Dokonaj interpretacji porownawczej podanych tekstow.
\nDokonaj interpretacji porownawczej podanych tekstow. Twoja praca powinna liczyc co najmniej 300 slow.
","solutions":[{"source":"maturazai","label":"maturazai.pl (AI)","kind":"text","html":"Fragmenty Genialnej epoki Brunona Schulza i Bohinia Tadeusza Konwickiego lacza sie wokol wspolnego tematu -- relacji miedzy czasem a opowiescia, miedzy doswiadczeniem a narracja -- jednak podejmuja go z odmiennych perspektyw i w odmiennych tonacjach, co pozwala uchwycic dwa rozne modele rozumienia tworczosci literackiej.
\nSchulz w analizowanym fragmencie podejmuje problem czasu jako struktury organizujacej narracje. Punktem wyjscia jest obserwacja, ze zwykle fakty uszeregowane sa chronologicznie, "nanizane na ciag jak na nitke", a narracja zywi sie ta ciagloscia i sukcesja. Problem pojawia sie wtedy, gdy istnieja zdarzenia, ktore nie mieszcza sie w oficjalnym porządku czasu -- przyszly "za pozno", gdy czas byl juz "rozdany, rozdzielony, rozebrany". Te zdarzenia sa "bezdomne i bledne", zawieszone w pustce. Schulz proponuje rozwiazanie: istnieja "rownolegle pasma czasu", boczne odnogi, slepe tory, na ktore mozna zepchnac te nielegalne dzieje. Cala ta koncepcja utrzymana jest w tonacji poluzartobliwej, z elementami ironii i gry z czytelnikiem -- narrator zwraca sie do odbiorcy, uspokaja go ("Tylko bez obawy"), wtajemnicza w swoja "nieczysta manipulacje".
\nKonwicki natomiast podchodzi do problemu czasu z perspektywy osobistej, egzystencjalnej. Jego narrator nie rozważa czasu jako kategorii narracyjnej, lecz przezywa go jako bariere oddzielajaca go od przeszlosci, od bliskich, od babki Heleny Konwickiej. Czas u Konwickiego nie jest nitka, na ktora nanizane sa fakty -- jest rzeka bolu, dretwota wyobrazni, jeziorem tesknot i gestymi mglami niepewnosci. To czas doznavany cielensnie i emocjonalnie, nie analizowany intelektualnie jak u Schulza. Narrator Konwickiego przedziara sie przez czas, sciga cien mlodej kobiety, probuje dotrzec na "tamten brzeg" -- do przeszlosci, ktora jest jednoczesnie nieosiagalna i boleśnie bliska.
\nOba teksty lączy jednak fundamentalne przekonanie, ze czas linearny, chronologiczny jest niewystarczajacy -- ze istnieja doswiadczenia, ktore wymykaja sie prostej sukcesji zdarzen. U Schulza sa to zdarzenia "nadliczbowe", nie do zaszeregowania w oficjalnym porządku temporalnym. U Konwickiego jest to cala przeszlosc rodzinna, ktora nie chce zostac zamknieta w minionym czasie i domaga sie ponownego przezywania. Obaj pisarze szukaja wiec sposobu na pokonanie ograniczen chronologii -- Schulz proponuje "rownolegle pasma czasu", Konwicki przedziara sie przez czas sila wyobrazni i pamieci.
\nZasadnicza roznica miedzy tekstami lezy w relacji narratora do opowiesci. Schulz traktuje narracje jako problem formalny, techniczny -- jak pomiescisc w opowiesci zdarzenia, ktore nie maja swojego miejsca w czasie? Jego narrator jest raczej demiurgiem-konstruktorem, ktory z pewna przekora i intelektualnym dystansem manipuluje struktura czasowa opowiesci. Uzywane przez niego metafory sa konkretne i zmyslowe (nitka, pociag, slepy tor, kontrabanda), ale sluza abstrakcyjnej refleksji o mechanizmach narracji. Schulz zwraca sie do czytelnika jak wykladowca do sluchacza -- "Czy czytelnik slyszal cos o rownoleglych pasmach czasu?" -- budujac sytuacje komunikacyjna bliska wykladowi, choc podszyta ironia.
\nKonwicki natomiast jest jednoczesnie narratorem i bohaterem wlasnej opowiesci. Jego relacja do czasu i narracji jest intymna, bolesna, nacechowana swiadomoscia przemijania i smierci. Narrator Konwickiego jest starym czlowiekiem, ktory "przezyl wszystkich swoich bliskich" i nie moze "doczekac sie swojej godziny" -- tworzy opowiesc nie jako intelektualna gre, lecz jako akt desperackiego ocalania pamieci. Kamien, w ktory rzeze litery i znaki, jest metafora dziela literackiego, ktore pisarz tworzy ze swiadomoscia jego smiertelnosci -- "co moglby byc niesmiertelny, ale przeciez jest smiertelny, tylko smiertelny".
\nRoznice formalne miedzy tekstami odpowiadaja tym roznicom tematycznym. Schulz buduje zdania rozbudowane, ale klarowne w swojej logice, posługuje sie retorika wykladu i przekonywania. Jego tekst ma charakter eseistyczny, z pytaniami retorycznymi i zwrotami do czytelnika, ktore buduja atmosfere intelektualnej zabawy. Konwicki pisze dlugimi, niekiedy niemal bezodechowymi zdaniami, w ktorych nawarstwiaja sie metafory i emocje. Jego proza ma charakter liryczny, wyznawczy, blizszy monologowi wewnetrznemu niz wykladowi.
\nOba teksty mozna rowniez porownac pod wzgledem relacji miedzy realnym a zmyslonym. Schulz otwarcie przyznaje, ze jego narracja jest "nieczysta manipulacja", ze prowadzi czytelnika "slepym torem" -- fikcja jest tu swidomą gra, a narrator nie ukrywa swojej wladzy nad opowiescia. Konwicki natomiast zaciera granice miedzy fikcja a autobiografia -- jego babka Helena Konwicka nosi to samo nazwisko co autor, postaci sa jednoczesnie rzeczywiste i wyobrazone, a sam akt tworzenia opisywany jest jako klucie w kamieniu, fizyczny trud nadawania ksztaltu wspomnieniom.
\nZestawienie obu fragmentow prowadzi do wniosku, ze literatura polska XX wieku na rozne sposoby zmierzyala sie z problemem czasu i narracji. Schulz, pisarz miedzywojennego awangardy, traktowal te kwestie jako fascynujacy problem formalny i intelektualny, otwierajacy mozliwosci eksperymentu narracyjnego. Konwicki, pisarz drugiej polowy stulecia, obdarzony swiadomoscia historycznych katastrof i osobistych strat, uczynił z czasu i pamieci sprawe egzystencjalną -- pytanie nie o to, jak opowiedziec, lecz o to, czy opowiesc zdola ocalic cokolwiek przed nicoscia. Obaj jednak zgadzaja sie w jednym: czas linearny, chronologiczny jest fikcja, a prawdziwe doswiadczenie domaga sie innej, glebszej narracji.
\nW realizacji zadania istotne jest porownywanie (najlepiej rownolegle) obu tekstow.
Jesli zdajacy podejmuje sie interpretacji najpierw pierwszego tekstu, to interpretujac drugi tekst, powinien nawiazywac w swoim porownaniu do pierwszego tekstu.
Krotkie, dwu- czy trzyzdaniowe porownanie utworow literackich na koncu wypracowania jest niewystarczajace.
Mozliwe plaszczyzny porownania obu tekstow: czas (jego znaczenia, doswiadczanie, rola wspomnien, pamietania); zdarzenia (w jaki sposob porzadkujemy je w czasie i wpisujemy w tok narracji); tworzenie opowiesci czy -- szerzej -- literatury (funkcji, typow narracji, rola wyobrazni); relacja miedzy realnym a zmyslonym.
Tekst Schulza ma charakter wykladu (traktowanie odbiorcy, podobienstwo sytuacji komunikacyjnej, dominowanie funkcji impresywnej i ekspresywnej).
Tekst Konwickiego to wywod autorefleksyjny (odbiorca i nadawca moze byc ta sama osoba); kontekst osobistej sytuacji: starosci, przemijania, smierci.