podstawowy
10
GOSPODARZ
To tak w każdym z nas coś woła:
jakaś historia wesoła,
a ogromnie przez to smutna.
POETA
A wszystko bajka wierutna.
Wyraźnie się w oczy wciska,
zbroją świeci, zbroją łyska
postać dawna, coraz bliska,
dawny rycerz w pełnej zbroi,
co niczego się nie lęka,
chyba widma zbrodni swojej,
a serce mu z bólów pęka,
a on, z takim sercem w zbroi,
zaklęty, u źródła stoi
i do mętów studni patrzy,
i przegląda się we studni.
A gdy wody czerpnie ręką,
to mu woda się zabrudni.
A pragnienie zdroju męką,
więc mętów czerpa ze studni;
u źródła, jakby zaklęty:
taki jakiś polski święty.
GOSPODARZ
Dramatyczne, bardzo pięknie -
u nas wszystko dramatyczne,
w wielkiej skali, niebotyczne -
a jak taki heros jęknie,
to po całej Polsce jęczy,
to po wszystkich borach szumi,
to po wszystkich górach brzęczy,
ale kto tam to zrozumi.
POETA
Dramatyczny, rycerz błędny,
ale pan, pan pierwszorzędny:
w zamczysku sam, osmętniały,
a zamek opustoszały,
i ten lud nasz, taki prosty,
u stóp zamku, u stóp dworu,
i ten pan, pełen poloru,
i ten lud prosty, rubaszny,
i ten hart rycerski, śmiały,
i gniew boski gromki, straszny.
GOSPODARZ
Tak się w każdym z nas coś burzy,
na taką się burzę zbiera,
tak w nas ciska piorunami,
dziwnymi wre postaciami:
Poziom podstawowy
11
dawnym strojem, dawnym krojem,
a ze sercem zawsze swojem;
to dawność tak z nami walczy.
Coraz pamięć się zaciera - - -
tak się w każdym z nas coś zbiera.
POETA
Duch się w każdym poniewiera,
że czasami dech zapiera;
tak by gdzieś het gnało, gnało,
tak by się nam serce śmiało
do ogromnych, wielkich rzeczy,
a tu pospolitość skrzeczy,
a tu pospolitość tłoczy,
włazi w usta, uszy, oczy;
duch się w każdym poniewiera
i chciałby się wydrzeć, skoczyć,
ręce po pas w krwi ubroczyć,
ramię rozpostrzeć szeroko,
wielkie skrzydła porozwijać,
lecieć, a nie dać się mijać;
a tu pospolitość niska
włazi w usta, ucho, oko; - -
daleko, co było z bliska -
serce zaryte głęboko,
gdzieś pod czwartą głębną skibą,
że swego serca nie dostać.
GOSPODARZ
Tak się orze, tak się zwala
rok w rok, w każdym pokoleniu;
raz wraz dusza się odsłania,
raz wraz wielkość się wyłania
i raz wraz grąży się w cieniu.
Raz wraz wstaje wielka postać,
że ino jej skrzydeł dostać,
rok w rok w każdym pokoleniu
i raz wraz przepada, gaśnie,
jakby czas jej przepaść właśnie. -
Każden ogień swój zapala,
każden swoją świętość święci
POETA
My jesteśmy jak przeklęci,
że nas mara, dziwo nęci,
wytwór tęsknej wyobraźni
serce bierze, zmysły draźni;
że nam oczy zaszły mgłami;
pieścimy się jeno snami,
a to, co tu nas otacza,
zdolność nasza przeinacza:
Poziom podstawowy
12
w oczach naszych chłop urasta
do potęgi króla Piasta!
GOSPODARZ
A bo chłop i ma coś z Piasta,
coś z tych królów Piastów - wiele!

\n\n

sąsiadujemy o miedzę.
Kiedy sieje, orze, miele,
taka godność, takie wzięcie;
co czyni, to czyni święcie;
godność, rozwaga, pojęcie.
A jak modli się w kościele,
taka godność, to przejęcie;
bardzo wiele, wiele z Piasta;
chłop potęgą jest i basta.
[1901]
Stanisław Wyspiański, Wesele, Wrocław 1984.
na temat nr
Poziom podstawowy
13
Poziom podstawowy
14
Poziom podstawowy
15
Poziom podstawowy
16
Poziom podstawowy
17
Poziom podstawowy
18
BRUDNOPIS (nie podlega ocenie)

","answer_text_html":"

Zadanie 13. (0-2)
Korzystanie z informacji
Rozpoznawanie zasady kompozycyjnej tekstu.
Poprawna odpowiedź:
Wyższy sens prostych funkcji fizjologicznych - akapity 1. i 2.
Biologiczny i duchowy wymiar miłości - akapit 3.
Przewaga nienawiści i potrzeba miłości - akapity 4. i 5.
2 p. - za poprawne zakwalifikowanie wszystkich akapitów
1 p. - za poprawne zakwalifikowanie czterech akapitów
0 p. - za odpowiedź niepełną, niepoprawną lub brak odpowiedzi
Rozwiązania zadań i schemat punktowania - poziom podstawowy
6
Część II
Tworzenie informacji
Napisanie własnego tekstu w związku z tekstem literackim
zamieszczonym w arkuszu.
Temat 1. Żołnierskie emocje bohaterów Potopu Henryka Sienkiewicza. Na podstawie
przytoczonego fragmentu powieści omów stany emocjonalne, zachowania
i sytuacje ukazanych w nim postaci.
I.
ROZWINIĘCIE TEMATU (można uzyskać maksymalnie 25 punktów)
Punktacja

\n
  1. Wstępne rozpoznanie, np.:
\n

0-2
a) scena po uwięzieniu Soroki,
b) Kmicic z misją w siedzibie wroga,
c) Kmicic jako poseł Sapiehy i obrońca Soroki,
d) spotkanie przeciwników.

\n
  1. Bogusław Radziwiłł - stany emocjonalne, zachowania, sytuacja, np.:
\n

0-6
a) Książę Bogusław Radziwiłł - postać historyczna,
b) zdrajca ojczyzny,
c) cyniczna gra,
d) żądza zemsty (satysfakcja),
e) fiasko jako skutek zaślepienia klęską,
f) upokarzanie osobistego wroga (Kmicica),
g) odwaga, potrzeba ryzyka, silnych emocji,
h) konsekwencja w podstępnych planach (mimo osłabienia chorobą),
i) niecenienie wartości - ojczyzna, prawda,
j) wyrachowanie, przebiegłość (brak zasad moralnych),
k) pycha.

\n
  1. Andrzej Kmicic - stany emocjonalne, zachowania, sytuacja, np.:
\n

0-6
a) Andrzej Kmicic - pułkownik, chorąży orszański,
b) patriota,
c) opanowanie (mimo gniewu),
d) pragnienie uwolnienia wachmistrza (swojego żołnierza),
e) gotowość do poświęcenia,
f) zdolność do wielkich uczuć,
g) połączenie odwagi i szlachetnych porywów serca
h) żołnierska duma,
i) rycerskie cnoty w służbie ojczyźnie,
j) wiarygodność dowódcy,
k) zdolności oratorskie,
l) wskazywanie innym zagrożeń służby u zdrajcy (w sytuacji zagrożenia własnego życia),
ł) ratując z osobistych powodów Sorokę, służy ojczyźnie (nakłania wojsko do odważnych
czynów).

\n
  1. Wachmistrz Soroka - stany emocjonalne, zachowania, sytuacja, np.:
\n

0-4
a) wachmistrz, żołnierz Kmicica,
b) całkowicie oddany swojemu panu,
Rozwiązania zadań i schemat punktowania - poziom podstawowy
7
c) skazanie na śmierć,
d) gotowość na śmierć,
e) trwoga przed okrucieństwem, bólem,
f) żołnierski los - niewola, wyrok, wygrana,
g) cenienie Kmicica,
h) wdzięczność,
i) radość (wewnętrzna, tylko w spojrzeniu) z ocalenia.

\n
  1. Wojsko (chorągiew) - stany emocjonalne, zachowania, sytuacja, np.:
\n

0-4
a) żołnierze - chorągiew służąca Bogusławowi (szlachta polska),
b) związanie przysięgą - służba Bogusławowi Radziwiłłowi, który okazał się zdrajcą,
c) wykonywanie rozkazu - aresztowanie Kmicica, przebieg egzekucji Soroki,
d) posłuchanie namowy Kmicica do wierności ojczyźnie,
e) gotowość do walki z wrogiem ojczyzny,
f) poczucie wolności w służbie królowi,
g) bunt w słusznej sprawie.

\n
  1. Podsumowanie
\n

0-3
pełne: dostrzeżenie, że postępowanie bohaterów ma związek z sytuacją wojenną, ale również
wynika z ich usposobienia. Narracja o emocjach dopełnia charakterystykę bohaterów.
Analizowanie stanów emocjonalnych postaci Sienkiewicza pozwala na ich zróżnicowanie,
podział na zdrajców i obrońców ojczyzny, ludzi dobrych i złych.
(3)
częściowe: dostrzeżenie, że postępowanie bohaterów ma związek z sytuacją wojenną, ale
również wynika z ich usposobienia. Narracja o emocjach dopełnia charakterystykę
bohaterów.
(2)
próba podsumowania: dostrzeżenie, że postępowanie bohaterów ma związek z sytuacją
wojenną, ale również wynika z ich usposobienia.
(1)
Temat 2. Na podstawie fragmentu Wesela Stanisława Wyspiańskiego porównaj poglądy
Poety i Gospodarza na temat poezji narodowej oraz przedstaw sądy bohaterów
o Polakach.
1.
Wstępne rozpoznanie, np.:
(2)
a) przedstawienie uczestników dialogu (reprezentanci inteligencji, jeden mieszka w mieście,
a drugi na wsi),
b) wesele inteligenta z chłopką (Lucjana Rydla z Jadwigą z Mikołajczyków),
c) czas i miejsce akcji - dom weselny (Bronowice pod Krakowem/dom W. Tetmajera),
listopad 1900 r.,
d) zróżnicowane poglądy bohaterów na temat poezji/Polaków.
2.
Poglądy Poety na temat poezji narodowej, np.:
(5)
a) marzy o wielkim dramacie (monumentalnym/romantycznym),
poezja powinna:
b) podejmować ważne tematy (np. cierpienie/miłość/bohaterskie czyny),
c) kreować bohaterów: herosów, rycerzy,
d) być spełnieniem marzeń i pragnień,
e) pobudzać do działania,
f) łączyć różne kategorie estetyczne (komizm z tragizmem),
g) kreować bohaterów kierujących się emocjami,
Rozwiązania zadań i schemat punktowania - poziom podstawowy
8
h) być poetycka/baśniowa/fatalistyczna,
i) ukazywać przeciwieństwa.
3.
Poglądy Gospodarza na temat poezji narodowej, np.:
(3)
a) krytykuje dramatyczność/monumentalizm,
poezja powinna:
b) wyrażać prawdziwe uczucia,
c) odzwierciedlać życie,
d) łączyć smutek z radością,
e) być zrozumiała.
4.
Sądy Poety o Polakach, np.:
(6)
a) rozchwiani emocjonalnie,
b) pogrążeni w marazmie/bierni,
c) ograniczeni przez „pospolitość”,
d) uśpieni,
e) pragną wielkich czynów/marzą o zbrojnym powstaniu,
f) marzą o podmiotowości,
g) marzyciele, fantaści,
h) oderwani od rzeczywistości,
i) ciąży na nich fatum.
5.
Sądy Gospodarza o Polakach, np.:
(6)
a) skłonni do przeżywania dramatów,
b) emocjonalni,
c) porywczy,
d) rozwarstwieni/podzieleni,
e) skłonni do przesady, patosu, monumentalizmu,
f) rozpamiętują tragedie narodowe,
g) tradycjonaliści/zapatrzeni w przeszłość,
h) przekonani o swojej wyjątkowości,
i) wyznają różne wartości/ideały/„świętości”,
j) bohaterowie narodowi są skazani na klęską,
k) kolejne pokolenia popełniają te same błędy,
l) chłopi to ważna siła społeczna.
6.
Podsumowanie
(3)
pełne: uwzględnia podobieństwa i różnice dotyczące poglądów bohaterów na temat poezji
narodowej; uogólnia sądy bohaterów o Polakach.
(3)
częściowe: uwzględnia podobieństwa lub różnice dotyczące poglądów bohaterów na temat
poezji narodowej; uogólnia sądy bohaterów o Polakach.
(2)
próba podsumowania: formułuje uogólnienie dotyczące podobieństwa lub różnicy
w poglądach bohaterów na temat poezji narodowej lub uogólnia sądy bohaterów o Polakach.
(1)
Rozwiązania zadań i schemat punktowania - poziom podstawowy
9
II.
KOMPOZYCJA (maksymalnie 5 punktów)
Kompozycję wypracowania ocenia się wtedy, gdy przyznane zostały punkty za rozwinięcie tematu.

\n\n

przejrzysta i logiczna; pełna konsekwencja w układzie graficznym;
5 p.

\n\n

głównych części;
3 p.

\n\n

1 p.
Uwaga: jeśli powyższe kryteria nie zostały spełnione, nie przyznaje się punktów.
III.
STYL (maksymalnie 5 punktów)

\n\n

urozmaicona leksyka;
5 p.

\n\n

3 p.

\n\n

1 p.
Uwaga: jeśli powyższe kryteria nie zostały spełnione, nie przyznaje się punktów.
IV.
JĘZYK (maksymalnie 12 punktów)

\n\n

poprawne: słownictwo, frazeologia, fleksja;
12 p.

\n\n

i fleksja;
9 p.

\n\n

składnia, słownictwo, frazeologia;
6 p.

\n\n

(słownictwo i frazeologia), fleksyjnych;
3 p.

\n\n

składniowych, leksykalnych.
1 p.
Uwaga: jeśli powyższe kryteria nie zostały spełnione, nie przyznaje się punktów.
V.
ZAPIS (maksymalnie 3 punkty)

\n\n

3 p.

\n\n

2 p.

\n\n

komunikacji (mimo różnych błędów).
1 p.
Uwaga: jeśli powyższe kryteria nie zostały spełnione, nie przyznaje się punktów.
VI.
SZCZEGÓLNE WALORY PRACY
0-4
p.

","solutions":[]}