{"id":"jezyk-polski-2015-maj-matura-podstawowa/zad/2","paper_id":"jezyk-polski-2015-maj-matura-podstawowa","number":"2","points":null,"ptype":"open","subject":"jezyk-polski","category":"matura","year":2015,"month":"maj","level":"podstawowa","text":"Zadanie 2.\nWojciech Nowicki\nKsiążki na całe życie\nStoliki, szafki, podłoga przy łóżku. Na nich książki, do których się wraca. Tak jest\nw znanych mi domach. Po wiele z tych lektur przyłóżkowych ludzie sięgają przez całe życie.\nWszystkim nam potrzeba stałych odniesień. Z tym czytaniem znanych książek jest jak\nze słuchaniem muzyki, niekoniecznie dobrej - tych utworów, które pozostają świeże, choć\ndawno już są znane na pamięć. Chce się słuchać bez końca, nie myśląc o tym, dlaczego.\nW którymś momencie zamiera chęć połknięcia wszystkich książek świata. Zawsze\npodziwiałem moich przyjaciół, którzy wiele czytają. Sam niemal rok spędziłem w czytelni\nBritish Museum, w bieżącej lekturze odkrywając tytuł następnej. Sens czytania tak wielu\ntytułów polegał na tym, by znaleźć książki, które miałbym ochotę czytać wciąż na nowo. Tak\nVerlyn Klinkenborg2 opisuje swój książkowy łańcuszek szczęścia.\nCzytelnika\nmusi\nw\nkońcu\nogarnąć\nstrach\nprzed\nkosmosem,\nnieskończoną\nprzestrzenią - bo kiedy pomyśleć, że w każdej porządnej bibliotece ukryto miliony tomów, to\nwiadomo z góry, że nie wystarczy życia, żeby chociaż tę jedną bibliotekę poznać w całości.\nWtedy pozostaje droga mnicha - wejście w przestrzenie ograniczone i przez to otwarte na\nświat wewnętrzny. W ten sposób rozpoczyna się praca literackiego działkowicza,\nporzucającego wielkie areały i uprawiającego swój spłachetek3.\nTen fenomen domowej półki należy do kultury masowej - bo cóż innego kryje się\nw popularnym pytaniu o książki ulubione? Właśnie tych paręnaście tomów ratunkowych.\nBo kiedy wydaje się, że niebo spadnie na głowę, trzeba szukać schronienia. Trzeba lektury,\nktóra zasłoni widok, trzeba miarowego kołysania znanej frazy.\nCzy więc wracanie do tych samych książek ma w ogóle jakieś wady? Przynajmniej jedna\nzdaje się oczywista - im więcej książek czytamy wielokrotnie, tym mniej poznajemy nowych.\nNie znoszę czytania nowych książek. Czytałem w kółko 20 czy 30 tomów i tylko\nte książki mam ochotę czytać nadal. Kiedy książka jest zupełnie nowa, zasiadam do niej,\njakbym się zabierał do dziwnego dania, obracał i dziobał tu i ówdzie, nie za bardzo wiedząc,\nco o niej sądzić. Apetyt winna wspomagać potrzeba zaufania i pewności, pisał William\nHazlitt4.\nStoliki, szafki, podłoga przy łóżku. Ludzie w kółko czytają. Każdy w czym innym szuka\noparcia. Ofiarujemy sobie spokój w twardej albo broszurowej okładce, w kawałku plastiku\nz ekranem. Chyba o to właśnie chodzi: o budowanie wyspy własnej, jednoosobowej,\no pewność następnego zdania, o poczucie, że jest ktoś bliski, kto nie zawiedzie. Po to ludzie\nłączą się z książkami na całe życie.\nNa podstawie: Wojciech Nowicki, Chwała półkownikom, „Książki” nr 4/2012.","answer":null,"answer_text":"1\n0","solution":null,"image":"img/jezyk-polski-2015-maj-matura-podstawowa/zad-2.webp","solution_image":null,"topics":null,"page_from":5,"source":"ocr","answer_source":null,"answer_text_source":"ocr","solution_source":null,"text_source":"ocr","source_label":"Język polski · Matura · maj 2015 (podstawowa)","subject_label":"Język polski","category_label":"Matura","text_html":"

Zadanie 2.
Wojciech Nowicki
Książki na całe życie
Stoliki, szafki, podłoga przy łóżku. Na nich książki, do których się wraca. Tak jest
w znanych mi domach. Po wiele z tych lektur przyłóżkowych ludzie sięgają przez całe życie.
Wszystkim nam potrzeba stałych odniesień. Z tym czytaniem znanych książek jest jak
ze słuchaniem muzyki, niekoniecznie dobrej - tych utworów, które pozostają świeże, choć
dawno już są znane na pamięć. Chce się słuchać bez końca, nie myśląc o tym, dlaczego.
W którymś momencie zamiera chęć połknięcia wszystkich książek świata. Zawsze
podziwiałem moich przyjaciół, którzy wiele czytają. Sam niemal rok spędziłem w czytelni
British Museum, w bieżącej lekturze odkrywając tytuł następnej. Sens czytania tak wielu
tytułów polegał na tym, by znaleźć książki, które miałbym ochotę czytać wciąż na nowo. Tak
Verlyn Klinkenborg2 opisuje swój książkowy łańcuszek szczęścia.
Czytelnika
musi
w
końcu
ogarnąć
strach
przed
kosmosem,
nieskończoną
przestrzenią - bo kiedy pomyśleć, że w każdej porządnej bibliotece ukryto miliony tomów, to
wiadomo z góry, że nie wystarczy życia, żeby chociaż tę jedną bibliotekę poznać w całości.
Wtedy pozostaje droga mnicha - wejście w przestrzenie ograniczone i przez to otwarte na
świat wewnętrzny. W ten sposób rozpoczyna się praca literackiego działkowicza,
porzucającego wielkie areały i uprawiającego swój spłachetek3.
Ten fenomen domowej półki należy do kultury masowej - bo cóż innego kryje się
w popularnym pytaniu o książki ulubione? Właśnie tych paręnaście tomów ratunkowych.
Bo kiedy wydaje się, że niebo spadnie na głowę, trzeba szukać schronienia. Trzeba lektury,
która zasłoni widok, trzeba miarowego kołysania znanej frazy.
Czy więc wracanie do tych samych książek ma w ogóle jakieś wady? Przynajmniej jedna
zdaje się oczywista - im więcej książek czytamy wielokrotnie, tym mniej poznajemy nowych.
Nie znoszę czytania nowych książek. Czytałem w kółko 20 czy 30 tomów i tylko
te książki mam ochotę czytać nadal. Kiedy książka jest zupełnie nowa, zasiadam do niej,
jakbym się zabierał do dziwnego dania, obracał i dziobał tu i ówdzie, nie za bardzo wiedząc,
co o niej sądzić. Apetyt winna wspomagać potrzeba zaufania i pewności, pisał William
Hazlitt4.
Stoliki, szafki, podłoga przy łóżku. Ludzie w kółko czytają. Każdy w czym innym szuka
oparcia. Ofiarujemy sobie spokój w twardej albo broszurowej okładce, w kawałku plastiku
z ekranem. Chyba o to właśnie chodzi: o budowanie wyspy własnej, jednoosobowej,
o pewność następnego zdania, o poczucie, że jest ktoś bliski, kto nie zawiedzie. Po to ludzie
łączą się z książkami na całe życie.
Na podstawie: Wojciech Nowicki, Chwała półkownikom, „Książki” nr 4/2012.

","answer_text_html":"

1
0

","solutions":[]}