{"id":"jezyk-polski-2020-kwiecien-probna-podstawowa/zad/7","paper_id":"jezyk-polski-2020-kwiecien-probna-podstawowa","number":"7","points":2,"ptype":"open","subject":"jezyk-polski","category":"probna","year":2020,"month":"kwiecien","level":"podstawowa","text":"Zadanie 7. (0-2)\nZ ostatniego akapitu tekstu wypisz rzeczownik o negatywnym nacechowaniu\nstylistycznym i wyjaśnij funkcję tego wyrazu.\nRzeczownik:\nFunkcja:\nMPO_1P\nTekst do zadań 8-13.\nAleksander Kaczorowski\n„Król mrówek”. Prywatna mitologia\nHistorie bogów, które opowiada Herbert w Królu mrówek, mogą się zdarzyć także zwykłym\nzjadaczom chleba. Co więcej - one się zdarzają.\nZbigniew Herbert pisał tę książkę przez ostatnie dwadzieścia lat życia i nie zdołał jej\nukończyć. Dla miłośników twórczości Herberta zawartość tomu nie będzie niespodzianką.\nNatomiast jego układ - i owszem. Rzecz składa się z czterech części, z których pierwsza to\nzaledwie czterowiersz dedykowany Josifowi Brodskiemu, druga - dwadzieścia utworów\nukończonych; trzecia (Dziesięć ścieżek cnoty) to swoisty odpowiednik Przesłania Pana Cogito,\nczęść czwarta zaś - sześć utworów niedokończonych lub zaniechanych przez autora.\nPocząwszy od opowieści szóstej (Ten obrzydliwy Tersytes) autor skupia uwagę - swoją\ni czytelnika - nie na abstraktach, lecz na jednostkach - bohaterach mitologii odtrąconych na jej\nmargines, lekceważonych przez jej tradycyjne wykładnie. Ton prywatnej mitologii Herberta\ndyktuje zatem - może bardziej jeszcze niż ton jego poezji - współczucie i ciekawość bliźniego.\nW tym świecie spełnia się biblijne proroctwo, że ostatni będą pierwszymi. Takim ostatnim jest\nten obrzydliwy Tersytes, najbrzydszy wojownik przybyły pod Troję, inwalida mitologii, który\nośmielił się kpić z samego Achillesa. Lecz także los bogów nie jest godny pozazdroszczenia.\nCóż bowiem po bogach, w których nikt już nie wierzy ani ich nie traktuje poważnie, cóż po\nnieśmiertelnych, którzy dla nas - śmiertelników - dawno już są nieżywi? Czym jest ich wieczne\ntrwanie, jeśli nie piekłem? Tkwią w spisie lektur dla szkół podstawowych niczym\nw zakurzonym słoju. I tylko czasem poeta upomni się o nich, wyniesie słój z pracowni na\nsłońce.\nA wówczas to, co można w nim dostrzec - przeraża. Oto Ares (Olimpijski generał). Chyba\nnajnikczemniejszy z bohaterów tej książki. Bóg drugorzędny, posiłkowy i powszechnie\npogardzany, kiedy wojny stały się bardziej domeną polityki, Ares - został zdegradowany.\nOdkrył w sobie przemożną skłonność do spisków, gangów i organizacji terrorystycznych. Siedzi\nteraz na tarasie kawiarni, widać spokojne miasto. Spogląda na zegarek. Udaje spokój.\nDokładnie o wyznaczonej godzinie w środku miasta wykwita obrzydliwa róża. Trwa chwilę.\nPotem rozlega się zgiełk, wycie syren. I nad miejscem - kaźnią niewinnych - unosi się czarna\nzasłona dymu. To miasto nie będzie już nigdy takie, jak przed wybuchem. Ares płaci za kawę\ni wolno schodzi po schodach hańby.\nW inny sposób przypomina nam o swym istnieniu Dionizos, bohater zamykającego tom\nutworu Ofiara. On to zgłosił się na ochotnika, gdy w obliczu zagłady świata antycznych bogów\nHermes poradził, by któregoś z bogów wybrać na ofiarę i ofiarować ją rękami ludzi. Cała\nsprawa wyglądała - i w istocie załatwiona była - szybko i bezboleśnie. Ale czy rzeczywiście\nbezboleśnie? Zeus miał lekkie wątpliwości. - Czy Dionizos cierpiał - zapytał naiwnie. Nie tylko\ncierpiał. Płakał. I przywoływał Boga na świadka.\nKról mrówek w obecnej postaci to zbiór niedługich lub wręcz krótkich, doskonałych - poza\nnielicznymi wyjątkami - utworów, które jednak nie składają się na w pełni satysfakcjonującą\ncałość; raczej pozwalają tylko mieć o niej pewne wyobrażenie. To zatem książka w sposób\nniezamierzony przewrotna - rozbudza apetyt, nie pozwalając go zaspokoić. Czyż jednak nie\njest to pożegnanie z czytelnikami na miarę Zbigniewa Herberta?\nNa podstawie: Aleksander Kaczorowski, Królewskie pożegnanie,\n„Gazeta Wyborcza” nr 119.\nMPO_1P","answer":null,"answer_text":"Zadanie 7. (0-2)\nWymagania ogólne\nWymagania szczegółowe\nI. Odbiór wypowiedzi i wykorzystanie\nzawartych w nich informacji.\nZdający:\n1.4) rozpoznaje zastosowane środki\njęzykowe i ich funkcje w tekście\nSchemat punktowania\n2 pkt - wypisanie rzeczownika i określenie jego funkcji.\n1 pkt - wypisanie rzeczownika BEZ określenia jego funkcji.\n0 pkt -inna odpowiedź lub brak odpowiedzi.\nPrzykładowe rozwiązanie\nRzeczownik: powieścidła\nFunkcja: Podkreślenie negatywnej oceny poziomu niektórych utworów.","solution":null,"image":"img/jezyk-polski-2020-kwiecien-probna-podstawowa/zad-7.webp","solution_image":null,"topics":null,"page_from":4,"source":"ocr","answer_source":null,"answer_text_source":"ocr","solution_source":null,"text_source":"ocr","source_label":"Język polski · Matura próbna · kwiecień 2020 (podstawowa)","subject_label":"Język polski","category_label":"Matura próbna","text_html":"

Zadanie 7. (0-2)
Z ostatniego akapitu tekstu wypisz rzeczownik o negatywnym nacechowaniu
stylistycznym i wyjaśnij funkcję tego wyrazu.
Rzeczownik:
Funkcja:
MPO_1P
Tekst do zadań 8-13.
Aleksander Kaczorowski
„Król mrówek”. Prywatna mitologia
Historie bogów, które opowiada Herbert w Królu mrówek, mogą się zdarzyć także zwykłym
zjadaczom chleba. Co więcej - one się zdarzają.
Zbigniew Herbert pisał tę książkę przez ostatnie dwadzieścia lat życia i nie zdołał jej
ukończyć. Dla miłośników twórczości Herberta zawartość tomu nie będzie niespodzianką.
Natomiast jego układ - i owszem. Rzecz składa się z czterech części, z których pierwsza to
zaledwie czterowiersz dedykowany Josifowi Brodskiemu, druga - dwadzieścia utworów
ukończonych; trzecia (Dziesięć ścieżek cnoty) to swoisty odpowiednik Przesłania Pana Cogito,
część czwarta zaś - sześć utworów niedokończonych lub zaniechanych przez autora.
Począwszy od opowieści szóstej (Ten obrzydliwy Tersytes) autor skupia uwagę - swoją
i czytelnika - nie na abstraktach, lecz na jednostkach - bohaterach mitologii odtrąconych na jej
margines, lekceważonych przez jej tradycyjne wykładnie. Ton prywatnej mitologii Herberta
dyktuje zatem - może bardziej jeszcze niż ton jego poezji - współczucie i ciekawość bliźniego.
W tym świecie spełnia się biblijne proroctwo, że ostatni będą pierwszymi. Takim ostatnim jest
ten obrzydliwy Tersytes, najbrzydszy wojownik przybyły pod Troję, inwalida mitologii, który
ośmielił się kpić z samego Achillesa. Lecz także los bogów nie jest godny pozazdroszczenia.
Cóż bowiem po bogach, w których nikt już nie wierzy ani ich nie traktuje poważnie, cóż po
nieśmiertelnych, którzy dla nas - śmiertelników - dawno już są nieżywi? Czym jest ich wieczne
trwanie, jeśli nie piekłem? Tkwią w spisie lektur dla szkół podstawowych niczym
w zakurzonym słoju. I tylko czasem poeta upomni się o nich, wyniesie słój z pracowni na
słońce.
A wówczas to, co można w nim dostrzec - przeraża. Oto Ares (Olimpijski generał). Chyba
najnikczemniejszy z bohaterów tej książki. Bóg drugorzędny, posiłkowy i powszechnie
pogardzany, kiedy wojny stały się bardziej domeną polityki, Ares - został zdegradowany.
Odkrył w sobie przemożną skłonność do spisków, gangów i organizacji terrorystycznych. Siedzi
teraz na tarasie kawiarni, widać spokojne miasto. Spogląda na zegarek. Udaje spokój.
Dokładnie o wyznaczonej godzinie w środku miasta wykwita obrzydliwa róża. Trwa chwilę.
Potem rozlega się zgiełk, wycie syren. I nad miejscem - kaźnią niewinnych - unosi się czarna
zasłona dymu. To miasto nie będzie już nigdy takie, jak przed wybuchem. Ares płaci za kawę
i wolno schodzi po schodach hańby.
W inny sposób przypomina nam o swym istnieniu Dionizos, bohater zamykającego tom
utworu Ofiara. On to zgłosił się na ochotnika, gdy w obliczu zagłady świata antycznych bogów
Hermes poradził, by któregoś z bogów wybrać na ofiarę i ofiarować ją rękami ludzi. Cała
sprawa wyglądała - i w istocie załatwiona była - szybko i bezboleśnie. Ale czy rzeczywiście
bezboleśnie? Zeus miał lekkie wątpliwości. - Czy Dionizos cierpiał - zapytał naiwnie. Nie tylko
cierpiał. Płakał. I przywoływał Boga na świadka.
Król mrówek w obecnej postaci to zbiór niedługich lub wręcz krótkich, doskonałych - poza
nielicznymi wyjątkami - utworów, które jednak nie składają się na w pełni satysfakcjonującą
całość; raczej pozwalają tylko mieć o niej pewne wyobrażenie. To zatem książka w sposób
niezamierzony przewrotna - rozbudza apetyt, nie pozwalając go zaspokoić. Czyż jednak nie
jest to pożegnanie z czytelnikami na miarę Zbigniewa Herberta?
Na podstawie: Aleksander Kaczorowski, Królewskie pożegnanie,
„Gazeta Wyborcza” nr 119.
MPO_1P

","answer_text_html":"

Zadanie 7. (0-2)
Wymagania ogólne
Wymagania szczegółowe
I. Odbiór wypowiedzi i wykorzystanie
zawartych w nich informacji.
Zdający:
1.4) rozpoznaje zastosowane środki
językowe i ich funkcje w tekście
Schemat punktowania
2 pkt - wypisanie rzeczownika i określenie jego funkcji.
1 pkt - wypisanie rzeczownika BEZ określenia jego funkcji.
0 pkt -inna odpowiedź lub brak odpowiedzi.
Przykładowe rozwiązanie
Rzeczownik: powieścidła
Funkcja: Podkreślenie negatywnej oceny poziomu niektórych utworów.

","solutions":[]}