{"id":"jezyk-polski-2017-sierpien-poprawkowa-podstawowa/zad/7","paper_id":"jezyk-polski-2017-sierpien-poprawkowa-podstawowa","number":"7","points":3,"ptype":"open","subject":"jezyk-polski","category":"inne","year":2017,"month":"sierpien","level":"podstawowa","text":"Zadanie 7. (0-3)\nNapisz streszczenie tekstu liczące 40-60 słów.\nMPO_1P\nTekst do zadań 8.-13.\nGłos ludzki i nieludzki\nRadio jest mi najbliższe. Radio jest mi najdalsze.\n„W eterze”, „na falach eteru” - tak kiedyś mówiono o radiu. Było słuchaczom potrzebne\nto dziwne, wewnętrznie sprzeczne wyobrażenie: głos wędruje przez próżnię, ale próżnię\nsubstancjalną5! Substancjalną, bo wypełnioną głosem.\nSkąd potrzeba takiego wyrażenia? - Zapewne wywołała ją dziwność samej sytuacji: oto\ngłos oderwany od ciała osoby mówiącej dobiega do nas z ogromnej odległości, a mimo to\nzachowuje pozory (a może jednak prawdę?) kontaktu intymnego. […]\nPrzestrzeń eteru ludziom z epoki, w której ten astrofizyczny termin upowszechniono,\nwydawała się niewyobrażalnie ogromna, nieomal nieludzka, Pascalowska. Radio tę przestrzeń\nczyniło intymną.\nWiele osób pamięta domowe wieczory, siebie i swoich bliskich z uszami przy odbiorniku,\nnasłuchujących szumu radiostacji, szumu, który był jak intymny szept kosmicznych odległości.\n[…]\nJęzykoznawcy wśród cech odróżniających ludzki język od mowy zwierząt wymieniają\n„odnośność na dystans”. Możemy mówić nie tylko o tym, co teraz mamy przed oczyma, ale\ni o czymś, co było, co będzie, co znajduje się poza horyzontem zmysłów.\nWydaje mi się, że radio (a także wynalazki telefonu i płyty gramofonowej) wytworzyło\ninny jeszcze rodzaj „odnośności na dystans”. Oto ktoś mi bliski mówi do mnie tak, jakby stał\nobok, a przecież mówi z odległości uniemożliwiającej bliskość.\nDzisiaj już jesteśmy przyzwyczajeni do tego efektu i nie zwracamy na niego uwagi. Ale\ndla pierwszych użytkowników telefonu i radia to było szokujące. […]\nNikt lepiej nie przedstawił tego wrażenia od Franza Kafki w Zamku. Kiedy geometra K.\nbierze do rąk słuchawkę telefonu, który ma go połączyć z administracją Zamku, słyszy „jakby\nbrzęczenie niezliczonych głosików dziecięcych albo nawet nie było to brzęczenie, lecz jakby\nśpiew jakichś odległych, najodleglejszych głosów”. I zaraz potem „mocny ton, który uderzał\nw ucho, jak gdyby chciał głębiej przeniknąć niż tylko do nędznego zmysłu słuchu”.\nGeometra K. doświadcza zderzenia tego, co arcyludzkie i intymne, dziecięcych głosików,\nz kosmicznymi odległościami, a za ich pośrednictwem - z bezdusznymi mieszkańcami Zamku.\nTo znakomity, wiarygodny symbol obcowania z wszelkimi nowożytnymi urządzeniami\nizolującymi ludzki głos od jego naturalnych, osobowych źródeł - z telefonem, radiem,\nmagnetofonem.\nW radiu następuje oddzielenie głosu od cielesnej obecności. Być może właśnie ta\nniezwykła sytuacja paradoksalnie wzmaga wartość owej obecności. […]\nGłosowi z radia najbardziej brakuje twarzy. […] Nawet w obrazie filmowym, im\nważniejsza staje się twarz aktora (jak na przykład w późnych filmach Bergmana), tym mocniej\nnasza podświadomość odczuwa wtórne tylko zaistnienie twarzy, sklejenie głosu z twarzą,\nprymitywne w porównaniu do życiowej bezpośredniości międzyludzkiego kontaktu. Każdy\nfilm w tym sensie skazany jest na symboliczny dubbing!\nWiele dramatów Samuela Becketta ma za temat takie właśnie oddzielenie głosu od osoby\nmówiącej, od jej twarzy. Ten motyw za przyczyną pisarskiej i dramaturgicznej wyobraźni\nBecketta stał się naczelnym symbolem nowożytnej samotności, a także - przejmującym\nsymbolem śmierci.\nNa podstawie: Piotr Matywiecki, Głos ludzki i nieludzki, „Tekstualia” 2013, nr 1(32).\n5 Próżnia substancjalna - przestrzeń niewypełniona materią.\nMPO_1P","answer":null,"answer_text":"Zadanie 7. (0-3)\nSchemat punktowania\n3 p. - ze streszczenia wynika, jaki jest temat tekstu i co na ten temat powiedziano w tekście;\nadekwatny poziom uogólnienia, streszczenie logicznie spójne, właściwa liczba słów.\n2 p. - ze streszczenia wynika, jaki jest temat tekstu i co na ten temat powiedziano w tekście\nALE zaburzenia dotyczące poziomu uogólnienia LUB logicznej spójności streszczenia.\n1 p. - ze streszczenia wynika, jaki jest temat tekstu i co na ten temat powiedziano w tekście;\nALE zaburzenia dotyczące poziomu uogólnienia ORAZ logicznej spójności streszczenia.\n0 p. - odpowiedź błędna LUB brak odpowiedzi.\nPrzykładowa odpowiedź\nAutorka odkrywa tajemnice antycznych rzeźb i prezentuje wyniki pracy archeologów, fizyków\ni chemików. Rozwój techniki i nowoczesne technologie, które rozwinęły się w końcu XIX\nwieku i w XX wieku, pokazały, że starożytna rzeźba kojarzona przez nas z bielą marmuru, była\nbarwna. Autorka przedstawia liczne przykłady stosowania barw w kulturze Greków i Majów,\npotwierdzając w ten sposób ustalenia archeologów.","solution":null,"image":"img/jezyk-polski-2017-sierpien-poprawkowa-podstawowa/zad-7.webp","solution_image":null,"topics":null,"page_from":4,"source":"ocr","answer_source":null,"answer_text_source":"ocr","solution_source":null,"text_source":"ocr","source_label":"Język polski · Inne · sierpień 2017 (podstawowa)","subject_label":"Język polski","category_label":"Inne","text_html":"

Zadanie 7. (0-3)
Napisz streszczenie tekstu liczące 40-60 słów.
MPO_1P
Tekst do zadań 8.-13.
Głos ludzki i nieludzki
Radio jest mi najbliższe. Radio jest mi najdalsze.
„W eterze”, „na falach eteru” - tak kiedyś mówiono o radiu. Było słuchaczom potrzebne
to dziwne, wewnętrznie sprzeczne wyobrażenie: głos wędruje przez próżnię, ale próżnię
substancjalną5! Substancjalną, bo wypełnioną głosem.
Skąd potrzeba takiego wyrażenia? - Zapewne wywołała ją dziwność samej sytuacji: oto
głos oderwany od ciała osoby mówiącej dobiega do nas z ogromnej odległości, a mimo to
zachowuje pozory (a może jednak prawdę?) kontaktu intymnego. […]
Przestrzeń eteru ludziom z epoki, w której ten astrofizyczny termin upowszechniono,
wydawała się niewyobrażalnie ogromna, nieomal nieludzka, Pascalowska. Radio tę przestrzeń
czyniło intymną.
Wiele osób pamięta domowe wieczory, siebie i swoich bliskich z uszami przy odbiorniku,
nasłuchujących szumu radiostacji, szumu, który był jak intymny szept kosmicznych odległości.
[…]
Językoznawcy wśród cech odróżniających ludzki język od mowy zwierząt wymieniają
„odnośność na dystans”. Możemy mówić nie tylko o tym, co teraz mamy przed oczyma, ale
i o czymś, co było, co będzie, co znajduje się poza horyzontem zmysłów.
Wydaje mi się, że radio (a także wynalazki telefonu i płyty gramofonowej) wytworzyło
inny jeszcze rodzaj „odnośności na dystans”. Oto ktoś mi bliski mówi do mnie tak, jakby stał
obok, a przecież mówi z odległości uniemożliwiającej bliskość.
Dzisiaj już jesteśmy przyzwyczajeni do tego efektu i nie zwracamy na niego uwagi. Ale
dla pierwszych użytkowników telefonu i radia to było szokujące. […]
Nikt lepiej nie przedstawił tego wrażenia od Franza Kafki w Zamku. Kiedy geometra K.
bierze do rąk słuchawkę telefonu, który ma go połączyć z administracją Zamku, słyszy „jakby
brzęczenie niezliczonych głosików dziecięcych albo nawet nie było to brzęczenie, lecz jakby
śpiew jakichś odległych, najodleglejszych głosów”. I zaraz potem „mocny ton, który uderzał
w ucho, jak gdyby chciał głębiej przeniknąć niż tylko do nędznego zmysłu słuchu”.
Geometra K. doświadcza zderzenia tego, co arcyludzkie i intymne, dziecięcych głosików,
z kosmicznymi odległościami, a za ich pośrednictwem - z bezdusznymi mieszkańcami Zamku.
To znakomity, wiarygodny symbol obcowania z wszelkimi nowożytnymi urządzeniami
izolującymi ludzki głos od jego naturalnych, osobowych źródeł - z telefonem, radiem,
magnetofonem.
W radiu następuje oddzielenie głosu od cielesnej obecności. Być może właśnie ta
niezwykła sytuacja paradoksalnie wzmaga wartość owej obecności. […]
Głosowi z radia najbardziej brakuje twarzy. […] Nawet w obrazie filmowym, im
ważniejsza staje się twarz aktora (jak na przykład w późnych filmach Bergmana), tym mocniej
nasza podświadomość odczuwa wtórne tylko zaistnienie twarzy, sklejenie głosu z twarzą,
prymitywne w porównaniu do życiowej bezpośredniości międzyludzkiego kontaktu. Każdy
film w tym sensie skazany jest na symboliczny dubbing!
Wiele dramatów Samuela Becketta ma za temat takie właśnie oddzielenie głosu od osoby
mówiącej, od jej twarzy. Ten motyw za przyczyną pisarskiej i dramaturgicznej wyobraźni
Becketta stał się naczelnym symbolem nowożytnej samotności, a także - przejmującym
symbolem śmierci.
Na podstawie: Piotr Matywiecki, Głos ludzki i nieludzki, „Tekstualia” 2013, nr 1(32).
5 Próżnia substancjalna - przestrzeń niewypełniona materią.
MPO_1P

","answer_text_html":"

Zadanie 7. (0-3)
Schemat punktowania
3 p. - ze streszczenia wynika, jaki jest temat tekstu i co na ten temat powiedziano w tekście;
adekwatny poziom uogólnienia, streszczenie logicznie spójne, właściwa liczba słów.
2 p. - ze streszczenia wynika, jaki jest temat tekstu i co na ten temat powiedziano w tekście
ALE zaburzenia dotyczące poziomu uogólnienia LUB logicznej spójności streszczenia.
1 p. - ze streszczenia wynika, jaki jest temat tekstu i co na ten temat powiedziano w tekście;
ALE zaburzenia dotyczące poziomu uogólnienia ORAZ logicznej spójności streszczenia.
0 p. - odpowiedź błędna LUB brak odpowiedzi.
Przykładowa odpowiedź
Autorka odkrywa tajemnice antycznych rzeźb i prezentuje wyniki pracy archeologów, fizyków
i chemików. Rozwój techniki i nowoczesne technologie, które rozwinęły się w końcu XIX
wieku i w XX wieku, pokazały, że starożytna rzeźba kojarzona przez nas z bielą marmuru, była
barwna. Autorka przedstawia liczne przykłady stosowania barw w kulturze Greków i Majów,
potwierdzając w ten sposób ustalenia archeologów.

","solutions":[]}