# Historia sztuki — zadanie 11

> Źródło: matura.lol — https://matura.lol/question/historia-sztuki-2006-listopad-probna-rozszerzona/zad/11
> Wersja Markdown strony zadania (dla asystentów AI). Przy cytowaniu podaj matura.lol i link powyżej.

- arkusz: Historia sztuki · Matura próbna · listopad 2006 (rozszerzona)
- rok: 2006
- poziom: rozszerzona
- typ: closed
- punkty: 1

## Treść

Zadanie 11. (1 pkt)
Kto to powiedział? (Wpisz nazwiska autorów cytatów, dobierając spośród podanych
możliwości: Le Corbusier, Jacopo Pontormo, Eugene Delacroix).
A. Malarze,
którzy
nie
są
kolorystami,
zajmują
się
kolorowaniem
rysunków,
a nie malarstwem. Kolor w malarstwie (chyba, że ktoś robi obraz jednobarwny) jest jednym
z zasadniczych elementów, podobnie jak światłocień, proporcje i perspektywa.
B. Dom jest maszyną do mieszkania. Kąpiele, słońce, ciepła i zimna woda, regulowana
temperatura, przechowywanie żywności, higiena, piękno wynikające z proporcji. Fotel jest
maszyną do siedzenia itd.
C. Jest istotnie możliwe, by na obrazie, jaki malujesz, znalazły się rzeczy, jakich natura
nie zrobiła, a także, by rzeczy zostały ulepszone, by sztuka nadała im wdzięk, naprawiła je
i ułożyła jak najodpowiedniej.
8
Próbny egzamin maturalny z historii sztuki
Poziom rozszerzony
Część 2. - ANALIZA PORÓWNAWCZA (20 pkt)

## Odpowiedź

**Odpowiedź (oficjalny klucz CKE):** 11.
A. Eugene Delacroix
B. Le Corbusier
C. Jacopo Pontormo
0-1
Za prawidłowe wpisanie
wszystkich nazwisk
1 pkt
Próbny egzamin maturalny z historii sztuki
Poziom rozszerzony
3
Część 2. ANALIZA PORÓWNAWCZA (20 pkt)
Zadanie 12. Przeprowadź analizę formy (struktury wizualnej) obrazów A i B według
podanych punktów
Obraz A
Obraz B
Punkty
A.
Kompozycja
6 pkt
format obrazu prostokąt
poziomy
kompozycja wielofiguralna
centralna postać wyraźnie
wyodrębniona (ciemnym
konturem wokół) tworzy oś
symetrii
kompozycja płaszczyznowa
oparta na rysunku,
tworząca niemal teatralną
scenę
kompozycja statyczna
oparta przede wszystkim na
pionach i delikatnych
skosach, poziome
płaszczyzny tworzy ziemia
i korony drzew.
wyraźne kompozycyjne
centrum, choć obok także
pomniejsze centra (grupa
Wiosny oraz Gracji)
widz kierowany
dośrodkowo
format obrazu prostokąt
poziomy
kompozycja
wielofiguralna
postaci tworzą grupę
zbliżoną do okręgu
kompozycja malarska
podkreślająca
przestrzenność
kompozycja niespokojna
/dynamiczna /oparta na
przekątnych liniach
tworzonych przez postaci
siedzące za stołem
akcent kompozycyjny w
centrum, ale z wizualnym
ciężarem po lewej stronie
obrazu
ruch wielokierunkowy,
zarówno dośrodkowy jak
i odśrodkowy
za min. 5 cech
po 3 pkt
za 4-3 cechy
po 2 pkt
za 2 cechy po
1 pkt
1 i mniej 0 pkt
B.
Kolorystyka
(4 pkt)
kolory stonowane, jasne
postacie na ciemniejszym
tle
równowaga kolorów
ciepłych i zimnych
kolor lokalny
gama barwna ograniczona,
plamy czerwieni tworzą
wyraźne akcenty
kolorystyczne
kolory nasycone
(zwłaszcza w partiach
oświetlonych)
tonacja ciepła
podkreślona światłem
kolor lokalny w partiach
oświetlonych, dążący do
czerni w zacienionych
gama barwna
ograniczona, ale w jej
obrębie duże różnice
walorowe
za min. 4
cechy
po 2 pkt
3-2 cechy
po 1 pkt
1 i mniej 0 pkt
Próbny egzamin maturalny z historii sztuki
Poziom rozszerzony
4
C.
Światłocień
(4 pkt)
źródło światła poza
obrazem
światło rozproszone
delikatny modelunek
światłocieniowy,
niewielkie różnice
walorowe
ciemne tło z
prześwitującym
fragmentem nieba wyraźnie
wyodrębnia płaszczyznę
pierwszego, oświetlonego
równomiernie planu
źródło światła poza
obrazem
mocne światło pada na
postaci i fragment ściany,
ale promieniuje też od
Jezusa
głęboki modelunek
światłocieniowy (duże
kontrasty walorowe)
ciemne tło z pierwszym
planem tworzy głębię
obrazu; partia ściany
oświetlona, z kładącymi
się na niej cieniami
postaci, druga ginąca w
mroku; postaci częściowo
oświe-tlone a częściowo
w cieniu
za min. 4
cechy
po2 pkt
3-2 cechy
po 1 pkt
1 i mniej 0 pkt
D.
Ekspresja
(4 pkt)
najważniejszymi środkami
artystycznymi są rysunek
(linearyzm) i
podporządkowany
rysunkowi kolor,
niezbyt znaczące
zainteresowanie anatomią,
powściągliwa choć
znacząca gestykulacja,
wyraźnie wystudiowane
pozy
nastrój uroczysty,
podniosły, ważna chwila
podkreślona „teatralizacją”
wydarzenia
wrażenie harmonii
podkreśla wymowę obrazu
dominacja rozumu,
linearyzm, ograniczony
sensualizm
mowa ciała powściągliwa,
ciała idealizowane
najważniejszymi
środkiem ekspresji jest
światło, które wydobywa
istotne treści
dążenie do realizmu
gestykulacja
dramatyczna,
nastrój tajemniczości,
niesa-mowitości,
metafizycznego
wydarzenia
rozgrywającego się w
realnym otoczeniu
wrażenie niepokoju i
poruszenia postaci
podkreśla wymowę sceny
dominacja uczuć,
malarskość, jawny
sensualizm
mowa ciała dramatyzuje
sytuację,
za min. 5 cech
po 3 pkt
za 4-3 cechy
po2 pkt
za 2 cechy
po 1 pkt
1 i mniej 0 pkt
E.
Krótkie
wnioski
końcowe
(2 pkt)
Obrazy dość wyraźnie różnią się środkami wyrazu, choć mają także
cechy wspólne. Są one typowe dla stylów, które reprezentują tzn.
obraz A - renesans
obraz B - barok
Za
prawidłowe
sformułowanie
wniosku, w
którym jest
wskazanie
kierunków
2 pkt
Inne, słuszne
wnioski bez
podania
kierunków
1 pkt
Próbny egzamin maturalny z historii sztuki
Poziom rozszerzony
5
CZĘŚĆ 3. - DŁUŻSZA WYPOWIEDŹ NA WYBRANY TEMAT (10 pkt)
Zadanie 13. (10 pkt).
Temat 1
Na podstawie wybranych przez siebie 3-4 przykładów dzieł sztuki (innych, aniżeli
ilustracje z arkusza) odpowiedz na pytanie, czy barok jest bardziej kontynuacją
renesansu czy też jego opozycją.
Temat 2
Nowe sposoby ukazywania motywów mitologicznych w sztuce XVIII i XIX wieku -
omów temat na 4 wybranych przykładach dzieł.
Kryterium
Uszczegółowienie kryterium
Punktacja
1.
Konstrukcja
wypowiedzi i sposób
formułowania myśli
Kompozycja pracy - właściwa struktura i
proporcje między poszczególnymi częściami
(graficznie i merytorycznie);
logika wywodu, klarowność, interpretacja i
ocena zjawisk.
0-1
0-1
2.
Trafność przytoczonych
przykładów i
umiejętność ich
omówienia w związku z
tematem (sposób
werbalizowania wrażeń
wizualnych)
Poprawność analizy formalnej wskazanej
liczby dzieł (dotyczy tylko trafnie dobranych
przykładów).
interpretacja treści - umiejętna, bogata,
obfitująca
w
skojarzenia,
metafory
i
porównania wskazanej liczby dzieł (dotyczy
tylko trafnie dobranych przykładów).
0-2
0-2
3.
Znajomość
materiału
historyczno-
artystycznego
Znajomość opisywanego okresu - ludzie,
fakty, wydarzenia, daty, kierunki, style i
tendencje oraz ich wpływ na indywidualny
styl artysty.
0-2
4. Terminy i pojęcia
Poprawność terminologiczna - przytaczanie
terminów z dziedziny historii sztuki (nazwy
stylów, kierunków, epok, terminy związane z
opisem
dzieł
architektury
i
sztuk
plastycznych itp.)
0-1
5. Język i styl
estetyka języka i jego poprawność.
0-1
Próbny egzamin maturalny z historii sztuki
Poziom rozszerzony
6
Wyjaśnienie zasad oceniania wypracowania:
Konstrukcja wypowiedzi i sposób formułowania myśli
Każda praca pisemna powinna być napisana zgodnie z zasadą trójdzielności, to znaczy zawierać
wstęp, rozwinięcie i zakończenie. Przy czym nie chodzi tylko o to, aby ta trójdzielność była pokazana
w sensie graficznym (akapity), ale także w sensie merytorycznym. Wstęp na przykład powinien
odnosić się do wybranego tematu, można w nim uzasadnić swój wybór, a także wyjaśnić, jak się temat
rozumie. Jeśli w temacie pojawiają się terminy z dziedziny historii sztuki - można też w tym miejscu
je wyjaśnić. We wstępie można też określić ramy czasowe tematu, przybliżyć epokę (jeśli temat
ogranicza się do jednej epoki) lub określić kierunki artystyczne, o których zdający zamierza pisać.
Wybór podanych możliwości powinien być uzależniony od formuły tematu. Jeśli zdający chce, aby
praca miała charakter eseju, we wstępie powinna być też postawiona teza.
Rozwinięcie stanowi główną i największą część wypracowania. W części tej należy odnieść się
już do konkretnych przykładów dzieł sztuki.
W zakończeniu powinny pojawić się wnioski (cząstkowe, które odnoszą się do zagadnień
poruszanych przez zdającego w rozwinięciu) lub całościowe podsumowanie tematu. Zakończenie jest
też miejscem, w którym można ująć własną ocenę zjawisk. Egzaminator będzie oceniał ich
poprawność, ale nie może oceniać za poglądy. Jeśli praca ma charakter trójdzielny w takim sensie,
zdający może otrzymać za nią 1 punkt.
Jeśli wywód jest logiczny i czytelny, zdający otrzyma dodatkowy punkt nawet, jeśli egzaminator
nie zgadza się z poglądami piszącego. W tej części będzie też oceniany sposób formułowania myśli.
Trafność przytoczonych przykładów i umiejętność ich omówienia w związku z tematem
W wypracowaniu zdający przytacza konkretne przykłady wyjaśniając je i omawiając szerzej
zgodnie z myślą przewodnią. W zależności od formuły tematu wykorzystuje tutaj wiedzę na temat
ikonografii i formy dzieła. Oczywiście nie chodzi tutaj o pełne analizy dzieł z pamięci, lecz te ich
aspekty, które nasuwają się w związku z tematem. Jeśli analizy formalne są poprawne, a zdający
dobiera przykłady szczególnie trafnie, może otrzymać za to maksymalnie 2 punkty. Również i wtedy,
kiedy wykazuje się bogatą i obfitującą w skojarzenia interpretacją treści dzieł - może otrzymać
2 punkty. W sumie za trafność przytoczonych przykładów, ich analizę i interpretację można więc
otrzymać 4 punkty. Pamiętać jednak należy, że nie będzie oceniane samo przytoczenie przykładu, lecz
jego szersze omówienie. Krótkie wypracowanie nie może bowiem być wyliczeniem przykładów.
W bardzo dobrym wypracowaniu powinno się omówić trzy do pięciu dzieł, ale oceniane będą przede
wszystkim te przykłady, które nie zostały wykorzystane w analizie formalnej w poprzedniej części
Arkusza. Do przykładów z analizy porównawczej można się jednak odnieść, jeżeli temat to
umożliwia.
Niektóre tematy są tak sformułowane, że pozornie wydaje się, że przytoczone przykłady
powinno się omawiać wyłącznie od strony formalnej (na przykład drugi z zaproponowanych
tematów). Pamiętać jednak należy, że środki artystyczne często podkreślają tematykę dzieła, a więc
i w takim wypracowaniu można powiązać formę z treścią, a przynajmniej odnieść się do niej.
Podobnie jest w przypadku odwrotnym, kiedy temat dotyczy na przykład określonego gatunku
(pierwszy z zaproponowanych tematów, w którym zdający ma opisać wizerunek dziecka w epoce
Młodej Polski). Każdy z artystów malujących dzieci ukazywał to w sobie właściwy sposób, sięgając
po różne środki artystyczne. Stąd uniwersalność tego kryterium.
Znajomość materiału historyczno-artystycznego
W każdym wypracowaniu zdający wykazuje się słabszą lub lepszą znajomością opisywanego
okresu. Opisuje wydarzenia artystyczne, wymienia daty związane z tymi wydarzeniami, wymienia też
nazwiska twórców. Niektórzy piszący potrafią też powiązać indywidualny styl twórcy z wpływem
epoki i środowiska. Każdy taki fakt będzie przez egzaminatora zauważany. Jeśli w pracy zdającego
pojawi się przynajmniej 8-10 informacji tego typu, zdający może otrzymać za to 2 punkty. Jeśli ich
liczba będzie się ograniczać do 5-7 - zdającemu będzie przyznany jeden punkt. Aby jednak nie
oceniać podwójnie za te same fakty, nie będą w to wliczane nazwiska artystów wymieniane przy
omawianych szerzej przykładach.
Próbny egzamin maturalny z historii sztuki
Poziom rozszerzony
7
Terminy i pojęcia
Każdy piszący używa w swoim wypracowaniu różnych terminów i pojęć (nazwy kierunków, stylów,
epok, terminy odnoszące się do formy dzieł sztuki lub ich treści. Jeżeli zdający posługuje się
swobodnie terminologią artystyczną, uzyska w tym miejscu 1 punkt.
Język i styl
W tym punkcie oceniana będzie poprawność stylistyczna i gramatyczna. Jeśli w pracy zdającego nie
będzie błędów ortograficznych, a składnia będzie w miarę poprawna - zdający może otrzymać
dodatkowy 1 punkt.

## Linki

- [oryginalny arkusz — PDF](https://matura.lol/pdf/historia-sztuki-2006-listopad-probna-rozszerzona#page=7)
- [dane JSON](https://matura.lol/api/question/historia-sztuki-2006-listopad-probna-rozszerzona/zad/11)
- [otwórz w wyszukiwarce](https://matura.lol/?problem=historia-sztuki-2006-listopad-probna-rozszerzona%2Fzad%2F11)

_Ostatnia aktualizacja danych: 2026-10-03_