{"id":"jezyk-polski-2015-egzamin-gimnazjalny/zad/15","paper_id":"jezyk-polski-2015-egzamin-gimnazjalny","number":"15","points":1,"ptype":"true_false","subject":"jezyk-polski","category":"egzamin-gimnazjalny","year":2015,"month":null,"level":null,"text":"Zadanie 15. (0-1)\nOceń prawdziwość poniższych informacji. Wybierz P, jeśli informacja jest prawdziwa,\nalbo F - jeśli jest fałszywa.\nW zwrotkach drugiej i trzeciej występuje taki sam układ rymów.\nP\nF\nWyrażenie dwie drogi w zwrotkach pierwszej i czwartej pełni\nfunkcję refrenu.\nP\nF\nPRZENIEŚ ROZWIĄZANIA NA KARTĘ ODPOWIEDZI!\nPrzeczytaj tekst i wykonaj zadania 16.-19.\nLeszek Kołakowski\nO SŁAWIE (fragment)\nSława, jak wiadomo, jest jednym z najbardziej pożądanych dóbr. Na pozór jest to tak\noczywiste, że nie warto dociekać przyczyn, dla których sława taką sławą się cieszy. A jednak\npragnienie sławy, chociaż obsesyjnie w naszej cywilizacji obecne, nie jest powszechne.\nBardzo wielu ludzi naprawdę wcale o sławę nie zabiega - dlatego, że po prostu boją się być\nwystawieni na widok publiczny, że są niepewni siebie albo że mają niewysokie o sobie\nsamych mniemanie.\nSława często przynosi bogactwo: w przypadku znanych aktorów, reżyserów filmowych,\nśpiewaków rockowych, sportowców itd. Ludzie na ogół jednak ubiegają się o sławę dla niej\nsamej, nie tylko dla innych zysków, które przynosi - jak o tym poucza nieśmiertelny przykład\nHerostratesa1, który, jak wieść niesie, spalił świątynię Diany wyłącznie po to, żeby rozgłos\nuzyskać, co mu się też nadzwyczajnie udało, bo po tylu wiekach wszyscy jego imię pamiętają.\nZ drugiej strony są ludzie bardzo bogaci, którzy unikają rozgłosu i trzymają się w cieniu.\nMożemy więc uznać, że sława uchodzi za dobro samo w sobie, nie tylko za środek do\nzdobycia innych dóbr.\nSława z natury swojej przypada nielicznym; rzadkość należy do jej definicji. Dlatego też\nnieuchronne jest, że z tych, co o sławie marzą, tylko znikoma cząstka cel osiągnie, a ogromna\nwiększość będzie rozczarowana.\nJest oczywiste, że sława ma niezliczoną ilość stopni i niepodobna dokładnie określić, kto\njest sławny naprawdę. Jeśli pominąć tych, co są sławni z urzędu, jak prezydenci i premierzy\nznaczących państw, papieże i królowie, wolno chyba powiedzieć, że sława na świecie jest na\nogół proporcjonalna do czasu i częstotliwości, w jakiej ludzie pokazują się w telewizji\nGH-P1 Strona 9 z 11\ni na ekranach filmowych. Wszyscy w Ameryce znają nazwiska i oblicza ludzi, którzy\ncodziennie prowadzą dzienniki lub popularne programy telewizyjne. Ilu z nas jednak, tych\nmianowicie, co nie są fizykami ani chemikami, potrafi wymienić nazwiska laureatów\nNagrody Nobla w fizyce i chemii za ostatnie 40 lat? A jednak, choć nie znamy nazwisk\ni przeważnie nie wiemy, czym właściwie ci ludzie się zasłużyli, jesteśmy z góry przekonani,\nże są to osoby wybitne i ogromnie zasłużone. Nie są jednak sławne, skoro tak niewielu z nas\npotrafi je zidentyfikować.\nZ takich właśnie spostrzeżeń rodzić się może niemądre przypuszczenie, że sława jest\nrozdzielana niesprawiedliwie. Mógłby kto rzec: niepokonany bokser może być półanalfabetą\ni sławny jest na cały świat, a wielki uczony, prawdziwy dobroczyńca ludzkości, na przykład\nw naukach medycznych, znany jest tylko nielicznym. Nie wiadomo jednak, co w tym złego\ni dlaczego sława miałaby być zasłużoną nagrodą tylko za znakomite osiągnięcia intelektualne,\na nie - za wyniki atletyczne albo za sprawne prowadzenie programów telewizyjnych.\nPragnienie sławy nie jest godne potępienia albo niegodziwe. Na ogół jednak lepsi\nsą ludzie, co o sławie nie myślą, ale zadowoleni są z tego, że są lubiani i szanowani choćby\nw niewielkim gronie przyjaciół i bliskich.\n1 Herostrates - szewc z Efezu, który pragnął zyskać nieśmiertelną sławę i dlatego podpalił w 356 r. p.n.e.\nświątynię Artemidy (Diany), uznawaną za jeden z siedmiu cudów starożytnego świata.\n[487 słów]","answer":null,"answer_text":"Zadanie 15. (0-1)\nWymaganie ogólne\nWymaganie szczegółowe\nII. Analiza i interpretacja tekstów kultury.\nUmiejętność z zakresu szkoły podstawowej.\n2. Analiza. Uczeń:\n5) rozpoznaje: […] rym, refren; […].\nRozwiązanie\nPF\nSchemat punktowania\n1 p. - poprawna odpowiedź.\n0 p. - odpowiedź niepoprawna albo brak odpowiedzi.","solution":null,"image":"img/jezyk-polski-2015-egzamin-gimnazjalny/zad-15.webp","solution_image":null,"topics":null,"page_from":8,"source":"ocr","answer_source":null,"answer_text_source":"ocr","solution_source":null,"text_source":"ocr","source_label":"Język polski · Egzamin gimnazjalny · 2015","subject_label":"Język polski","category_label":"Egzamin gimnazjalny","text_html":"

Zadanie 15. (0-1)
Oceń prawdziwość poniższych informacji. Wybierz P, jeśli informacja jest prawdziwa,
albo F - jeśli jest fałszywa.
W zwrotkach drugiej i trzeciej występuje taki sam układ rymów.
P
F
Wyrażenie dwie drogi w zwrotkach pierwszej i czwartej pełni
funkcję refrenu.
P
F
PRZENIEŚ ROZWIĄZANIA NA KARTĘ ODPOWIEDZI!
Przeczytaj tekst i wykonaj zadania 16.-19.
Leszek Kołakowski
O SŁAWIE (fragment)
Sława, jak wiadomo, jest jednym z najbardziej pożądanych dóbr. Na pozór jest to tak
oczywiste, że nie warto dociekać przyczyn, dla których sława taką sławą się cieszy. A jednak
pragnienie sławy, chociaż obsesyjnie w naszej cywilizacji obecne, nie jest powszechne.
Bardzo wielu ludzi naprawdę wcale o sławę nie zabiega - dlatego, że po prostu boją się być
wystawieni na widok publiczny, że są niepewni siebie albo że mają niewysokie o sobie
samych mniemanie.
Sława często przynosi bogactwo: w przypadku znanych aktorów, reżyserów filmowych,
śpiewaków rockowych, sportowców itd. Ludzie na ogół jednak ubiegają się o sławę dla niej
samej, nie tylko dla innych zysków, które przynosi - jak o tym poucza nieśmiertelny przykład
Herostratesa1, który, jak wieść niesie, spalił świątynię Diany wyłącznie po to, żeby rozgłos
uzyskać, co mu się też nadzwyczajnie udało, bo po tylu wiekach wszyscy jego imię pamiętają.
Z drugiej strony są ludzie bardzo bogaci, którzy unikają rozgłosu i trzymają się w cieniu.
Możemy więc uznać, że sława uchodzi za dobro samo w sobie, nie tylko za środek do
zdobycia innych dóbr.
Sława z natury swojej przypada nielicznym; rzadkość należy do jej definicji. Dlatego też
nieuchronne jest, że z tych, co o sławie marzą, tylko znikoma cząstka cel osiągnie, a ogromna
większość będzie rozczarowana.
Jest oczywiste, że sława ma niezliczoną ilość stopni i niepodobna dokładnie określić, kto
jest sławny naprawdę. Jeśli pominąć tych, co są sławni z urzędu, jak prezydenci i premierzy
znaczących państw, papieże i królowie, wolno chyba powiedzieć, że sława na świecie jest na
ogół proporcjonalna do czasu i częstotliwości, w jakiej ludzie pokazują się w telewizji
GH-P1 Strona 9 z 11
i na ekranach filmowych. Wszyscy w Ameryce znają nazwiska i oblicza ludzi, którzy
codziennie prowadzą dzienniki lub popularne programy telewizyjne. Ilu z nas jednak, tych
mianowicie, co nie są fizykami ani chemikami, potrafi wymienić nazwiska laureatów
Nagrody Nobla w fizyce i chemii za ostatnie 40 lat? A jednak, choć nie znamy nazwisk
i przeważnie nie wiemy, czym właściwie ci ludzie się zasłużyli, jesteśmy z góry przekonani,
że są to osoby wybitne i ogromnie zasłużone. Nie są jednak sławne, skoro tak niewielu z nas
potrafi je zidentyfikować.
Z takich właśnie spostrzeżeń rodzić się może niemądre przypuszczenie, że sława jest
rozdzielana niesprawiedliwie. Mógłby kto rzec: niepokonany bokser może być półanalfabetą
i sławny jest na cały świat, a wielki uczony, prawdziwy dobroczyńca ludzkości, na przykład
w naukach medycznych, znany jest tylko nielicznym. Nie wiadomo jednak, co w tym złego
i dlaczego sława miałaby być zasłużoną nagrodą tylko za znakomite osiągnięcia intelektualne,
a nie - za wyniki atletyczne albo za sprawne prowadzenie programów telewizyjnych.
Pragnienie sławy nie jest godne potępienia albo niegodziwe. Na ogół jednak lepsi
są ludzie, co o sławie nie myślą, ale zadowoleni są z tego, że są lubiani i szanowani choćby
w niewielkim gronie przyjaciół i bliskich.
1 Herostrates - szewc z Efezu, który pragnął zyskać nieśmiertelną sławę i dlatego podpalił w 356 r. p.n.e.
świątynię Artemidy (Diany), uznawaną za jeden z siedmiu cudów starożytnego świata.
[487 słów]

","answer_text_html":"

Zadanie 15. (0-1)
Wymaganie ogólne
Wymaganie szczegółowe
II. Analiza i interpretacja tekstów kultury.
Umiejętność z zakresu szkoły podstawowej.

\n
  1. Analiza. Uczeń:
  2. rozpoznaje: […] rym, refren; […].
\n

Rozwiązanie
PF
Schemat punktowania
1 p. - poprawna odpowiedź.
0 p. - odpowiedź niepoprawna albo brak odpowiedzi.

","solutions":[]}